Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 5

หน้าที่แล้ว1 of 9

ตอนที่ 5

อากาศเดือนสี่เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ในคุกไม่ได้จุดไฟ กอปรกับมีลมลอดเข้ามารอบด้าน ทั้งหนาวและชื้นเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ถูกจับมาโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ แม้แต่เสื้อหนาสักตัวก็ยังไม่ทันได้ใส่เพิ่ม มู่หวั่นชิวในตอนนี้จึงกำลังขดตัวอยู่บนกองฟาง หนาวจนฟันกระทบกัน หน้าขาวซีด ร่างกายสั่นเทา

เห็นอิงอ๋องจะล้มแล้ว ต่อให้ฝันก็คิดไม่ถึงว่าฐานะของนางจะถูกเปิดเผยออกมา และยังเปิดเผยอย่างรวดเร็วกระทั่งฟ้าผ่าก็ยังไม่ทันได้ปิดหู

เร็วจนทำให้นางมาอยู่ในคุกโดยไม่ทันได้ขัดขืนแม้แต่น้อย

ฐานะของนางหากถูกตรวจสอบพบความจริง ต่อไปก็ต้องถูกส่งไปเป็นนางโลมขุนนาง ล้วนพูดกันว่าก่อนรุ่งอรุณจะมืดมิดที่สุด ไม่ผิดเลยจริงๆ ทั้งที่ฉางหมิ่นถูกฆ่าไปแล้ว วันเวลาที่องค์รัชทายาทจะกลับคืนอำนาจก็อยู่ไม่ไกลแล้ว แต่นางยังคงหนีชะตาชีวิตในหอคณิกาไปไม่พ้น

ถ้าถูกส่งไปเป็นนางโลมขุนนางจริง ข้าจะขอตายทันที จะไม่ยอมมีชีวิตผ่านไปวันๆ เหมือนชาติก่อนเด็ดขาด มู่หวั่นชิวขดตัวแล้วคิดอย่างเด็ดขาด ทั้งไม่ขัดขืนอีกแล้ว ด้วยนางต่อกรกับสวรรค์ไม่ได้

นางแก้แค้นได้แล้ว ชาตินี้ไม่มีอะไรให้นางต้องเสียใจอีก

ชาติก่อนโง่เขลา นางจึงตกไปอยู่ในหอคณิกาอย่างโง่เขลา ผลปรากฏว่าต้องเจ็บปวดไปทั้งชีวิต ในชาตินี้ขอยอมตาย แต่นางจะไม่ยอมให้หลีจวินเห็นนางตกอยู่ในสภาพหญิงนางโลมเด็ดขาด

กำลังคิดไปไกลก็มีเสียงดังแอ๊ด ประตูคุกถูกเปิดออก จั่วเฟิงมือไพล่หลังขณะเดินเข้ามา

“ข้าน้อยคารวะใต้เท้าจั่ว” เห็นว่าเป็นเขา มู่หวั่นชิวก็อดทนกับความหนาวที่ทิ่มแทงกระดูกแล้วลุกขึ้นยืน ย่อตัวเล็กน้อย ท่าทางงามสง่าสงบนิ่ง ไม่มีความหวาดกลัวที่ต้องมาอยู่ในคุกเลย

กระทั่งความตายยังไม่กลัว นางยังต้องกลัวอะไรอีก

จั่วเฟิงไม่ได้พูดจา เขามองสำรวจนางอยู่นานแล้วพยักหน้า “ปรมาจารย์ไป๋ได้ความงามจากอาจารย์หญิงมาจริงๆ” แล้วพูดอีกว่า “ครั้งแรกที่ได้พบปรมาจารย์ไป๋ ข้าก็รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง ในที่สุดตอนนี้ข้าก็จำได้แล้ว ปรมาจารย์ไป๋คงจะเป็นศิษย์น้องเล็กของข้า” เขาจุปาก “หน้าตานี่แทบจะเหมือนอาจารย์หญิงในตอนนั้นทุกประการ” น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นมิตร จั่วเฟิงมองมู่หวั่นชิวด้วยสายตามีเมตตา

เขาเคยเป็นศิษย์ในสำนักของมู่ซี จะพูดไปแล้วก็นับเป็นศิษย์พี่ของมู่หวั่นชิว

มู่หวั่นชิวเข้าใจความหมายของเขาในทันที

ทว่าจั่วเฟิงละโมบเงินทอง ขายได้แม้แต่อาจารย์เพื่อแลกกับตำแหน่งหน้าที่ ไม่คู่ควรที่นางจะเรียกว่าศิษย์พี่!

หน้าที่แล้ว1 of 9

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 3-4

บทที่สาม เส้นทางในยามกลางคืนยากจะเดินแล้วก็ยากจะแยกแยะ หลี่หลิงหว่านอาศัยภาพของแผนที่จวนสกุลหลี่ที่เคยวาดขึ้นมาช่วงแรกใน...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 1-2

บทที่หนึ่ง ตลอดเส้นทางที่หลี่หลิงหว่านวิ่งหนีมาเรียกได้ว่าลนลานจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ท่ามกลางความลนลานนางก็วิ่งหนีไปเรื่อย...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

บทที่สิบสอง แม้ท้องฟ้าจะมืดจนมองเห็นสีหน้าของเขาได้ไม่ชัด แต่หลี่หลิงหว่านก็รู้สึกว่าตนเองสามารถจินตนาการสีหน้าของเขาออก...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 14

บทที่สิบสี่  ระหว่างที่รอเสี่ยวซานกลับมา หลี่หลิงหว่านก็ลุกขึ้นเดินไปมาจนทั่วห้อง เอาแต่นั่งยองๆ อยู่นานจนขารู้สึกชาราวก...

jamsai.com