Connect with us

Jamsai

LOVE

ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 1 – บทที่ 2

บทที่ 1

สามเดือนก่อน…

กลางป่าเขาสีเขียวครึ้ม พืชพันธุ์ไม้เจริญเติบโตเบียดแน่น ทั้งต้นหญ้า ดอกไม้ป่า ต้นไม้ใหญ่น้อยขนาดต่างๆ กันไป มีบ้างที่สูงตระหง่านจนต้องแหงนมองคอตั้งบ่าหรือใหญ่โตขนาดหลายคนโอบ เสียงนกและสัตว์ป่าตัวเล็กดังแว่วอยู่ไกลๆ หลายอย่างล้วนบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของป่าแห่งนี้

ถนนแสนคดเคี้ยวตัดผ่านป่าแคบพอให้รถแล่นไปได้เพียงคันเดียวเท่านั้น ตลอดเส้นทางค่อนข้างลาดชัน มีบางช่วงที่ฝั่งหนึ่งเป็นเขาฝั่งหนึ่งเป็นหุบเหว ต้องใช้ความระมัดระวังในการขับขี่อย่างมาก เสียงเครื่องยนต์ของรถเก๋งคันหนึ่งดังอื้ออึงอย่างน่าหวาดเสียวเมื่อต้องเร่งส่งให้รถโจนทะยานผ่านถนนที่ชันเกือบสี่สิบห้าองศาแล้วยังต้องหักโค้งอีกด้วย ยิ่งเข้าใกล้จุดหมายปลายทางมากเท่าไหร่เส้นทางก็ยิ่งสูงชันมากขึ้นเท่านั้น

รัตน์สิกากดลดกระจกหน้าต่างลงส่งผลให้สายลมเย็นเฉียบพัดมาปะทะใบหน้า ดวงตาสดใสเป็นประกายจ้องมองธรรมชาติอันงดงามจับตา ริมฝีปากบางยกยิ้มจนเห็นแก้มทั้งสองข้างได้อย่างชัดเจน เส้นผมสีน้ำตาลที่ถูกซอยสั้นประบ่าแล้วดัดลอนเป็นทรงสวยวันนี้กลับถูกมัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย มีเพียงไรผมข้างแก้มและหน้าม้าที่ถูกลมพัดกระจาย

ครู่หนึ่งหญิงสาวจึงหันไปบอกเพื่อนสนิทที่ขับรถอยู่

“ฉันว่าเอากระจกลงเถอะ อากาศเย็นสบายกว่าเปิดแอร์ซะอีก” พูดจบเธอก็ยื่นมือไปกดปิดเครื่องปรับอากาศในรถ อีกฝ่ายจึงลดกระจกหน้าต่างฝั่งของตนเองลงบ้าง

ใบหน้าหวานของจิตตามีร่องรอยความสงสัย เธอกล่าวกับเพื่อนที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการเดินทางมาครั้งนี้ “ไม่นึกเลยนะว่ากว่าจะถึงวัดมันจะยากเย็นขนาดนี้”

“บอกแล้วไงว่าทางมันยาก แกก็ยืนยันว่าไหว”

“ตอนนี้ก็ไหว เพียงแต่ตึงมือมากกว่าที่คิดต่างหาก” คนพูดถอนหายใจหนักๆ ทีหนึ่งเมื่อมองเป้าหมายซึ่งก็คือยอดเขาไกลลิบโน่น

“ของดีก็ต้องฝ่าฟันอุปสรรคสักหน่อยสิ เดี๋ยวพอถึงที่นั่นแกจะหายเหนื่อยแน่นอน ฉันรับรอง!”

“แล้วแกมาเจอวัดกลางป่ากลางเขาอย่างนี้ได้ยังไงกัน”

“เคยมีญาติพามานานแล้ว และก็รู้สึกถูกใจกับความสงบมาก…” รัตน์สิกายืนยันท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จะคอยดูละกันว่าจะดีอย่างที่ว่าไว้รึเปล่า วัดใกล้บ้านมีเป็นร้อยๆ จะเอาโดดเด่นมีชื่อเสียงหรือสงบเงียบยังไงก็ได้ ดันจำเพาะเจาะจงว่าต้องการมาบวชวัดนี้”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม…”

หญิงสาวตอบสั้นๆ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงรู้สึกผูกพันกับวัดแห่งนี้ การสนทนาขาดตอนเพราะฝ่ายหนึ่งจมอยู่ในห้วงความคิด ส่วนอีกฝ่ายก็ต้องทุ่มเทสมาธิกับการขับรถ

 

เหตุการณ์ก่อนสองสาวจะบุกป่าฝ่าดงไปยังวัดกลางป่าที่แสนห่างไกลมันเริ่มจากในวันหนึ่ง…

รัตน์สิกานัดกับจิตตาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทไปดื่มกาแฟที่ร้านประจำ หลังจากจัดการสั่งเครื่องดื่มและของว่างแล้ว จิตตาที่สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของเธอก็เอ่ยทักขึ้น

“ไม่ได้เจอหน้ากันแค่ไม่นานทำไมแกเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ ดูสิ…ใบหน้าหมอง ขอบตาดำคล้ำ แววตาดูเหนื่อยๆ แล้วยังรอยช้ำตามตัวอีก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันรู้ว่าแกยังไม่มีแฟนก็จะนึกว่าแกเพิ่งอกหักจนกินไม่ได้นอนไม่หลับและทำร้ายตัวเองนะเนี่ย”

หญิงสาวกล่าวพลางจับใบหน้าและเนื้อตัวอีกฝ่ายประกอบการสนทนา แต่ก็ต้องถูกปัดมือออกพร้อมเสียงตวาดแหว

“แกจะบ้าเหรอ ฉันยังไม่เคยมีแฟนแล้วจะอกหักได้ยังไง”

“เออ…นั่นสินะ ขนาดมีผู้ชายดีๆ เข้ามามากมาย คุณหนูใบบุญก็ยังไม่เลือกใครเลย”

“แกก็รู้นี่ว่าคนอย่างฉันมีแค่รักหรือเกลียด ไม่มีคำว่า…ก็โอเคนะ แล้วในเมื่อไม่รักจะคบกันไปทำไม” รัตน์สิกาให้เหตุผลในการครองคานมาอย่างยาวนาน

“ก็อาจจะมีบางคนที่ไม่ใช่รักแรกพบ แต่พัฒนาความสัมพันธ์ไปด้วยกันได้”

“คนเราถ้าไม่ใช่ตั้งแต่แรก อนาคตมันก็ยังคงไม่ใช่หรือเปล่าแก”

“เอาเถอะ เรื่องนั้นช่างมัน ฉันขี้เกียจจะเถียงเรื่องนี้กับแก ประเด็นคือมันเกิดอะไรขึ้น…ตอบ!”

คนถูกถามมีสีหน้าหนักอกหนักใจ พยายามเรียบเรียงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นไว้ในหัวก่อนจะเล่าออกมาตามลำดับ

“แกก็รู้ใช่ไหมว่าช่วงก่อนฉันไม่สบายน่ะ”

“ใช่ แต่ตอนที่โทรไปหา น้ำเสียงแกก็โอเคอยู่นะ ฉันก็เลยไม่ได้ห่วงเพราะคิดว่าไม่เป็นอะไรมาก”

“ฉันป่วยอยู่นานเลย ที่แกโทรมาแล้วเสียงฉันยังดูดีอยู่นั่นก็เพราะมันเป็นช่วงกลางวัน”

“แล้วกลางวันกับกลางคืนมันต่างกันยังไง” คนฟังถามแบบงงๆ

“อาการป่วยของฉันมันจะมีไข้สูงเฉพาะตอนกลางคืน ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำไปจนฟ้าสว่าง แล้วตอนกลางวันก็เป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น”

Comments

comments

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

More in LOVE

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 นางอิจฉา  เอ็มมานูเอลกลับถึงบ้านตอนหกโมงเช้า บอกได้เลยว่าเมื่อคืนเขากินเหล้าจนอ้วกแตก แต่ถึงจะเมาปลิ้นขนาดไหนชายหนุ่มก็ยังมีสติพอที่...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 Nothing’s Changed  เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน ประโยคนี้ยังคงใช้ได้จริงไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปกี่ร้อยกี่พันปี ดูเอาเถอะ! ขนาดเด็กน้อยกำส...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 3

    By

    บทที่ 3 เต็มเดือน  เอ็มมานูเอลไม่เคยได้นอนเล่นขี้เกียจอยู่บ้านแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่เข้าวงการมาต่อให้มีเวลาไปปาร์ตี้บ่อยแค่ไหนแต่ตารางงานแล...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 2

    By

    บทที่ 2 วัยเด็กสดใสเป็นสีชมพู  เอ็มมานูเอลหัวเราะเสียลั่นบ้านจนคนเป็นตากับยายชักจะหน้าเจื่อนและหงุดหงิดคนเป็นหลานอย่างไรพิกล สองสามีภรรยาสูง...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทนำ-บทที่ 1

    By

    บทนำ  ยามใดที่มีคนไทยได้ดีไปโกอินเตอร์อยู่ในวงการต่างๆ ทั่วโลก คนไทยทั้งหลายจะภาคภูมิใจในตัวบุคคลเหล่านั้นเป็นพิเศษ เช่น ดาราคนนี้ได้ไปเล่นห...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 “ชายเล็ก...” เสียงกระซิบแผ่วระโหยแรง สากเครือราวเศษไม้เปื่อยยุ่ยหวิวผ่านริมโสตเรียกให้นิรุจผงกศีรษะขึ้นมองตึกหลังใหญ่โดยไม่รู้ตัว กล...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 แสงอาทิตย์ตีวงโค้งกึ่งกลางแผ่นฟ้าพอดิบพอดี กระนั้นอะไรบางอย่างก็กลับขับเน้นให้ตึกใหญ่ทรงโบราณคร่ำคร่าดูจะทะมึนมืดในความรู้สึกผู้พบเห...

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทนำ

บทนำ  หลินหว่านฝันอีกแล้ว เรื่องราวในความฝันเกี่ยวข้องกับจุดจบของหลี่หลิงหว่านตัวประกอบหญิงในนิยายเรื่อง ‘น้องสาวขุนนางท...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 1

บทที่หนึ่ง  หลินหว่าน อืม ตอนนี้ควรเรียกว่าหลี่หลิงหว่านแล้วกระมัง สองแขนของนางกอดเข่าขมวดคิ้วงามนั่งอยู่บนตั่งไม้ข้างหน...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 2

บทที่สอง  สายตาของหลี่หลิงหว่านกับหลี่เหวยหยวนประสานกันท่ามกลางหิมะโปรยปราย เพียงสบตาครั้งเดียวหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกสั่น...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

บทที่แปด  ยามที่เสี่ยวซานถือกล่องอาหารกลับไปถึงเรือนอี๋เหอ หลี่หลิงหว่านยังคงนอนหลับอยู่ เสี่ยวอวี้กำลังนั่งดูแลอยู่บนเก...

jamsai.com