Connect with us

Jamsai

LOVE

ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 3

หน้าที่แล้ว1 of 5

บทที่ 3

ลลิตาเพิ่งจะเข้าใจนิรุจอย่างแจ่มแจ้งก็ตอนนี้เอง

เพื่อนของเธอพูดอยู่หลายต่อหลายครั้งว่าภีมมีลักษณะนิสัยไม่ค่อยจะอ่อนโยนนัก ไหนจะยังเย็นชา เข้าใจยาก เริ่มแรกลลิตาเพียงรับฟังอย่างไม่เห็นจริงจังอะไร ความจริงแล้วบางครามนุษย์เราก็มีมุมที่ยากจะอธิบายกันทั้งนั้นหากจะว่าไป และอาจเพราะบางขณะยังติดค้างอยู่ในความรู้สึกแปลกประหลาดซึ่งเอาแต่ผลักดันริ้วรางกระเพื่อมไหวในอก กระทั่งได้มาเริ่มทำงานใกล้ชิดชายหนุ่มยามนี้คำกล่าวของนิรุจจึงค่อยๆ กระจ่างขึ้นมา ตอกย้ำให้เธอรู้แล้วว่ามันไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย…

ดวงตากลมโตกวาดมองพื้นที่ราบเรียบท่ามกลางอ้อมกอดของหุบเขาสงบเงียบกับมีแต่เสียงป่าวิเวกแว่วจากไกลๆ กอหญ้าหางกระรอกลู่ไหวตามพระพายพัดพา เจือกลิ่นอ่อนจางจากดอกไม้ที่เธอไม่รู้จัก และเยื้องกันนั้นร่างสูงราวสลักสร้างของภีม ภานุวรรธน์ ณ อยุธยาก็กำลังกวาดแขนบรรยายพลางรับฟังชายชราท่าทางน่าเกรงขามอย่างขะมักเขม้น ถ้อยคำของเขาเว้นจังหวะชัดเจนน่าฟังจนลลิตาต้องกำเครื่องอัดเสียงในมือขณะค่อยๆ ขยับใกล้เพื่อให้แน่ใจว่าบันทึกบทสนทนาได้ชัดเจนครบถ้วน พลางนึกย้อนไปยังเหตุการณ์เมื่อวานนี้เพียงลำพัง…

 

เช้าตรู่วันแรกของการทำงาน ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการปราศรัยเกริ่นนำ ภีมเดินเข้ามาเอ่ยกับหญิงสาวซึ่งเพิ่งจะมาถึงโต๊ะทำงานหน้าห้องของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

‘จองตั๋วเครื่องบินไปเชียงรายให้ผมด้วยสองใบ’

‘ค่ะ ให้ลงชื่อว่าใครบ้างคะ’ ลลิตาเตรียมสมุดจดทันที กระตือรือร้นอย่างคนเป็นเด็กใหม่ไฟแรง

‘คุณกับผม’

‘คะ?’

ดวงตากลมโตตวัดขึ้นสบคนพูดด้วยความงงงวยขณะที่อีกฝ่ายมองเธอกลับอย่างเงียบเชียบครู่ขณะหนึ่ง ราวกับเขาเองก็กำลังเรียบเรียงวิธีการปฏิสัมพันธ์กับคนที่ยังก้ำกึ่งระหว่างรู้จักกับแปลกหน้า ก่อนชี้แจงราบเรียบ

‘ผมจะขึ้นไปบรีฟงานกับลูกค้าที่นั่น…ก็พอดีว่าจะแวะขึ้นไปเยี่ยมด้วย’

ลลิตาโคลงหัว รับคำอย่างว่าง่ายแม้จะไม่ค่อยเข้าใจประโยคหลังพลางถามต่อ ‘เดินทางวันไหนคะ’

‘พรุ่งนี้’

‘คะ?’ คนจดโน้ตเผลออุทานอีกครั้ง

‘ใช่ พรุ่งนี้ ปุบปับไปหน่อยหวังว่าคุณจะเข้าใจ เรื่องที่พักไม่ต้องห่วง จัดการแค่ตั๋วเครื่องบินก็พอ’ เอ่ยพลางพยักหน้าเป็นอันว่าให้เธอตกลงตามนี้ก่อนเดินเข้าห้องทำงานไป ทิ้งไว้แต่เพียงร่างระหงที่ยังคงยืนกะพริบตาปริบๆ ท่ามกลางความเงียบใบ้ของบรรยากาศ ภีม ภานุวรรธน์ ณ อยุธยาต้อนรับเลขาฯ ของเขาด้วยฉากเปิดเช่นนี้เอง

หน้าที่แล้ว1 of 5

Comments

comments

Continue Reading

More in LOVE

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 นางอิจฉา  เอ็มมานูเอลกลับถึงบ้านตอนหกโมงเช้า บอกได้เลยว่าเมื่อคืนเขากินเหล้าจนอ้วกแตก แต่ถึงจะเมาปลิ้นขนาดไหนชายหนุ่มก็ยังมีสติพอที่...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 Nothing’s Changed  เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน ประโยคนี้ยังคงใช้ได้จริงไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปกี่ร้อยกี่พันปี ดูเอาเถอะ! ขนาดเด็กน้อยกำส...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 3

    By

    บทที่ 3 เต็มเดือน  เอ็มมานูเอลไม่เคยได้นอนเล่นขี้เกียจอยู่บ้านแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่เข้าวงการมาต่อให้มีเวลาไปปาร์ตี้บ่อยแค่ไหนแต่ตารางงานแล...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 2

    By

    บทที่ 2 วัยเด็กสดใสเป็นสีชมพู  เอ็มมานูเอลหัวเราะเสียลั่นบ้านจนคนเป็นตากับยายชักจะหน้าเจื่อนและหงุดหงิดคนเป็นหลานอย่างไรพิกล สองสามีภรรยาสูง...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทนำ-บทที่ 1

    By

    บทนำ  ยามใดที่มีคนไทยได้ดีไปโกอินเตอร์อยู่ในวงการต่างๆ ทั่วโลก คนไทยทั้งหลายจะภาคภูมิใจในตัวบุคคลเหล่านั้นเป็นพิเศษ เช่น ดาราคนนี้ได้ไปเล่นห...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 “ชายเล็ก...” เสียงกระซิบแผ่วระโหยแรง สากเครือราวเศษไม้เปื่อยยุ่ยหวิวผ่านริมโสตเรียกให้นิรุจผงกศีรษะขึ้นมองตึกหลังใหญ่โดยไม่รู้ตัว กล...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 แสงอาทิตย์ตีวงโค้งกึ่งกลางแผ่นฟ้าพอดิบพอดี กระนั้นอะไรบางอย่างก็กลับขับเน้นให้ตึกใหญ่ทรงโบราณคร่ำคร่าดูจะทะมึนมืดในความรู้สึกผู้พบเห...

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

บทที่สิบสอง แม้ท้องฟ้าจะมืดจนมองเห็นสีหน้าของเขาได้ไม่ชัด แต่หลี่หลิงหว่านก็รู้สึกว่าตนเองสามารถจินตนาการสีหน้าของเขาออก...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 1-2

บทที่หนึ่ง ตลอดเส้นทางที่หลี่หลิงหว่านวิ่งหนีมาเรียกได้ว่าลนลานจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ท่ามกลางความลนลานนางก็วิ่งหนีไปเรื่อย...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 14

บทที่สิบสี่  ระหว่างที่รอเสี่ยวซานกลับมา หลี่หลิงหว่านก็ลุกขึ้นเดินไปมาจนทั่วห้อง เอาแต่นั่งยองๆ อยู่นานจนขารู้สึกชาราวก...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

บทที่สิบ  หลังวันเสี่ยวเหนียนผ่านไป วันส่งท้ายปีเก่าก็มาถึง ไม่ว่าอย่างไรสกุลหลี่ก็เคยเป็นสกุลที่มีชื่อเสียง ภายในจวนก็ม...

jamsai.com