Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 6

หน้าที่แล้ว1 of 7

บทที่ 6

 “เจ้าตกลงแล้วมิใช่หรือ”

“นั่นมันเรื่องในอีกสี่ปีให้หลังมิใช่หรือ” หลินไต้อวี้เข้าใจว่าการกลับไปที่คฤหาสน์สกุลจย่าครั้งนี้คือการกลับไปคอยให้นางเข้าพิธีปักปิ่น* ก่อนแล้วค่อยแต่งงาน…มันต้องเป็นเช่นนี้มิใช่หรือ

“เจ้านึกว่าข้าจะอดทนคอยเวลาอีกสี่ห้าปีได้หรือ” จย่าเป่าอวี้ใช้มือเท้าคางอย่างเหนื่อยใจ “เราแต่งงานกันก่อน คอยให้เจ้าปักปิ่นแล้วค่อยเข้าหอ”

หลินไต้อวี้ตาโต ชั่วขณะนั้นใบหน้าน้อยๆ ก็พลันร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

จย่าเป่าอวี้ตะลึงงัน เนตรดอกท้อแพรวพราวจ้องหน้านางตาไม่กะพริบ แต่พอเห็นหลินไต้อวี้ถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน จย่าเป่าอวี้ไม่เพียงไม่รู้สึกหงุดหงิดแต่กลับรู้สึกว่าหน้าดุๆ ของนางแลดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจยิ่งกว่าที่เคย

“ท่านมองอะไร!”

เจ้าเด็กหน้าเหม็นไร้ยางอาย อายุเพิ่งจะเท่าไรแต่กลับพูดคำว่า ‘เข้าหอ’ ออกมาได้

สมแล้วที่เป็นตัวบัดซบที่เป็นผลผลิตของสกุลจย่ามากราคะ บ้าตัณหาโดยเนื้อแท้!

“ยากนักที่เจ้าจะหน้าแดง ข้าเลยอยากมองให้นานหน่อย”

หลินไต้อวี้ด่าแบบไร้เสียงว่า ‘สารเลว’ นางเช็ดแก้มแรงๆ ทำหน้าเครียด “ถึงการคุยเรื่องเงื่อนไขตอนนี้ออกจะช้าไปสักหน่อย แต่ข้าว่ามันน่าจะยังทันนะ”

“เงื่อนไขอะไร”

“คอยให้ข้าปักปิ่นเมื่อไร ท่านต้องหย่าข้า”

“หย่าเจ้า?”

“ถูกต้อง ถึงอย่างไรตอนนั้นท่านก็น่าจะได้สิ่งที่ท่านต้องการแล้ว จะมีหรือไม่มีข้าย่อมไม่ต่างกัน” หลังจบเรื่องหลินไต้อวี้จะกลับคฤหาสน์สกุลหลินไปให้ท่านอาจี้เลี้ยง ถึงตอนนั้นค่อยดูอีกทีว่าจะอยู่ที่เมืองจินหลิงหรือหยางโจว

จย่าเป่าอวี้หรี่ตาลง “เจ้าไม่พอใจข้าตรงที่ใด”

ใต้หล้านี้มีสตรีที่ยังไม่ได้แต่งงานแต่กลับพูดเรื่องหย่าออกมาอย่างกำหนดเวลาชัดเจนด้วยหรือ…นางเห็นเรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานเป็นแค่การแสดงละคร หรือมองไม่เห็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงอย่างสกุลจย่าอยู่ในสายตากันแน่

“ท่านสมควรถามว่าท่านมีตรงใดให้ข้าพอใจมากกว่า” หลินไต้อวี้พูดพลางยิ้มหวาน

“เช่นนั้นเจ้าก็บอกมาสิว่าข้าต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะพอใจ” จย่าเป่าอวี้สูดลมหายใจเข้าปอดก่อนถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“คนมีสมองสักเล็กน้อยย่อมรู้ว่าต้องเอาใจข้าอย่างไร” นี่เป็นเรื่องจริง เพราะเขาไม่รู้จักใส่ใจเอง หาไม่การที่เขาตามไปกินนั่นนี่กับนางมาตั้งแต่เมืองหยางโจวก็น่าจะรู้ได้แล้วว่าของอร่อยคือสิ่งที่ทำให้นางหวั่นไหวได้ แต่เสียดายที่นางเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่เขาไม่คิดจะใส่ใจ

จย่าเป่าอวี้โกรธจนกลายเป็นขำ “ที่เจ้าชอบยั่วโทสะข้าเช่นนี้เพราะอยากให้ข้าสนใจเจ้าใช่หรือไม่”

“หยุดเลย เลิกคิดเหลวไหลได้แล้ว ข้าเป็นคนตรง พูดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ท่านไม่จำเป็นต้องมาตีความความคิดของข้า เพราะข้าไม่ได้สนใจท่านสักนิด” แม้ทุกคนจะชอบคนหน้าตางดงาม แต่ปัญหาคือสิ่งที่หลินไต้อวี้ให้ความสนใจคือสิ่งที่กินได้ จย่าเป่าอวี้ซึ่งเป็นคนโง่เง่าที่กินไม่ได้และทำอาหารไม่เป็นจึงไม่ต่างอะไรกับก้อนหินสำหรับนาง

“แต่ยิ่งเจ้าไม่สนใจข้า ข้ายิ่งสนใจเจ้า” จย่าเป่าอวี้ยิ้มตาหยีโดยไร้ความจริงใจอย่างสิ้นเชิง “อีกสี่ปีให้หลังข้าจะไม่หย่าเจ้า ตรงกันข้ามข้าจะทำให้เจ้าไม่อาจไปจากข้าได้ เช่นนี้น่าตื่นเต้นดีใช่หรือไม่ ในเมื่อเจ้ากล้าท้าทายข้า ข้าย่อมตอบแทนเจ้าแน่นอน”

“นี่…” คนผู้นี้จะไม่ยอมเข้าใจอะไรโดยง่ายเลยหรือ

“จริงสิ หากเจ้าไม่อยากกลับคฤหาสน์สกุลจย่า เช่นนั้นข้าจะอยู่ที่นี่อีกสักระยะหนึ่งก็ได้ เอาไว้เจ้าตัดสินใจว่าจะกลับเมื่อไรข้าค่อยกลับ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ตั้งแต่ตอนนี้ว่าข้าเป็นคนรักภรรยา แล้วเจ้าก็คอยดูไว้เถอะว่าข้ารักได้มากเพียงใด” กล่าวจบจย่าเป่าอวี้ก็ก้าวยาวๆ ออกไป แต่จังหวะที่ก้าวออกนอกประตูเขาก็ยังหันมาส่งยิ้มสดใสราวดอกท้อกลางสายลมวสันต์ให้นาง รอยยิ้มนั้นเหมือนจะทำให้ความหนาวเหน็บที่ด้านนอกพลันสลายหายไป

หลินไต้อวี้ขนลุกกรูเกรียวขึ้นมาเป็นระลอกจนต้องถูแขนตนเองแรงๆ

น่าชังนัก! เจ้าปีศาจตนนี้ก้าวหน้ารวดเร็วเหลือเกิน ยิ่งโตยิ่งร้าย!

นางน่าจะเก็บปากเก็บคำหน่อย ไม่ใช่ไปพูดยั่วเขาทุกสองวันสามวันจนกลายเป็นภัยเข้าตัว เช่นนี้มันได้ไม่คุ้มเสียชัดๆ

หน้าที่แล้ว1 of 7

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

jamsai.com