Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

หน้าที่แล้ว1 of 11

บทที่สี่

 หลังเลิกงานวันรุ่งขึ้น เนี่ยชังหมิงไปจวนใต้เท้าจางด้วยกันกับต้วนหยวนเจ๋อ

นักพรตเซ่าหยวนเจี๋ยประสบเหตุในเขตมณฑลทหารของพวกเขาสองคน ใต้เท้าจางย่อมต้องเอาเรื่อง ข้อนี้คาดเดาได้อยู่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเซ่าหยวนเจี๋ยจะอยู่ในจวนใต้เท้าจาง ไม่ได้เข้าวังหลวง

“ท่านนี้…คือใต้เท้าเนี่ย ผู้บัญชาการมณฑลทหารห้าเขตควบกับเป็นขุนนางบรรดาศักดิ์ที่ใต้เท้าจางพูดถึงใช่หรือไม่” เซ่าหยวนเจี๋ยอายุราวสามสิบ ถามพลางสบตาเนี่ยชังหมิงตรงๆ

ชายหนุ่มค้อมศีรษะเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ “ผู้น้อยคือเนี่ยชังหมิง”

“ได้บรรดาศักดิ์ตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่น อนาคตต้องไปไกลแน่” ฝ่ายตรงข้ามเยินยอ แล้วเดินเข้ามาใกล้

“นั่นสินะ!” ใต้เท้าจางพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ตอนแรกข้านึกว่าได้เจ้าช่วยดูแลอารักขา นักพรตเซ่าจะต้องปลอดภัยแน่ ไม่นึกเลยว่าในบรรดามณฑลทหารห้าเขต จะเกิดปัญหาในเขตมณฑลทหารของเจ้าคนเดียว”

“ใต้เท้า” ต้วนหยวนเจ๋อพูดอึกอัก “ก็แค่บังเอิญเท่านั้นล่ะขอรับ ในเมืองหลวงมีพื้นที่ใดบ้างที่โจรพวกนี้ไม่เคยก่อเหตุ”

“ข้าให้เจ้าพูดหรือ!” ใต้เท้าจางเอ็ดอย่างฉุนเฉียว แล้วเห็นได้จากทางหางตาว่านักพรตเซ่าเดินวนรอบตัวเนี่ยชังหมิงช้าๆ พลางมองอย่างพิจารณา

“พวกเราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่” นักพรตพลันถามขึ้น

เนี่ยชังหมิงยิ้มละไม นัยน์ตาฉายแววอ่อนโยน “บ้านเกิดของข้าอยู่ที่หนานจิง ต่อมาขึ้นเหนือ ยังไม่เคยไปบ้านเกิดของท่านนักพรตมาก่อน ไม่น่าจะเคยพบกันได้”

“เช่นนั้นเหตุใด…ข้าถึงได้รู้สึกเหมือนเคยเห็นท่านที่ไหน”

“โลกเรามีคนหน้าคล้ายกันเยอะไป” เขาตอบเนิบๆ

เซ่าหยวนเจี๋ยหรี่ตามองจ้องตาเขาอย่างเพ่งพินิจ “ไม่ ข้าไม่ได้หมายถึงใบหน้า แต่หมายถึงดวงตา เมื่อคืนข้าเห็นแค่ต้วนเจวี๋ยเหยียนำกำลังพลมาช่วย เหตุใดถึงไม่เห็นท่าน”

“เขานำกำลังพลไปช่วยคน ข้านำกำลังพลล่าคนร้าย น่าเสียดายที่จับตัวมาไม่ได้” เนี่ยชังหมิงถอนหายใจ

“ได้ยินว่าเนี่ยเจวี๋ยเหยียวรยุทธ์ล้ำเลิศยิ่งนัก ที่จับจอมโจรเมืองหลวงไม่ได้เพราะมัวแต่ช่วยทั่นฮวาคนใหม่อย่างนั้นหรือ”

“ขอรับ ทั่นฮวาคนใหม่ผ่านไปตรงนั้นพอดี จึงถูกคนร้ายจับเป็นตัวประกัน ข้ามัวแต่ช่วยเขา เลยจับโจรไม่ทัน”

“อย่างนั้นหรอกหรือ” เซ่าหยวนเจี๋ยหันไปถามใต้เท้าจาง “ไม่ทราบว่าจะเชิญใต้เท้าถานออกมาได้หรือไม่”

เนี่ยชังหมิงกับต้วนหยวนเจ๋อหันไปสบตากัน สายตาของฝ่ายหลังแสดงความงุนงงออกมาอย่างชัดเจน ขณะที่เนี่ยชังหมิงตระหนกอยู่ในใจ นึกโมโหที่เมื่อคืนไม่ได้ฆ่าถานอู่ฟูให้ตายไปเสีย เคราะห์ในวันนี้เขาเป็นคนก่อขึ้นมาเอง โทษใครไม่ได้ทั้งสิ้น

หน้าที่แล้ว1 of 11

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

jamsai.com