Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

หน้าที่แล้ว1 of 12

บทที่สาม

 ค่ำคืนดึกสงัด กลิ่นเหม็นลอยกระจายมาตามลม

จมูกเพี้ยนหรือไม่นะ กลิ่นเช่นนี้นางเคยได้กลิ่นจากร่างของคนคนเดียวเท่านั้น และช่างบังเอิญเหลือเกินที่ไม่กี่ชั่วยามก่อน คนคนนั้นคิดจะทำให้นางตายอย่างไร้ความละอาย

“เจ้า…ป่วยหนักหรือ” เด็กหนุ่มชุดดำถามเบาๆ

“ข้าเคยลองนึกภาพว่าตัวเองจะตายแบบไหน แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะหิวตาย” นางตอบอย่างอ่อนแรง ปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว

“หิวตายได้สิดี จะได้ไม่ต้องแปดเปื้อนกระบี่ข้า!”

นางปรือตาขึ้นเล็กน้อย กลิ่นนั้นลอยมากระทบจมูกอีกแล้ว ทั้งที่เนี่ยชังหมิงไม่มีทางตามมาช่วยนางอย่างแน่นอน แต่เหตุใดถึงได้กลิ่นกายเขาตลอดเวลาเลยนะ นางหิวจนประสาทหลอนไปแล้วหรือ

นางทนหิวไม่เคยได้เลย หิวเมื่อไรเป็นต้องหัวไม่แล่น เวลานี้สมองของนางว่างเปล่า จะวางแผนเอาชีวิตรอดได้อย่างไรเล่า…ช่างยากเย็นเหลือเกิน

“ข้า…ไม่ไหวแล้ว…” นางล้มลงไปบนพื้นหินเย็นเฉียบ ถูกก้อนหินแข็งสากครูดผิวแก้ม แขนขาอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้น “จะฆ่าไก่ไยต้องใช้มีดฆ่าวัว ไหนๆ ข้าก็ต้องหิวตายอยู่แล้ว…เจ้ารีบหนีไปดีกว่า…”

เด็กหนุ่มชุดดำจ้องมองดวงหน้าอ่อนใสด้านข้างของนางตาไม่กะพริบ

“นึกหรือว่าข้าจะหลงกล พอข้าไป เจ้าก็คงแหกปากร้องให้คนช่วย แล้วสั่งปิดประตูเมืองให้ข้าหนีออกไปไม่ได้ล่ะสิ” เขาพูดพลางถีบเอวนางโดยแรง แล้วพลันรับรู้ได้ว่าร่างใต้ผ้าคลุมกันลมเล็กบางเพียงไร

“ข้ายังไม่ได้เห็นหน้าเจ้า จะชี้ตัวถูกที่ไหนกันเล่า ไม่อย่างนั้นเจ้าจับข้ามัดไว้ก็ได้ กว่าจะมีคนมาเจอ เจ้าก็หนีไปไกลแล้ว แบบนี้ดีกับพวกเราทั้งคู่ไม่ใช่หรือ”

“อย่าฝันไปหน่อยเลย! ข้าจะฆ่าชนชั้นสูงให้หมดแผ่นดิน ให้พวกมันได้ลิ้มรสความขมขื่นของข้าบ้าง!” ฝ่ายตรงข้ามพูดเบาๆ แล้วดึงผ้าคลุมหน้าลง

ถานอู่ฟูรีบเบนสายตาหนีตามสัญชาตญาณ ไม่กล้ามอง

“ข้าชื่ออินเจี้ย! คนพวกนั้นได้เห็นหน้าข้าก่อนตายทุกคน พวกมันจะได้รู้ว่าเหตุใดตัวเองถึงต้องตาย!” เขาบีบคางนางให้หันหน้ากลับมา แล้วนึกตกใจเงียบๆ กับความเนียนลื่นของผิว

ใต้แสงจันทร์หรุบหรู่ นัยน์ตาสีดำของถานอู่ฟูหรี่ลงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า

ฝ่ายตรงข้ามงดงามอย่างหาตัวจับยาก ก่อนหน้านี้แค่เห็นนัยน์ตาหงส์ก็พอรู้แล้วว่าจะต้องหน้าตาดี แต่ไม่นึกว่าจะงามจนถึงกับ…น่าสะอิดสะเอียน

โครงหน้านุ่มละมุน มองเผินๆ ยากจะบอกว่าชายหรือหญิง ผิวค่อนข้างเข้ม แต่ก็ไม่บั่นทอนความงามของหน้าตาไปได้เลย…งามจนราวกับจงใจ! แม้จะรู้ว่าเป็นใบหน้าแท้จริง ไม่ได้ผ่านการปลอมแปลง กระนั้นนางก็ยังรู้สึกเหมือนเขาเลือกเครื่องหน้าที่งามที่สุดแต่ละส่วนมาประกอบเข้าด้วยกัน

หากนางเอ่ยขึ้นมาว่าอยากขอไปอาเจียนก่อน ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่นะ

“นี่ล่ะความบัดสีที่พวกเจ้าสร้างขึ้น!” เด็กหนุ่มพูดอย่างเคืองแค้น “หากไม่เพราะพวกเจ้านิยมเล่นอะไรพิเรนทร์พรรค์นั้น พวกเราจะเกิดมาได้อย่างไร”

อา…นางหิวจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว แต่สวรรค์อุตส่าห์ยื่นโอกาสมาให้ทั้งที ไม่ใช้ก็เสียดายชื่ออู่ฟูแย่สิ

หน้าที่แล้ว1 of 12

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

jamsai.com