Connect with us

Jamsai

Jamsai

ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 3-บทที่ 4

หน้าที่แล้ว1 of 36

บทที่ 3

จึกๆ… จึกๆๆๆ…

ฝ่ามือที่ทั้งเย็นและเล็กกำลังแตะแก้มของฉันอยู่

จึกๆ…

“ฮิๆ”

ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กน้อย เหมือนเด็กน้อยคนนี้กำลังปลุกฉันที่นอนหลับลึกอยู่

“อิๆๆๆ”

พอฉันค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น เด็กผู้ชายอายุสักสี่ห้าขวบที่สวมเสื้อผ้าไหมตัวยาวทับลงบนเสื้อหลายชั้น และสวมหมวกขนสัตว์ก็ทำตาโตแล้ววิ่งออกไปข้างนอกอย่างตกใจ

ที่ด้านนอกหิมะกำลังตกอยู่…

ฉันมั่นใจว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในยุคโชซอนแล้ว เสียงตะโกนของอายังคงดังก้องอยู่ในหู ฉันดึงผ้าห่มออกเพื่อที่จะลุกออกไปดูข้างนอก แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจ เพราะร่างของฉันกำลังสวมชุดฮันบกสีขาว ฉันจำได้ว่าตัวเองไม่ได้เปลี่ยนชุดฮันบกก่อนมาที่นี่นี่นา

แล้วที่นี่คือที่ไหน ไม่ใช่บ้านคนธรรมดาแน่นอน เพราะเป็นบ้านหลังคามุงกระเบื้อง แล้วเด็กน้อยคนเมื่อครู่คือใครกัน

ตอนนั้นเองใครสักคนก็เดินเข้ามา ดูจากการแต่งกายแล้วเหมือนซังกุงนางในเดินเข้ามานั่งบนเตียงตรงปลายเท้าของฉัน

“ตื่นแล้วรึ”

“เอ่อ…ค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นเก็บเครื่องนอน แล้วเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่ม”

“เครื่องนุ่งห่มหรือคะ”

ซังกุงตั้งใจจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ยอมเอ่ยปาก นางลังเลอยู่สักพักก่อนจะพูดคำอื่นออกมาที่ไม่ใช่คำพูดที่นางอยากพูดในตอนแรก

“ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเจ้าเลย ดังนั้นเจ้าต้องเปลี่ยนมาใส่เครื่องนุ่งห่มของนางในก่อนที่คนอื่นๆ จะมาพบเจอเจ้า”

“ที่นี่คือวังหรือคะ”

“ที่นี่คือพระราชวังชั่วคราว”

ถ้าบอกว่าเป็นพระราชวังชั่วคราวก็เท่ากับว่านี่คือวังชั่วคราวที่พระราชาใช้เสด็จแปรพระราชฐานสินะ ถ้าพระราชาประทับอยู่ที่นี่ แม้จะเป็นเพียงบ้านธรรมดาๆ ก็ยังถูกเรียกว่าวังอยู่ดี สิ่งก่อสร้างนี้มีโครงสร้างใกล้เคียงกับบ้านหลังคามุงกระเบื้องของขุนนางมากกว่าจะเป็นพระราชวังภายในวัง

ซังกุงหยิบเสื้อสีเขียวหยกกับกระโปรงสีฟ้าอมม่วงยื่นให้ฉัน แล้วยังมีเสื้อคลุมตัวนอกอีกหนึ่งตัวด้วย นี่เป็นชุดของซังกุงในสมัยโชซอนอย่างแท้จริง แต่ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนชุด ฉันอยากถามอะไรอีกสักอย่าง แน่นอนว่าตอนนี้ฉันอยู่ในโชซอน แต่ฉันมาฟื้นในวังนี้ได้อย่างไรกัน

“คือ… ฉันมาอยู่ที่นี่ได้…ยังไงคะ”

“รีบเปลี่ยนชุดก่อนเถิด ผู้ที่จะแจ้งเรื่องราวต่างๆ กับเจ้ากำลังมา” ซังกุงพูดพลางพับผ้าห่มที่ฉันใช้ห่มเมื่อครู่ พอฉันเปลี่ยนชุดเสร็จ ซังกุงก็พับผ้าห่มเสร็จเรียบร้อยพอดี

“สิ่งที่ข้าจะบอกไป เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจและจงปฏิบัติตาม” สีหน้าและน้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความหมายล้ำลึก

หน้าที่แล้ว1 of 36

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in Jamsai

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 1

ทดลองอ่าน-บทที่1  ฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น นกน้อยตื่นเช้ายืนเกาะอยู่บนกิ่งไม้ขับขานบทเพลงเบิกอรุณแผ่วเบา มันมองสำรวจกล่องกระ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

ทดลองอ่าน – บทที่ 5  อี๋อวี้คายเมล็ดซานจาเล็กๆ สองสามเม็ดในปากออกมา นางพยายามลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบท่ามกลางความตะล...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

ทดลองอ่าน – บทที่ 2  ทันทีที่หลูจวิ้นเข้ามาก็ตะโกนเรียกชื่ออี๋อวี้ แล้ววิ่งไปที่หน้าเตียงคว้าตัวนางชูขึ้นหมุนไปรอบห้อง น...

เรื่องเด่นวันนี้

รายละเอียดหนังสือชุด #RealGuysFiction

  จาก 7 คาแรคเตอร์ที่มีตัวตนจริงสู่ 6 นิยายสุดฟินโดย 6 นักเขียนคุณภาพ #RealGuysFiction คือโปรเจ็กต์ความร่วมมือระหว่างสำน...

jamsai.com