Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน แม่ครัวเคี่ยวรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

หน้าที่แล้ว1 of 6

บทที่หนึ่ง

“สะ…สหายหรือ” หญิงสาวที่อยู่ในครัวหยุดความเคลื่อนไหว ท่าทางตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ก็ใช่น่ะสิ อวี๋เอิน เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกเขาดีกับข้าแค่ไหน เช้าเจ้าไปขายโจ๊ก ตกบ่ายขึ้นเขาไปเก็บผัก พวกเขาเห็นข้าอยู่คนเดียวเหงาๆ เลยมาคุยเป็นเพื่อน เมื่อคืนเสี่ยวชุ่ยยังเอาขนมเปี๊ยะที่มารดานางทำมาให้ จำได้หรือเปล่า” พอพูดถึงสหาย นัยน์ตาง่วงซึมของเหมียวตงหยาก็เป็นประกายทันที ลมหนาวพัดเข้ามาจากด้านนอก นางทำไหล่ห่อ กระชับผ้าคลุมกันลมบนร่างให้แน่นหนาขึ้น พลางก้าวเข้ามาหลบลมในครัว

“อย่างนั้นหรือ จะ…เจ้ามีสหายก็ดีแล้ว จะได้ไม่เหงา” หญิงสาวในครัวเอ่ยตะกุกตะกัก

“อวี๋เอิน นี่จะออกไปแล้วหรือ ฟ้ายังไม่สางเลยนะ”

“ออกไปตอนนี้ล่ะดี ช้ากว่านี้เดี๋ยวจะสาย”

“เช่นนั้น…” เหมียวตงหยาว่าพลางยกมือปิดปากหาว “ข้าอยากออกไปขายโจ๊กกับเจ้าด้วยได้หรือเปล่า”

“อย่าเลย เจ้าอยากนอนต่อไม่ใช่หรือ ไปนอนเถิด พอเจ้าตื่น ข้าก็กลับมาแล้ว” ทั้งที่รู้ดีว่าบทสนทนาเช่นนี้ดำเนินซ้ำๆ อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หญิงสาวที่อยู่ในครัวก็ยังตอบแบบเดียวกันอย่างไม่เหนื่อยหน่าย

“ตะ…แต่ว่า…” นางง่วงจริงๆ นั่นล่ะ ง่วงเหลือเกิน แม้เมื่อครู่จะบังคับตัวเองให้ลุกเดินมาที่ห้องครัวเพราะเห็นเตียงนอนฝั่งเหมียวอวี๋เอินว่างเปล่า โดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรที่อีกฝ่ายจะต้องทำงานงกๆ อยู่คนเดียว ในขณะที่นางนอนหลับอุตุ อีกอย่างวันๆ นางก็ได้คุยกับเหมียวอวี๋เอินแค่ไม่กี่คำ นางเหงาออกจะตาย…

“ถ้าเจ้าไป หน้าตาอย่างนี้ เดี๋ยวก็มีคนมาวุ่นวาย” หญิงสาวเอาม้านั่งซ้อนกันแล้วยกขึ้นรถเป็นลำดับสุดท้าย ก่อนจะลองออกแรงเข็นอยู่หลายครั้งถึงจะชินกับน้ำหนัก และหันไปยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่าย “กลับไปนอนไป เดี๋ยวศิษย์พี่ใหญ่กลับมาจะหาเจ้าไม่เจอ”

หลังเหมียวตงหยาลังเลอยู่สักพักก็พยักหน้ายิ้มหวานให้ “อืม” รอยยิ้มบนดวงหน้าสะลึมสะลือดูงามจับตา แม้จะเห็นมาไม่รู้กี่ปีแล้ว หญิงสาวก็ยังตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะหันหลังเข็นรถออกจากบ้านไปช้าๆ

“ระวังตัวด้วยนะอวี๋เอิน” เหมียวตงหยาส่งเสียงตะโกนไล่หลังเบาๆ แม้แต่น้ำเสียงยังหวานเสนาะหู

หญิงสาวไม่ได้หันไปมอง นางเข็นรถหนักอึ้งออกจากบ้านหลังเล็กเก่าคร่ำคร่า มุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ที่ทอดยาวไปยังตัวเมือง

ฟ้าเพิ่งจะสาง อากาศจึงเย็นจัด แผ่นหลังของนางเล็กบาง สวมเพียงเสื้อเนื้อหยาบสีน้ำเงินเข้ม ไม่ได้สวมเสื้อคลุมอีกชั้นเพราะเวลาเคี่ยวโจ๊กหากใส่เสื้อผ้าหนาๆ จะไม่สะดวก

ร้านรวงสองฝั่งถนนในเมืองยังปิดอยู่ แต่เริ่มมีคนทยอยออกมาให้เห็นแล้ว ส่วนใหญ่เป็นคนงานชั้นล่างหรือไม่ก็เจ้าของแผงเล็กๆ ที่ต้องทำมาหาเลี้ยงชีพ

“แม่นางเหมียว” เสียงทุ้มต่ำของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น

นางไม่ยอมหยุดเท้า แค่หันไปผงกศีรษะน้อยๆ ให้เขาที่เดินห่างออกไปด้านหลังสองก้าว

บุรุษผู้นี้เป็นลูกค้าเก่าแก่ ฝนจะตกฟ้าจะร้องก็มาอุดหนุนนางไม่เคยขาด ในแต่ละวันเขาจะเดินกลับเข้าเมืองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แล้วแวะกินมื้อเช้าริมทาง หลายครั้งที่ขึ้นไปเก็บผักบนเขา ทั้งสองก็ได้พบกันโดยบังเอิญ เขาจะเพียงแค่อมยิ้มผงกศีรษะให้นางเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย นางเดาเอาว่าเขาคงขึ้นไปวัดที่ตั้งอยู่กลางเขา

รูปร่างหน้าตาเขาดูหยาบกร้าน ทว่าหล่อเหลา ขณะที่บุคลิกสุภาพนุ่มนวล แตกต่างจากรูปลักษณ์โดยสิ้นเชิง หนึ่งปีมานี้เขาถือลูกประคำแบบพุทธติดมือซ้าย นานๆ จะเห็นเขานับประคำบ้าง นางจึงลอบเดาต่อไปว่าเขาน่าจะเป็นอุบาสก

หน้าที่แล้ว1 of 6

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 แม้จะกลัว แต่ในใจฉินโยวโยวกลับมีความคิดประหลาดข้อหนึ่งผุดวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้...เขาไม่ทำร้ายข้าจริงๆ แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่รู้ที่ม...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 ต้าจุ่ยฟื้นขึ้นมายามเที่ยงตรงพอดีราวกับยืนยันความศักดิ์สิทธิ์ของวาจาเหยียนตี้ เรื่องแรกที่มันทำก็คือจะกินเนื้อ เสี่ยวฮุยเห็นสหายปลอด...

  • everY

    ทดลองอ่าน They Both Die at the End บทที่ 9 – บทที่ 10 #นิยายวาย

    By

    มาเทโอ 3:42 น. เสียงเคาะประตูดังขึ้น แล้วผมก็หยุดเดินไปมา ความกังวลต่างๆ โถมใส่ในคราวเดียว ถ้าคนที่เคาะไม่ใช่รูฟัสล่ะ ถึงจะไม่ควรมีใครมาเคาะ...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 3

    By

    บทที่ 3 “อืม มันเพิ่งยอมรับข้าเป็นเจ้านายได้ไม่ถึงครึ่งปี เมื่อก่อนมีอิสระอยู่ในป่าเขา ดื้อรั้นทำตามใจจนเคยตัว นิสัยจึงพยศไปบ้าง” สีหน้าและน...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 2

    By

    บทที่ 2 ข้ออ้างที่จะจากไปของฉินโยวโยวนั้นมีอยู่แล้ว...นางต้องการไปเมืองปาไซ่เพื่อพบกับสัตว์วิเศษของนาง ไม่สะดวกจะอยู่รบกวนอีก หากมีวาสนาพวกเ...

  • everY

    ทดลองอ่าน They Both Die at the End บทที่ 7 – บทที่ 8 #นิยายวาย

    By

    มาเทโอ 2:52 น. ครั้งที่สามก็ยังไม่โอเค ผมบอกคุณไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแอลเป็นเดกเกอร์จริงๆ รึเปล่า แต่ผมบล็อกเธอไปแล้วโดยไม่สืบหาความจริงเพราะเธอส่...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

    By

    บทที่ 1 โชคดีที่นางไม่ได้ขยันฝึกตนมากนัก มิเช่นนั้นคงได้เสียหายหนักจริงๆ แล้ว! ฉินโยวโยวพยายามคิดในแง่ดี ก่อนจะฝืนแรงเปิดหน้ากากบนหน้าออกแล้...

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 14

          บทที่ 14 เทียบกับที่ตงฟางโย่วเป็นคนของป้อมปราสาทแดง เรื่องตงฟางหมิงจูยังไม่ตายสร้างความกังวลให้อี๋อวี้มากกว่า ...

jamsai.com