Connect with us

Jamsai

With Love

ทดลองอ่าน หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ บทที่ 1

หน้าที่แล้ว1 of 19

บทที่หนึ่ง

 

โต้วปั้น ’

กลุ่ม สายเม้าท์มาแล้วจ้า

หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ

ผู้เขียน เจสสิก้า (เรื่องรัก)

 

เหมือนในหัวข้อกระทู้เลย จริงๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าเจ้าของกระทู้หลงตัวเองไปหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าคุณหมอกำลังแอบชอบเจ้าของกระทู้อยู่นิดๆ

เจ้าของกระทู้ขอเรียกคุณหมอว่า ฉ. แล้วกันนะ

. เป็นคนตัวสูงมาก เจ้าของกระทู้สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเอ็ดเซ็นต์ แต่เวลาจะมองหน้า ฉ. ก็ยังต้องเงยหน้าขึ้น ฉ. เป็นคนผอม ผิวขาว และดูเด็กกว่าอายุด้วย เขาดูเป็นพวกเด็กเรียนมากๆ แบบว่ามีออร่าของคนเก่ง ในความรู้สึกของเจ้าของกระทู้ ฉ. แอบมีมุมน่ารักๆ อยู่นะ ปกติแล้วคนเป็นหมอมักจะมีท่าทางนิ่งๆ ใช่ไหมล่ะ เจ้าของกระทู้เองก็คิดว่า ฉ. ก็น่าจะต้องเป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่า ฉ. กลับเป็นกันเองมากๆ

ปกติแล้วเจ้าของกระทู้ก็จัดว่ารูปร่างหน้าตาดีอยู่นิดหน่อย ถ้ายิ่งแต่งตัวก็จะยิ่งดูดีขึ้นอีก แต่ตอนนี้เจ้าของกระทู้กำลังบาดเจ็บเลยโทรมมากๆ รู้ตัวเลยว่าช่วงที่อยู่โรงพยาบาลนี่ต้องไม่สวยแน่นอน ส่วน ฉ. ในมุมของเจ้าของกระทู้นะ เขาเป็นคนที่มีภาพลักษณ์ดีมากๆ ยิ่งตอนสวมเสื้อกาวน์ด้วยเนี่ยยิ่งดีมากขึ้นไปอีก เจ้าของกระทู้น่ะใส่ใจกับการแต่งตัวของผู้ชายนะ อิๆ

เรื่องราวทั้งหมดนี้มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อครึ่งเดือนก่อน ตอนนั้นเจ้าของกระทู้เกิดอุบัติเหตุรถล้มจนขาหัก

 

ลู่จยากำลังกินขนมที่เฉิงอี้เหิงซื้อไว้ให้พลางใช้นิ้วสามนิ้วบังคับเม้าส์ เธอกำลังดูการแข่งรถเอฟวันพร้อมๆ กับอ่านกระทู้ในโต้วปั้น การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือดและกำลังเข้าสู่จุดพีค รถของสองนักแข่งที่มีโอกาสจะได้แชมป์ขับตีคู่กันมาจนเกือบจะชนกันแล้ว ทำให้ผู้ชมพากันส่งเสียงกรีดร้องออกมา

นักแข่งทั้งสองคนกำลังขับเคี่ยวกัน หากมีใครคนใดพลาดพลั้งก็หมายความว่าจะต้องพ่ายแพ้ไปทันที ทว่าในเวลาสำคัญแบบนี้กลับมีรถแข่งอีกคันที่อยู่ด้านข้างๆ เกิดลื่นไถลมาชนเข้ากับหนึ่งในรถของนักแข่งที่ขับตีคู่กันมาในทีแรก ส่งผลให้รถอีกคันแซงไปได้ในเสี้ยววินาที เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง และแล้วการแข่งขันก็สิ้นสุดลงท่ามกลางเสียงกรีดร้องของแฟนๆ

ลู่จยาปิดหน้าต่างการแข่งขันรถลง เธอยืดตัวบิดขี้เกียจแล้วเปิดหน้ากระทู้ในกลุ่มโต้วปั้นขึ้นมาอีกครั้ง

กระทู้ ‘หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ’ ในกลุ่ม ‘สายเม้าท์มาแล้วจ้า’ มีคนมาแสดงความคิดเกินกว่าร้อยหน้า

 

ว้าว! บทรักสุดคลาสสิกเริ่มต้นแล้ว ฉันได้กลิ่นอะไรหวานๆ นะ เจ้าของกระทู้โรยน้ำตาลอีกหน่อยสิ

ช่วงนี้เหมือนจะกำลังนิยมผู้ชายไทป์หมาป่าน้อยกับลูกหมาน้อยกัน แต่มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่ไม่รู้ว่าหมาป่าน้อยกับลูกหมาน้อยนั่นหมายถึงอะไรอ่ะ

ทำไมเจ้าของกระทู้ขาหักแล้วยังเดินไปชนต้นดอกท้อได้อีกล่ะ! ฉันเนี่ย! ขายังดีอยู่แท้ๆ แต่กลับไม่มีปัญญาเดินไปชนอะไรเหมือนเจ้าของกระทู้สักอย่าง

. อายุน้อยกว่าเจ้าของกระทู้กี่ปีน่ะ

เจ้าของกระทู้ตอบกลับ : ถามว่า ฉ. อายุน้อยกว่าเจ้าของกระทู้กี่ปีเหรอ อืมน่าจะสักสามสี่ปีมั้ง ฉ. ดูเด็กกว่าอายุมาก แล้วก็เจ้าของกระทู้บังเอิญแอบไปเห็นใบตรวจสุขภาพของ ฉ. มา ดูเหมือนเขาจะสูงร้อยแปดสิบหกจุดห้าเซ็นต์แน่ะ

เขียนออกมาได้ขนาดนี้ เจ้าของกระทู้ต้องเป็นนักเขียนแน่ๆ

คนสมัยนี้คิดเยอะจัง มีคนมาเขียนกระทู้อะไรสักอย่างก็หาว่าเขาเป็นนักเขียนซะหมด แล้วต่อให้เขาเป็นนักเขียนจริงก็เขียนให้อ่านกันฟรีๆ ป่ะ จะโวยวายอะไร

 

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ลู่จยา นักแข่งมอเตอร์ไซค์สาวเกิดอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ล้มทำให้ขาหัก คุณหมอผู้รับผิดชอบเคสของเธอได้แจ้งว่าสภาพร่างกายของลู่จยาไม่เหมาะจะทำการผ่าตัด และพวกเขาก็ไม่ยินดีที่จะรับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการผ่าตัดจึงเสนอให้เธอตัดขาทิ้ง ในสถานการณ์เช่นนี้ เฉิงอี้เหิงที่เป็นหมอกระดูกจึงต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคและรับแรงกดดันมหาศาลเพื่อทำการผ่าตัดกระดูกให้เธอ

ตอนนี้ลู่จยาวางขาข้างที่เข้าเฝือกไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ของเฉิงอี้เหิง เล่นอินเตอร์เน็ตด้วยท่าทางสุดประหลาด เฉิงอี้เหิงยกแก้วนมเข้ามาให้หญิงสาว พอเห็นท่าทางแบบนั้นเข้าก็หลุดปากทักออกไป

“คุณวางขาแบบนั้นไม่เมื่อยขาหรือไง เอ้า! ดื่มนมสักหน่อย แล้วก็อย่ากินขนมเยอะนักสิ คุณเป็นนักแข่งมอเตอร์ไซค์นะ ต้องรักษาหุ่นด้วยไม่ใช่เหรอ”

ลู่จยาไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ซ้ำยังไม่ใส่ใจเฉิงอี้เหิงที่เดินเข้ามาด้วย ทำให้เขาไม่พอใจที่ถูกเมินจึงพยายามดึงความสนใจของเธอด้วยการเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามขึ้น

“คุณดูอะไรอยู่เหรอถึงได้ยิ้มมีความสุขขนาดนี้”

ลู่จยาตกใจจนเกือบจะตกจากเก้าอี้ เฉิงอี้เหิงจึงรีบเข้าไปพยุงเอาไว้ หญิงสาวหันขวับไปมองเฉิงอี้เหิงทันที เธอกลัวว่าความคิดในหัวของตัวเองจะหลุดลอดออกมาให้เขารู้ เพราะไม่คิดว่าเฉิงอี้เหิงจะเอาแก้วนมมาวางไว้ให้เธอตรงหน้าคอมพิวเตอร์ แล้วเขายังยื่นหน้าเข้ามาหาอีกทำให้ลู่จยาร้อนรนอยากจะปิดหน้าจอ

ทว่าขาที่เข้าเฝือกยังวางพาดอยู่บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ จะเอาขาลงจากโต๊ะตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว และจะปิดหน้าจอก็ไม่ทันเหมือนกัน เธอจึงตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปพร้อมกางแขนออกเพื่อบังหน้าจอคอมพิวเตอร์ไว้ ด้วยความที่โต๊ะคอมพิวเตอร์นั้นไม่ได้ใหญ่อะไรนัก พอมาเจอกับการออกท่าทางเกินกว่าเหตุของลู่จยาจึงทำให้แก้วนมล้มคว่ำ นมก็หกกระจายเต็มโต๊ะ และมีบางส่วนไหลลงมาเปรอะตัวของลู่จยา

“แม่เจ้า!” ทั้งสองคนอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

สิ่งแรกที่เฉิงอี้เหิงทำคือดึงกระดาษทิชชูออกมาช่วยเช็ดนมที่เลอะเสื้อผ้าของลู่จยา ส่วนเธอยังกอดจอคอมพิวเตอร์ไว้แน่น ราวกับแม่ไก่กำลังปกป้องลูกจากหมาป่าที่จะเข้ามาทำร้ายอย่างไรอย่างนั้น

หน้าที่แล้ว1 of 19

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in With Love

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่หนึ่ง เนิ่นนานหลายปีให้หลังตราบจนมู่ฝูหลันเติบใหญ่ นางยังคงไม่อาจลืมเลือนเหตุการณ์ในปีที่ย่างเข้าวัยหกขวบตอนอาหญิงล...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ห้า ราวกับอากาศรอบตัวหยุดนิ่งไม่ไหวติง สีหน้าของเซี่ยฉางเกิงบึ้งตึงไปเล็กน้อย แต่แค่ชั่วครู่เดียวก็กลับเป็นปกติ เขา...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่สาม วันนี้ลู่ซื่อตระเตรียมเนื้อสัตว์ห้าชนิดเป็นเครื่องถวายบูชา นำพาผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งพร้อมด้วยมู่ฝูหลันออกนอกเมือง...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 1

บทที่หนึ่ง ค่ำคืนนี้ไร้จันทร์ ทว่ามีหมู่ดาวพราวพร่าง ธารดาราที่แขวนตัวสูงลิ่วอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้มนั้นกำลังทอร...

jamsai.com