Connect with us

Jamsai

LOVE

ทดลองอ่าน ปรารถนา… ให้เป็นคุณ ชุด Wishing You ด้วยรัก… และปรารถนา บทที่ 1

หน้าที่แล้ว1 of 7

บทที่ 1

หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีร่างผอมบาง สูงหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตร ผมดำขลับยาวประบ่า ปลายผมมักงอนเหมือนก้นเป็ด ด้านหน้ายาวปิดดวงตาแต่เธอชอบปัดให้พ้นหน้าผาก ดังนั้นจึงมักมองเห็นหน้าผากที่รับกับดวงหน้าเล็กๆ นั้น จิรัศยาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว กระโปรงสอบยาวเสมอเข่า กับรองเท้าคัชชูสีดำ ซึ่งเป็นชุดที่เห็นได้เกือบทุกวัน มันแค่สลับโทนสีไปมาระหว่างขาว เทา ดำ และครีม พนักงานประชาสัมพันธ์ที่ต้องนั่งอยู่บริเวณเคาน์เตอร์หน้าบริษัทถูกคาดหวังให้แต่งกายสุภาพเรียบร้อยมากกว่าใส่เสื้อผ้าสีฉูดฉาด โดยเฉพาะเมื่อบริษัทเฟอร์นิเจอร์สำนักงานของเธอมีสีประจำเป็นสีเทาและเงิน

ผิวของเธอขาวซีด ริมฝีปากบางตรงกลางซึ่งเป็นรอยหยักนั้นเชิดขึ้นนิดๆ รับกับปลายจมูกเล็กๆ พอดิบพอดี ดวงตาเล็กดำสนิทและยาวรี แถมมีเปลือกตาแค่ชั้นเดียว จิรัศยาเคยคิดจะทำศัลยกรรมให้เปลือกตากลายเป็นสองชั้น แต่เมื่อเห็นราคาแล้วก็จำเป็นต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป ทุกวันนี้หากวันใดตื่นเช้ากว่าปกติก็จะมีเวลาแต่งเติมใบหน้าด้วยเครื่องสำอางมากหน่อย และมันจะกลายเป็นวันที่เธอมีดวงตาสองชั้นเหมือนคนอื่นบ้าง

ขณะนี้สองมือของเธอเต็มไปด้วยแก้วกาแฟและอาหารเช้าที่คนในสำนักงานสั่งซื้อ จิรัศยามาถึงที่ทำงานก่อนเวลาเข้างานร่วมชั่วโมงก็จริง แต่ต้องอุทิศเวลาทั้งหมดนั้นให้กับพนักงานคนอื่นๆ ซึ่งได้ลิสต์รายการอาหารเช้าที่วางขายอยู่รายรอบอาคารสำนักงานให้เธอเป็นคนไปซื้อมาให้ ในตอนแรกมันเป็นแค่การแสดงน้ำใจของหญิงสาวที่มีต่อเพื่อนร่วมงาน แต่นานวันเข้าดูเหมือนมันจะกลายเป็นหน้าที่ของเธอไปโดยปริยาย

การรอคอยลิฟต์ของอาคารสำนักงานให้เช่าที่สูงเกือบยี่สิบชั้นก็เหมือนสงครามกลางเมือง มันมีแต่การแก่งแย่งชิงพื้นที่ซึ่งต้องอาศัยความรวดเร็วกับจิตใจที่เด็ดเดี่ยว เพราะหากมัวแต่สงสารหรือแสดงน้ำใจเธอก็อาจสูญเสียโอกาสที่จะไปถึงบริษัททันเวลา เพราะลิฟต์หกตัวนั้นถูกเรียกใช้งานอยู่ตลอดเวลาแทบไม่มีช่องว่างให้กับการรอคอยเลย จิรัศยาจับตาดูว่าลิฟต์ตัวไหนจะลงมาถึงชั้นล่างเร็วที่สุดเพื่อที่จะได้วิ่งไปต่อคิวหน้าลิฟต์ตัวนั้น แต่เหมือนวันนี้โชคจะไม่เข้าข้างนัก เมื่อลิฟต์ตัวที่ลงมาก่อนกลับเป็นตัวที่อยู่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่มากที่สุด และผู้คนที่ยืนรออยู่ด้วยกันต่างก็ไม่เปิดโอกาสให้ผู้หญิงร่างเล็กคนนี้มุดผ่านไปได้

 

ในที่สุด…เธอก็สามารถช่วงชิงพื้นที่สำหรับการขึ้นลิฟต์ในเช้าวันนี้ได้สำเร็จ มันเป็นลิฟต์ฟากที่จะจอดรับคนจากลานจอดรถชั้นเก้า ซึ่งอาจจะเสียเวลานิดหน่อยแต่ก็ยังดีกว่ารอคอยไปเรื่อยๆ จิรัศยายิ้มให้กำลังใจตัวเองแล้วตะโกนบอกคนที่ยืนอยู่ใกล้ปุ่มควบคุมลิฟต์มากที่สุด ในขณะที่ตัวเธอเองนั้นไม่สามารถยื่นมือออกไปกดปุ่มใดๆ ได้เอง

“ชั้นสิบห้าค่ะ ขอบคุณค่ะ…สิบห้า สิบห้าด้วยค่ะ”

ด้วยเกรงว่าเสียงจะไม่สามารถทะลุไปถึงคนที่ควบคุมลิฟต์ไว้ได้ เธอจึงจำเป็นต้องตะโกนถี่ๆ ข้ามหัวไหล่และศีรษะของคนราวเจ็ดคนออกไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจดังสวนมาทันที

“ได้ยินแล้วๆ สิบห้าใช่ไหม นี่ๆๆ กดให้แล้ว”

หญิงสาวหน้าสลด แล้วพึมพำ “ขอบคุณค่ะ”

เคยมั้ยที่คุณคิดว่าวันนี้คุณซวยแล้ว แต่ความซวยก็ยังตามมาเป็นซีรี่ส์ไม่หยุดหย่อน จนไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจุดสูงสุดของความซวยนั้นอยู่ตรงไหนกันแน่ วันนี้ของจิรัศยาก็เหมือนกัน เมื่อลิฟต์ที่เธอขึ้นนั้นมันจอดรับและส่งคนทุกชั้น…ทุกชั้นจริงๆ และมันก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหายแออัด สองมือที่หิ้วอาหารเช้าเริ่มเมื่อยและอ่อนแรง สองขาบนรองเท้าส้นสูงเริ่มเจ็บ อากาศในลิฟต์ก็เหมือนจะมีไม่พอ หรืออาจจะเป็นเพราะอากาศบริสุทธิ์นั้นปะปนไปด้วยน้ำหอมสังเคราะห์ที่พนักงานออฟฟิศต่างระดมฉีดมาก็เป็นได้ จิรัศยาจึงเริ่มรู้สึกมึนงงคล้ายอาการของคนเมาลิฟต์ ร่างบางถูกเบียดผลักจนไปอยู่มุมอันลึกสุด เธอต้องพยายามไม่ให้กาแฟที่ถือมาหกราดรดผู้โดยสารร่วมลิฟต์ ดังนั้นจึงไม่ได้เฝ้าดูเลยว่าลิฟต์กำลังจอดอยู่ที่ชั้นไหน

มีเสียงสัญญาณดังบอกว่ามันกำลังจะจอดและเปิดรับคนที่ชั้นชั้นหนึ่ง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดก็มีเสียงครางเบาๆ ของหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ จิรัศยา พวกเธอเริ่มซุบซิบแล้วหัวเราะกันคิกคักราวกับเด็กสาว

“เข้าไหมครับ หรือจะรอ”

นั่นเป็นเสียงที่จิรัศยาได้ยิน แต่เธอไม่เห็นว่าใครเป็นคนพูด น่าจะเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านนอกมากกว่าคนที่อยู่ภายในลิฟต์เหมือนเธอ

“เข้า”

อีกเสียงตอบกลับเพียงสั้นๆ น้ำเสียงนั้นฟังนุ่มหูแต่แฝงความเฉียบขาดไว้ จากนั้นจึงเกิดการขยับตัวของฝูงชนภายในลิฟต์อีกครั้ง ทุกคนเบียดกันแน่นขึ้นเพื่อให้คนที่อยู่ด้านนอกเข้ามา สองสาวที่ยืนอยู่ข้างจิรัศยาส่งเสียงเล็กๆ ในลำคอ ฟังดูเหมือนพึงพอใจมากกว่ารำคาญ ที่รู้เพราะตัวเธอนั้นรู้จักเสียงที่เกิดจากความรำคาญของคนอื่นเป็นอย่างดี เธอได้รับมันมาตลอด

คนที่อยู่มุมด้านในสุดไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้อีก มีแต่จะถูกอัดจนแบนแต๋เสียมากกว่า หญิงสาวกำลังหงุดหงิดเมื่อเธอเกือบจะไม่สามารถปกป้องอาหารและเครื่องดื่มในมือไว้ได้ แล้วเสียงสัญญาณเตือนว่าลิฟต์มีน้ำหนักมากเกินไปก็ดังขึ้น คนในลิฟต์หันรีหันขวางมองหน้ากันไปมา จากนั้นก็มีเสียงที่ยอมจำนนต่อสถานการณ์เอ่ยขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นท่านขึ้นไปก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมตามไป”

“ว้า…เข้ามาได้คนเดียว”

หน้าที่แล้ว1 of 7

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in LOVE

  • LOVE

    ทดลองอ่าน ปภาวินท์ บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 ครอบครัวพร้อมพิพัฒน์ ปภาวรินท์พบว่าการเข้าถึงตัวพ่อแท้ๆ ของตนเองนั้นเป็นภารกิจที่มีความยากระดับเอสทีเดียว ทั้งนี้เพราะพี่สาวต่างแม่ข...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน ปภาวินท์ บทที่ 3

    By

    บทที่ 3 บ้าน ปภาวรินท์หมุนพวงมาลัยพารถถอยเข้าสู่โรงจอดรถภายในเขตคฤหาสน์พร้อมพิพัฒน์ของเจ้าสัวประดิษฐ์ โรงรถนี้ยาวเหยียด สามารถใช้จอดรถได้นับ...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน ปภาวินท์ บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 โอกาสที่ไม่ปล่อยให้ลอยผ่านไป ถึงแม้ปริยากรจะสันนิษฐานไว้ว่าอาชวินน่าจะรู้เรื่องโครงการรีโนเวตโรงแรมของเจ้าสัวประดิษฐ์อยู่แล้วและน่าจ...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน ปภาวินท์ บทที่ 2

    By

    บทที่ 2 ชอบนะคะ อยากได้ “แกชัวร์ใช่ไหมว่าพี่วินเขาโสดจริงๆ” ปภาวรินท์กำส้อมคันเล็กในมือแน่น ดวงตาคู่งามเปล่งประกายแห่งความหวัง “อือ แกจำที่ฉ...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน ปภาวินท์ บทที่ 1

    By

    บทที่ 1 รุ่นพี่คนนั้นที่เคยแอบปลื้ม “ปินๆ เก้านาฬิกาๆ” ปภาวรินท์กำลังส่งเค้กป็อปเข้าปากตอนที่เพื่อนสาวซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ส่งเสียงร้องแล้วตีแข...

  • With Love

    ทดลองอ่าน หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ บทที่ 4-บทที่ 5

    By

    บทที่สี่  ขณะที่หมิ่นลู่สะบัดมือเว่ยอิ้งแล้ววิ่งกลับเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นเธอก็พบว่าบรรยากาศในร้านผิดปกติมาก มีกลุ่มคนที่ล้อมวงกันเข้ามาแต...

  • With Love

    ทดลองอ่าน ให้เสียงของคุณโอบกอดผม บทที่ 2

    By

    บทที่สอง ลมพัด  รถติดอยู่บนทางด่วนพักหนึ่งทำให้กว่าจะมาถึงเจ๋อสุ่ยก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว หมู่บ้านที่อยู่ติดกับภูเขาและแม่น้ำแห่งนี้ทำถนนลาดยา...

บทความยอดนิยม

Jamsai

รับโปรโมชั่นสุดพิเศษจากแจ่มใส งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 49ฯ วันที่ 17-30 เมษายน 2564

  เนื่องด้วยงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 49ฯ ได้เลื่อนกำหนดการจัดงานออกไป จากวันที่ 17-25 เมษายน 2564 เป็นวันที่ 1...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 1

บทที่หนึ่ง ขณะที่หลิวไป่ทงออกจากวังก็เป็นเวลาย่ำค่ำแล้ว แสงตะวันยามสายัณห์สาดส่อง ช่างชวนให้ผู้คนครั่นคร้ามยิ่ง เขาจ้องม...

Jamsai

Jamshop ช็อปง่าย จ่ายสะดวก พรีเมี่ยมจัดหนักเหมือนไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 49ฯ

เนื่องด้วยงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 49ฯ ได้เลื่อนกำหนดการจัดงานออกไป จากวันที่ 17-25 เมษายน 2564 เป็นวันที่ 15-...

Jamsai

Jamclub จัดโปรโมชั่นงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 49ฯ วันที่ 17-30 เมษายน 64

แม้ว่างานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 49ฯ ได้มีการเลื่อนกำหนดการจัดงานออกไป โดยจัดในวันที่ 15-23 พฤษภาคม 2564 แต่นักอ...

jamsai.com