Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

หน้าที่แล้ว1 of 12

บทที่หก

วันรุ่งขึ้นยามเช้าตรู่เสี่ยวซานก็อุ้มห่อผ้าสีน้ำเงินกลมๆ กลับมา ยามที่เลิกม่านตรงประตูกั้นห้องแล้วเดินเข้ามานั้นเสี่ยวซานไม่ได้สนใจที่จะสะบัดเกล็ดหิมะบนตัวทิ้งไป นางเอ่ยว่า “คุณหนู ชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อของคุณชายใหญ่ล้วนซื้อมาหมดแล้วเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงหว่านกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่บนเตียง พอได้ยินคำพูดของเสี่ยวซานนางก็รีบวางตะเกียบในมือลง “เอามาให้ข้าดูหน่อยเร็วเข้า”

เสี่ยวซานรับคำคราหนึ่ง ก่อนจะวางห่อผ้าในอ้อมแขนของตนลงบนเตียงแล้วคลี่ผ้าชั้นนอกออก

หลี่หลิงหว่านยื่นมือออกไปหยิบชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อขึ้นมาดู

ชุดผ้าแพรสีขนนกกาตัวนี้มองดูแล้วเนื้อสัมผัสดีมาก ยามที่มือลูบไล้ก็นุ่มลื่นเป็นอย่างยิ่ง รองเท้าหุ้มข้อทำมาจากหนังกวาง ภายในบุไว้ด้วยขนนุ่มๆ คิดถึงตอนที่เขาสวมแล้วย่อมอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

รองเท้าหุ้มข้อนั้นยังไม่เท่าไร แต่หากชุดผ้าแพรตัวนี้ได้ไปสวมอยู่บนร่างของหลี่เหวยหยวนแล้วล่ะก็ จะต้องเหมาะสมกับเขามากเป็นแน่

หลี่หลิงหว่านในใจมีความสุข แม้แต่อาหารเช้าก็ไม่กินแล้ว นางนำชุดผ้าแพรกับรองเท้าหุ้มข้อบรรจุกลับไปในห่อผ้าให้เรียบร้อยอีกครั้ง จากนั้นจึงอุ้มห่อผ้าเอาไว้ในอ้อมแขน ขยับลุกลงจากเตียงไพลางเอ่ยยิ้มแย้มกับเสี่ยวซาน “ไป พวกเราไปส่งชุดผ้าแพรกับรองเท้าหุ้มข้อให้คุณชายใหญ่กันเถอะ”

 

บนท้องฟ้ายังคงมีหิมะตกลงมาอย่างหนัก

เสี่ยวซานกางร่มผ้าไหมเคลือบน้ำมันสีเขียวรีบเดินติดตามอยู่ข้างหลังหลี่หลิงหว่านพร้อมเอ่ยเรียกนาง “คุณหนู ท่านเดินช้าลงหน่อยสิเจ้าคะ”

ในอ้อมแขนหลี่หลิงหว่านมีห่อผ้าซึ่งบรรจุชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้ออยู่ บนศีรษะก็สวมหมวกคลุมของเสื้อคลุม นางเดินตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วยิ่ง กระทั่งเกือบจะเป็นวิ่งอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของเสี่ยวซานนางก็หันหน้ากลับมากวักมือเรียกอีกฝ่าย “เร็วๆ หน่อยสิเสี่ยวซาน”

เสี่ยวซานไร้หนทางอื่น ทำได้เพียงวิ่งเหยาะๆ ตามไป

ใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งสองก็มาถึงเรือนที่แยกอย่างโดดเดี่ยวของหลี่เหวยหยวนแล้ว

สองข้างของประตูเรือนปลูกต้นไผ่เอาไว้ หลังจากที่หิมะตกมาหลายวัน จากไผ่เขียวก็แทบจะเปลี่ยนเป็นหยกขาวอยู่แล้ว บนขั้นบันไดหน้าเรือนก็ทับถมเอาไว้ด้วยหิมะชั้นหนาๆ ทั้งขาวทั้งราบเรียบเป็นอย่างยิ่งโดยปราศจากรอยเท้าของผู้ใด เกรงว่าคนที่อยู่ในเรือนคงไม่ได้ออกจากประตูอีกเลยนับตั้งแต่กลับจากกินอาหารเช้าเมื่อวานนี้

หลี่หลิงหว่านเองก็ไม่ได้สนใจหิมะชั้นหนาเหล่านั้นแม้แต่น้อย นางก้าวเท้าขึ้นไปบนขั้นบันไดก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู

หน้าที่แล้ว1 of 12

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

jamsai.com