Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 14

หน้าที่แล้ว1 of 5

บทที่สิบสี่

 ระหว่างที่รอเสี่ยวซานกลับมา หลี่หลิงหว่านก็ลุกขึ้นเดินไปมาจนทั่วห้อง เอาแต่นั่งยองๆ อยู่นานจนขารู้สึกชาราวกับถูกเข็มนับพันเล่มแทงอย่างไรอย่างนั้น กระทั่งนางยากจะทนไหว

โชคดีที่หลี่เหวยหยวนไม่ได้ห้ามเรื่องที่นางเดินไปเดินมาในห้องเขาเช่นนี้ เขายังคงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งเขี่ยกระถางไฟตรงหน้า ใช้ไม้คีบปลายทองแดงในมือคอยพลิกถ่านที่อยู่ข้างในอย่างช้าๆ ไปตามเดิม

เปลวเทียนกับไฟจากถ่านหลอมละลายความเย็นชาตรงหว่างคิ้วของหลี่เหวยหยวน ทำให้ตัวเขาในยามนี้มองดูแล้วให้ความรู้สึกราวกับเป็นเด็กหนุ่มผู้หล่อเหลาสง่างามคนหนึ่ง

หลี่หลิงหว่านคอยเหลือบมองใบหน้าด้านข้างอันไร้ที่ติของเขาอยู่บ่อยครั้ง หลังจากนั้นนางก็เคลิบเคลิ้มหลงมัวเมา สีหน้าภาคภูมิใจขณะคิดว่า ให้ตายสิ ช่างหล่อจริงๆ นี่เป็นตัวละครที่ข้าเขียนขึ้นมาเองกับมือเชียวนะ แต่อีกทางหนึ่งก็คิดด้วยสีหน้าโศกเศร้าว่า เหตุใดข้าจะต้องข้ามมิติมาเป็นตัวประกอบหญิงที่สุดท้ายก็ถูกเขาฆ่าตายคนนี้ด้วยเล่า หากข้ามมิติมาเป็นนางเอกจะยอดเยี่ยมเพียงใดนะ มีประกายความเป็นนางเอกติดตัว ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รอให้พวกเขามาคอยรับใช้ที่ใต้ฝ่าเท้าของตนเองก็พอแล้ว เฮ้อ!

ความทุกข์สุขในใจผสมปนเป ดั่งเปลวเพลิงกับน้ำแข็งปะทะกัน สุดท้ายหลี่หลิงหว่านที่เศร้าโศกก็เจอเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กอยู่ที่บริเวณมุมห้องห้องหนึ่ง สองมือเล็กๆ ย้ายเก้าอี้มาที่ตรงหน้าหลี่เหวยหยวน นางเงยหน้าเอ่ยยิ้มแย้มกับเขา “พี่ชาย นั่งสิเจ้าคะ”

นางรู้สึกว่าตนเองไม่ได้กำลังประจบเอาใจ แต่กลายเป็นสุนัขรับใช้ไปแล้วจริงๆ

หลี่เหวยหยวนเงยหน้ามองนางคราหนึ่ง ทว่าไม่ได้นั่งลง เขากลับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง

หลี่หลิงหว่านกำลังงุนงงว่าเขาต้องการจะทำสิ่งใด ในใจนางกระวนกระวาย ก่อนจะเห็นหลี่เหวยหยวนยกเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กซึ่งเหมือนกับที่นางเจอเมื่อครู่เข้ามาวางไว้ที่ข้างเท้านาง

เจตนาชัดเจนยิ่งนัก นั่นก็คืออยากให้นางนั่ง

หลี่หลิงหว่านตกใจกับความเมตตาที่ได้รับโดยไม่คาดฝัน นางรีบร้อนนั่งลง ทั้งยังเอ่ยขอบคุณหลี่เหวยหยวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ชาย”

ตอนที่นางนั่งลงบนเก้าอี้ ในใจก็มีความสุขยิ่งนัก

หลังคอยตามอยู่ด้านหลังหลี่เหวยหยวนเพื่อวางแผนโจมตีเขาอย่างยากลำบากมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้แล้ว ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เขาเป็นฝ่ายทำดีกับนางก่อน แม้จะเพียงแค่ยกเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กตัวหนึ่งมาให้นาง ทว่าในใจหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว

เป็นเพราะว่ามีความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หลิงหว่านจึงออกมาจากใจจริง มองดูแล้วยิ่งงดงามเป็นพิเศษ

หน้าที่แล้ว1 of 5

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

jamsai.com