Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 9

หน้าที่แล้ว1 of 5

          บทที่ 9

นับรวมสองวันนั้นที่สลบไสลไป อี๋อวี้นอนอยู่บนเตียงห้าวันเต็มถึงได้รับอนุญาตให้ลงมาเดินเหินได้ ตามคำกล่าวของหมอท่านหนึ่งคือ นางจับไข้หนนี้เกือบทำให้สมองกระทบกระเทือน หากไม่พักรักษาตัวอย่างระมัดระวังสามารถกลายเป็นคนปัญญาอ่อนได้ดุจเดียวกัน

ไม่มีผู้ใดสะเทือนใจกับคำว่า ‘ปัญญาอ่อน’ เกินหน้าหลูซื่ออีกแล้ว ตอนอี๋อวี้ออกจากท้องมารดาก็เป็นคนปัญญาอ่อนสี่ปีถึงหายดี หลูซื่อจึงคอยดูแลนางไม่ห่าง ทุกวันนอกจากป้อนอาหารอ่อนๆ ให้นางกินแล้วยังกล่อมนางนอน ถ้านอนไม่หลับก็หยิบขวดเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาให้ดมทีเดียว นางก็จะหลับเป็นตาย ตื่นอีกทีเป็นเช้าวันที่สองแล้ว

เรือนไม่ใหญ่โตหลังนี้ตั้งอยู่เชิงเขา ภายในรอบรัศมีสิบลี้มีเรือนนี้อยู่หลังเดียวโดดเดี่ยว ตกดึกยังได้ยินเสียงเห่าหอนของหมาป่าชวนให้ขนลุกขนพองอย่างยิ่ง แต่กลางวันกลับเป็นทัศนียภาพแสนงาม ฟ้าสีครามเมฆสีขาวอยู่ใกล้แค่เอื้อม รั้วกำแพงเต็มไปด้วยรอยด่างๆ ดวงๆ สีเหลืองซีดอมเขียว บนชั้นวางไม้วางหนังสัตว์ผึ่งไว้หลายผืน ใต้ต้นหม่อนเก่าแก่มีโต๊ะหินเก่าโทรมตัวหนึ่งตั้งอยู่ กระดานหมากบนนั้นเก่าคร่ำคร่าเห็นรอยสึกหรอตามมุม ทว่าคนที่นั่งอยู่คนละฝั่งของกระดานกลับดวลฝีมือกันอย่างสนุกสนาน

“ไม่…ไม่…อย่าเพิ่งรีบ ข้าเดินผิดไป ท่านอย่าเพิ่งรีบ” บุรุษวัยกลางคนหนวดเครารอบปากคว้าข้อมือบุรุษฝั่งตรงข้ามไว้ไม่ให้วางเม็ดหมาก ทั้งยังเก็บเม็ดที่ตนเองเพิ่งวางลงเมื่อครู่ขึ้นและเลือกหาตำแหน่งใหม่

บุรุษวัยกลางคนหน้าตาสุภาพสง่างามทำไม่รู้ไม่ชี้กับความเฉโกของอีกฝ่าย รอเขาเดินหมากใหม่ค่อยวางเม็ดหมาก แต่ปากไม่ละเว้นคน

“ฝีมืออ่อนด้อย อุปนิสัยก็ย่ำแย่ ตัวท่านมีข้อดีบ้างหรือไม่”

“ปากเสีย จิตใจก็ชั่วร้าย ท่านดีกว่าข้าสักแค่ไหนกัน” บุรุษห่ามห้าวกระดิกหนวดด้วยรอยยิ้มพราย

“ค่อยๆ เดิน ระวังธรณีประตู”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทั้งคู่หันหน้าไปพร้อมกัน เห็นหลูซื่อประคองอี๋อวี้ก้าวผ่านประตูห้องอย่างเชื่องช้า คนหนึ่งทิ้งเม็ดหมากทันที ลุกขึ้นวิ่งไปยกเก้าอี้เตี้ยสองตัวตรงข้างกำแพงมาวางรอท่า ก่อนจะกล่าวกับหลูซื่ออย่างยิ้มแย้ม

“มาๆ น้องหลัน พวกเจ้านั่งตรงนี้นะ”

หลูซื่อยังไม่ปริปาก หานลี่ก็ส่งเสียงหัวเราะก่อน “เรียกส่งเดชอีกแล้ว อายุซวีซุ่ยของหลันเหนียงยังมากกว่าท่านปีหนึ่งด้วยซ้ำ”

“อย่างนั้นหรือ” บุรุษห่ามห้าวเบิ่งตาโตพลางชี้หลูซื่อ “นี่ดูไม่ออกเลยนะ ข้านึกมาโดยตลอดว่านางเพิ่งย่างสามสิบต้นๆ”

หน้าที่แล้ว1 of 5

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

jamsai.com