Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 9

หน้าที่แล้ว1 of 5

          บทที่ 9

นับรวมสองวันนั้นที่สลบไสลไป อี๋อวี้นอนอยู่บนเตียงห้าวันเต็มถึงได้รับอนุญาตให้ลงมาเดินเหินได้ ตามคำกล่าวของหมอท่านหนึ่งคือ นางจับไข้หนนี้เกือบทำให้สมองกระทบกระเทือน หากไม่พักรักษาตัวอย่างระมัดระวังสามารถกลายเป็นคนปัญญาอ่อนได้ดุจเดียวกัน

ไม่มีผู้ใดสะเทือนใจกับคำว่า ‘ปัญญาอ่อน’ เกินหน้าหลูซื่ออีกแล้ว ตอนอี๋อวี้ออกจากท้องมารดาก็เป็นคนปัญญาอ่อนสี่ปีถึงหายดี หลูซื่อจึงคอยดูแลนางไม่ห่าง ทุกวันนอกจากป้อนอาหารอ่อนๆ ให้นางกินแล้วยังกล่อมนางนอน ถ้านอนไม่หลับก็หยิบขวดเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาให้ดมทีเดียว นางก็จะหลับเป็นตาย ตื่นอีกทีเป็นเช้าวันที่สองแล้ว

เรือนไม่ใหญ่โตหลังนี้ตั้งอยู่เชิงเขา ภายในรอบรัศมีสิบลี้มีเรือนนี้อยู่หลังเดียวโดดเดี่ยว ตกดึกยังได้ยินเสียงเห่าหอนของหมาป่าชวนให้ขนลุกขนพองอย่างยิ่ง แต่กลางวันกลับเป็นทัศนียภาพแสนงาม ฟ้าสีครามเมฆสีขาวอยู่ใกล้แค่เอื้อม รั้วกำแพงเต็มไปด้วยรอยด่างๆ ดวงๆ สีเหลืองซีดอมเขียว บนชั้นวางไม้วางหนังสัตว์ผึ่งไว้หลายผืน ใต้ต้นหม่อนเก่าแก่มีโต๊ะหินเก่าโทรมตัวหนึ่งตั้งอยู่ กระดานหมากบนนั้นเก่าคร่ำคร่าเห็นรอยสึกหรอตามมุม ทว่าคนที่นั่งอยู่คนละฝั่งของกระดานกลับดวลฝีมือกันอย่างสนุกสนาน

“ไม่…ไม่…อย่าเพิ่งรีบ ข้าเดินผิดไป ท่านอย่าเพิ่งรีบ” บุรุษวัยกลางคนหนวดเครารอบปากคว้าข้อมือบุรุษฝั่งตรงข้ามไว้ไม่ให้วางเม็ดหมาก ทั้งยังเก็บเม็ดที่ตนเองเพิ่งวางลงเมื่อครู่ขึ้นและเลือกหาตำแหน่งใหม่

บุรุษวัยกลางคนหน้าตาสุภาพสง่างามทำไม่รู้ไม่ชี้กับความเฉโกของอีกฝ่าย รอเขาเดินหมากใหม่ค่อยวางเม็ดหมาก แต่ปากไม่ละเว้นคน

“ฝีมืออ่อนด้อย อุปนิสัยก็ย่ำแย่ ตัวท่านมีข้อดีบ้างหรือไม่”

“ปากเสีย จิตใจก็ชั่วร้าย ท่านดีกว่าข้าสักแค่ไหนกัน” บุรุษห่ามห้าวกระดิกหนวดด้วยรอยยิ้มพราย

“ค่อยๆ เดิน ระวังธรณีประตู”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทั้งคู่หันหน้าไปพร้อมกัน เห็นหลูซื่อประคองอี๋อวี้ก้าวผ่านประตูห้องอย่างเชื่องช้า คนหนึ่งทิ้งเม็ดหมากทันที ลุกขึ้นวิ่งไปยกเก้าอี้เตี้ยสองตัวตรงข้างกำแพงมาวางรอท่า ก่อนจะกล่าวกับหลูซื่ออย่างยิ้มแย้ม

“มาๆ น้องหลัน พวกเจ้านั่งตรงนี้นะ”

หลูซื่อยังไม่ปริปาก หานลี่ก็ส่งเสียงหัวเราะก่อน “เรียกส่งเดชอีกแล้ว อายุซวีซุ่ยของหลันเหนียงยังมากกว่าท่านปีหนึ่งด้วยซ้ำ”

“อย่างนั้นหรือ” บุรุษห่ามห้าวเบิ่งตาโตพลางชี้หลูซื่อ “นี่ดูไม่ออกเลยนะ ข้านึกมาโดยตลอดว่านางเพิ่งย่างสามสิบต้นๆ”

หน้าที่แล้ว1 of 5

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 1 – บทที่ 2

บทที่ 1  เสิ่นหยวนฝันถึงชาติก่อนของนางอีกแล้ว... ลมเย็นพัด ต้นอู๋ถง ผลัดใบ สองตานางพันด้วยผ้าขาว เท้าเปลือยเปล่าอยู่บนพื...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 9 – บทที่ 10

บทที่ 9 คิ้วเรียวสวยของเสิ่นหยวนขมวดมุ่น นางไม่รู้จักสาวใช้ตรงหน้านี้ แต่จุดสำคัญคืออีกฝ่ายแต่งตัวยั่วยวนปานนี้ กิริยาวา...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่ 3 ฉางหมัวมัวเพียงนึกว่าเสิ่นหยวนเสียดายข้าวของมากมายที่นำติดมาจะถูกโจรสลัดปล้นไปจึงเอ่ยเตือนว่า “นี่เป็นเวลาอะไรแล...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 7 – บทที่ 8

บทที่ 7 ห้องเก็บของไม่มีผู้ใดมาทำความสะอาดนานแล้ว พอผลักประตูฉลุลายเปิดออกกลิ่นราอับชื้นก็โชยมาปะทะหน้า ไฉ่เวยพูดขึ้นว่า...

jamsai.com