Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

หน้าที่แล้ว1 of 4

          บทที่ 12

“โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่มีนางคนนี้”

เที่ยงวันแสงแดดแรงกล้า หลังหลูซื่อกล่าวคำนี้ ดวงหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้าแปรเป็นเย็นเยียบในพริบตา กระทั่งบรรยากาศรอบตัวก็เย็นยะเยือกลง ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงสะพรึงกลัวแต่แรก ทว่านางไม่ เพราะขณะนี้นางคือมารดาผู้หนึ่ง

หลูซื่อไม่ต้องเผชิญหน้าตามลำพังนานนัก หานลี่ก็เดินเข้ามายืนเคียงข้างปกป้องนางโดยไม่ให้ผิดสังเกต บุรุษวัยกลางคนที่สุภาพนุ่มนวลผู้นี้มีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนหน้า ละม้ายไม่รับรู้ถึงอำนาจบารมีของหลี่ไท่สักกระผีก

หลี่ไท่สบตากับเขาแวบหนึ่งแล้วทอดสายตาข้ามเขาไปมองหลูซื่อดังเดิม เขาทำหน้าเคร่ง อ้าปากพูดเสียงขรึม “ข้าเคยให้โอกาสนางเลือกครั้งหนึ่งแล้ว ไม่มีครั้งที่สอง ไม่มี”

เขาพูดคำว่า ‘ไม่มี’ นี้ด้วยเสียงเบาเนิบช้า แต่กลับจริงจังกว่าถ้อยวาจาใดๆ ทั้งมวล และปราศจากความลังเลปะปนอยู่ นี่เป็นการปฏิเสธคำขอร้องของหลูซื่ออย่างตรงไปตรงมาที่สุด นางนิ่งเงียบเป็นเวลาสั้นๆ แล้วไม่ยืนกรานความคิดตน โคลงศีรษะพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนือยๆ อย่างจนใจ

“ผู้เป็นมารดาล้วนมีความเห็นแก่ตัว หม่อมฉันไม่ปรารถนาเห็นนางเสียใจตอนนี้ แต่ยิ่งไม่ปรารถนาจะเห็นนางทนทรมานในวันหน้า ทว่าเรื่องของนางยังต้องให้นางเป็นผู้ตัดสินใจเอง หม่อมฉันจะพูดเตือนครั้งนี้ครั้งเดียว ท่านอ๋องไม่เต็มพระทัยก็แล้วกันไป” นางเบี่ยงกายชี้ไปที่ห้องปีกตะวันตก “เสด็จไปทอดพระเนตรเถอะ เด็กคนนี้ไม่อาจหักใจปล่อยให้พระองค์ต้องตามหาอีกนานหลายวัน แอบเรียกคนไปส่งข่าว กลัวแค่ว่าจะทรงเป็นห่วงนาง ท่านอ๋องทรงต้องเห็นความดีของนางจึงจะถูก”

ร่างของหลี่ไท่ชะงักค้าง เขากดคางลงเป็นการพยักหน้านิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น จากนั้นก้าวเท้าออกเดินไปทางห้องเล็ก จวบจนมือแตะบานประตู ชายหนุ่มหยุดนิ่งชั่วอึดใจแล้วผลักเปิดอย่างเด็ดขาด

หลูซื่อมองประตูถูกงับปิดจากทางข้างใน ยกมือรับผ้าจากด้านข้างมาเช็ดรอยเปียกบนหน้า นางเบือนหน้าประสานสายตาซึ่งจับอยู่ที่ตัวนางของหานลี่ แววอ่อนโยนลึกล้ำไม่จางหายในนั้นเรียกรอยเก้อเขินปรากฏบนหน้านาง

“ท่านมองอะไร”

“หลันเหนียง วันนี้ข้าเพิ่งพบว่าตนเองกระทำความผิดอีกเรื่องหนึ่งแล้ว เจ้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่” ตอนเขาพานางไปจากเมืองฉางอันเมื่อสองปีก่อนละเลยจุดหนึ่งไป ยามนั้นเขามิได้ตระหนักเลยว่าสตรีที่เขารักมาครึ่งค่อนชีวิตคนนี้เป็นมารดาอย่างแท้จริง

หน้าที่แล้ว1 of 4

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 1 – บทที่ 2

บทที่ 1  เสิ่นหยวนฝันถึงชาติก่อนของนางอีกแล้ว... ลมเย็นพัด ต้นอู๋ถง ผลัดใบ สองตานางพันด้วยผ้าขาว เท้าเปลือยเปล่าอยู่บนพื...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 9 – บทที่ 10

บทที่ 9 คิ้วเรียวสวยของเสิ่นหยวนขมวดมุ่น นางไม่รู้จักสาวใช้ตรงหน้านี้ แต่จุดสำคัญคืออีกฝ่ายแต่งตัวยั่วยวนปานนี้ กิริยาวา...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่ 3 ฉางหมัวมัวเพียงนึกว่าเสิ่นหยวนเสียดายข้าวของมากมายที่นำติดมาจะถูกโจรสลัดปล้นไปจึงเอ่ยเตือนว่า “นี่เป็นเวลาอะไรแล...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 7 – บทที่ 8

บทที่ 7 ห้องเก็บของไม่มีผู้ใดมาทำความสะอาดนานแล้ว พอผลักประตูฉลุลายเปิดออกกลิ่นราอับชื้นก็โชยมาปะทะหน้า ไฉ่เวยพูดขึ้นว่า...

jamsai.com