Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

หน้าที่แล้ว1 of 5

          บทที่ 11

ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให้ไปช่วยหลูซื่อทำกับข้าวในห้องครัว ส่วนตนเองยกยาต้มไปที่ห้องเล็กทางปีกตะวันตก หานลี่นั่งบนม้านั่งข้างเตียงเห็นเขาเข้ามาก็หันไปเรียกอี๋อวี้ที่หลับตางีบอยู่

“อวี้เอ๋อร์ตื่นเถอะ ดื่มยาก่อนแล้วนอนครู่หนึ่งค่อยกินอาหาร”

อี๋อวี้ไม่ได้นอนหลับ นางทำเสียงตอบรับในลำคอแล้วลืมตา หานลี่พยุงนางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงไว้

“เฮ้อ…ดูข้าสิหลงๆ ลืมๆ ถึงกับลืมหยิบกระสายยามา พี่หาน ท่านไปหาต้นหม่อนข้างนอกเด็ดใบหนึ่งล้างให้สะอาดเอามาให้ด้วย”

ดื่มยามาสองสามวันไม่เห็นเหยาฮ่วงเอาใบหม่อนมาเป็นกระสายยา หานลี่รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจให้ตนปลีกตัวออกไปแต่ไม่เปิดโปงอีกฝ่าย แค่ว่าตอนก้าวเท้าถึงหน้าประตู เขาหันขวับกลับไปชูนิ้วนิ้วหนึ่งโบกไปมากับอี๋อวี้แล้วเดินไปยิ้มๆ ราวกับจะบอกเตือนอะไรนาง

“ลมแรง ปิดประตูด้วย” เหยาฮ่วงไม่ใส่ใจท่าทางมีลับลมคมในของเขา พอเห็นประตูปิดลงแล้วก็วางชามยาร้อนจนควันฉุยลงบนโต๊ะเตี้ยด้านข้าง ดึงม้านั่งมานั่งติดชิดริมเตียง

“เสี่ยวอวี้เอ๊ย”

“อาเหยา” อี๋อวี้ขานตอบเสียงเบาๆ กระถดตัวเข้าด้านในเตียงโดยไม่ส่อพิรุธ

“อื้อ…” ถึงแม้เหยาฮ่วงพยายามให้สีหน้าตนอ่อนโยนใจดีขึ้น แต่หนวดเครารุงรังทั้งหน้านั่นไม่มีส่วนช่วยใดๆ ดูอย่างไรล้วนไม่แฝงเจตนาดี “เสี่ยวอวี้เอ๊ย ตอนนั้นอาเหยาเคยสอนอะไรๆ เจ้าไปไม่น้อย ต่อให้ไม่ได้ยกน้ำชาโขกศีรษะ เจ้าก็นับเป็นลูกศิษย์ข้าครึ่งตัว หลังจากวันนั้นข้ารีบร้อนจากไปก็แยกกันหลายปี พริบตาเดียวเจ้าจะออกเรือนแล้ว วันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วนัก” เขาเริ่มอารัมภบทอย่างสะทกสะท้อนใจก่อนแล้วเปลี่ยนเรื่องพูด

“จริงสิ ข้าได้ยินท่านแม่เจ้าบอกว่าตอนนี้เจ้าเก่งกาจมากความสามารถแล้ว ไม่เพียงปั้นยาลูกกลอน ยังจับชีพจรตรวจโรคเป็น นี่คือเจ้าร่ำเรียนจากอาจารย์ในภายหลังหรือ” โทษมิได้ที่เขาจะคาดเดาแบบนี้ ด้วยความเป็นไปในใต้หล้า ไม่ว่าเป็นผู้ช่ำชองจัดเจนในสายบุ๋นหรือบู๊ ถ้าไม่ฝากตัวเป็นศิษย์ อาจารย์คนใดจะสอนวิชาให้อย่างจริงใจ

“สองปีที่ข้าออกท่องสำรวจกับเว่ยอ๋อง ประสบพบเจอเรื่องแปลกคนพิสดารไม่น้อย ข้าเรียนรู้มาจากคนอื่นบ้าง แต่ไม่ได้คารวะเป็นอาจารย์เจ้าค่ะ”

หากพูดว่าเหยาฮ่วงเป็นผู้ชักนำนางก้าวผ่านประตูของศาสตร์แห่งการปรุงยาตอนเป็นเพื่อนบ้านกันหนึ่งเดือน แต่ต่อมาภายหลังช่วงเวลาครึ่งปีในเขาต้าหมั่งล้วนเป็นเซียวถิงถ่ายทอดความรู้ให้อย่างหมดไส้หมดพุง พูดตรงๆ แล้ว เมื่อเปรียบกับเหยาฮ่วง เซียวถิงเป็นเหมือนอาจารย์มากกว่า ทว่าไม่ได้ยกน้ำชาโขกศีรษะดังเหยาฮ่วงพูด พวกนางจึงไม่ใช่ศิษย์อาจารย์กัน

“อ้อ? เป็นคนจำพวกใดบ้าง เจ้าเล่ามาสิ ดูว่าข้าเคยได้ยินหรือไม่”

หน้าที่แล้ว1 of 5

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

          บทที่ 12 “โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ ถือเสียว่าไม่ได้มาหานาง ถือเสียว่านางหนีการแต่งงาน ถือเสียว่าในแผ่นดินไม่ม...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

          บทที่ 11 ตอนเหยาจื่อชีขี่ลาลงเขาซื้อเกลือกลับมาถึงก็เกือบเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เหยาฮ่วงบ่นว่านางสองคำแล้วให...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 13

          บทที่ 13 “ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

          บทที่ 15 หลูซื่อกลับถึงตำบลหลงเฉวียนแล้วพักผ่อนคืนหนึ่ง วันถัดมาก็เริ่มเร่งมือตระเตรียมสินเจ้าสาวให้อี๋อวี้ เค...

jamsai.com