Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 17

หน้าที่แล้ว1 of 6

บทที่สิบเจ็ด

เมื่อวันที่ห้าเดือนสามในปีรัชศกเจินกวนที่หนึ่ง สำนักการศึกษาของราชวงศ์นี้ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง เพื่อใช้เป็นสถานที่ที่เล่าเรียนคัมภีร์และศาสตร์ความรู้ต่างๆ ของสำนักข่งจื่อ สำนักการศึกษายังเรียกได้อีกชื่อหนึ่งว่าสำนักศึกษาหลวง มีสำนักศึกษาภายใต้สังกัดห้าสำนัก คือ ไท่เสวีย ซื่อเหมินเสวีย ซูเสวีย ซ่วนเสวีย และลวี่เสวีย ในบรรดาห้าสำนักนี้ สำนักไท่เสวียกับสำนักซื่อเหมินเสวียซึ่งรับแต่บัณฑิตที่เข้าสอบรับราชการในระดับหมิงจิงกับจิ้นซื่อมีจำนวนลูกศิษย์มากที่สุด และนอกจากสำนักลวี่เสวียแล้ว สี่สำนักที่เหลือล้วนรับเฉพาะเด็กหนุ่มเด็กสาวที่มีอายุสิบสี่ถึงสิบเก้าปีเท่านั้น

คัมภีร์สำนักข่งจื่อแบ่งเป็นต้นกลางปลายสามระดับรวมเก้าเล่ม ลูกศิษย์ของทั้งห้าสำนักต้องเลือกอย่างน้อยสองเล่ม อย่างมากห้าเล่มเพื่อศึกษาท่องจำ ส่วนศาสตร์ทั้งหกของสำนักข่งจื่อได้แก่ จารีต ดนตรี ยิงธนู ขับรถม้า เขียนอักษร และคำนวณล้วนต้องเรียนรู้ฝึกฝน

เมื่อแรกที่ก่อตั้งสำนักไท่เสวียขึ้นมีลูกศิษย์ห้าร้อยคน เป็นลูกหลานของเหล่าเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางขั้นสามขึ้นไป ขณะที่สำนักซื่อเหมินเสวียมีลูกศิษย์หนึ่งพันสามร้อยคน เป็นลูกหลานของขุนนางเมืองหลวงขั้นเจ็ดขึ้นไป

รัชศกเจินกวนปีที่สาม เถาเหวินเจี้ยน เสนาบดีกรมพิธีการได้ถวายฎีกาทูลขอให้สำนักการศึกษาเริ่มรับสามัญชนที่มีสติปัญญาล้ำเลิศและยังมีอายุไม่ครบสิบหกปีเข้าเล่าเรียนศึกษา โดยให้ผู้ปราดเปรื่องทรงคุณธรรมชื่อดังเสนอชื่อแล้วส่งตัวเข้าสู่สำนักซื่อเหมินเสวียเป็นที่แรก

ในสำนักศึกษาหลวงจัดการสอบสามประเภทคือ สอบย่อยทุกสิบวัน สอบใหญ่ปลายปี และสอบไล่เพื่อสำเร็จการเล่าเรียน ผู้มีผลสอบประจำปีดีเด่นของสำนักซื่อเหมินเสวีย จะได้รับเลือกเข้าสู่สำนักไท่เสวียสามคน ในทางกลับกันผู้มีผลสอบต่ำที่สุดของสำนักไท่เสวียก็ต้องถูกย้ายไปที่สำนักซื่อเหมินเสวีย

ลูกศิษย์ในสำนักศึกษาหลวงคนใดก็ตามที่เล่าเรียนครบสี่ปีและเป็นผู้มีผลสอบดีเด่นจากการสอบไล่ และผ่านการพิจารณาคุณสมบัติแล้ว ขุนนางผู้มีตำแหน่งสูงสุดของสำนักการศึกษาหรืออาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาหลวงจะคัดเลือกสิบคนเข้าร่วมการสอบหน้าพระที่นั่งของปีนั้นได้โดยตรง

 

เด็กหนุ่มรูปงามในชุดเสื้อคลุมยาวซ้อนผ้าโปร่งสีม่วงอ่อนมือหนึ่งเท้าคาง มือหนึ่งถือตำราอ่านอยู่ในศาลารับลมทรงสี่เหลี่ยมมุงกระเบื้องสีเทาอมเขียว เสียงโห่ร้องของบุรุษคละเคล้าเสียงร้องด้วยความตกใจของสตรีดังลอยมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะ ทว่าไม่อาจรบกวนสมาธิของได้แม้สักกระผีก

ตราบจนเสียงฝีเท้าสับสนปะปนเสียงถกเถียงกันระลอกหนึ่งดังเข้ามาใกล้ เขาถึงขมวดคิ้วน้อยๆ เบนสายตาออกจากตำราในมือ

เด็กหนุ่มเด็กสาววัยสิบห้าสิบหกกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาตามระเบียงเขียนลายที่พันพาดไปด้วยกิ่งไม้เขียวขจี สองคนที่สาวเท้านำอยู่ข้างหน้า คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบหกปี ดวงตาเป็นประกายสดใส รูปโฉมหล่อเหลา ถึงแม้เด็กสาวข้างกายจะแต่งกายด้วยชุดแพรไหมก็ไม่อาจบดบังรัศมีของเขาในอาภรณ์เรียบง่ายได้ นางมีเรือนร่างอรชร อิริยาบถงดงาม มาตรว่าท่วงท่าเยื้องย่างปราดเปรียว แต่สีหน้าทะนงตน

ทั้งคู่เดินโต้เถียงกันมาตลอดทางจนถึงศาลารับลม มีคนเดินกระจัดกระจายตามหลังพวกเขาไม่ต่ำกว่าสิบคน ชั่วอึดใจโถงศาลางามวิจิตรที่คับแคบแต่เดิมก็แลดูแออัดเบียดเสียดขึ้นมา

หลูจื้อปิดตำราในมือ ลุกขึ้นยืนโค้งกายน้อยๆ คารวะเด็กสาวที่นั่งลงด้านข้างตนเองผู้นั้นอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม “องค์หญิง”

เด็กสาวเบื้องหน้าผู้นี้คือพระธิดาน้อยที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันโปรดปรานที่สุด…องค์หญิงเกาหยาง นับแต่หลูจื้อย้ายจากสำนักซื่อเหมินเสวียเข้าสู่สำนักไท่เสวียเมื่อหนึ่งปีก่อน ก็ต้องพบปะพูดคุยกับพระธิดาผู้สูงส่งซึ่งมักเป็นฝ่ายมาหาเขาเองพระองค์นี้

ใบหน้าของเกาหยางยังฉายแววฉุนเฉียว ขณะถลึงตาใส่หลูจวิ้นที่ทำหน้าข่มกลั้นความโกรธไว้ดุจเดียวกัน ยามนางหันไปมองหลูจื้อถึงมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องมากพิธี ข้าบอกตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้พี่จื้อเรียกข้าว่าเกาหยางก็ได้”

หลูจื้อหยักยิ้มไม่ขานตอบ เขาหันไปมองหลูจวิ้นพลางถาม “เจ้าไปทำอะไรให้องค์หญิงกริ้วอีกแล้ว”

“พี่ใหญ่ เป็นองค์หญิงมาตอแยข้าก่อนนะ ข้ากำลังดูอาจารย์หวังรำมวยอยู่ จู่ๆ องค์หญิงก็เข้ามาบอกข้าว่าอาจารย์หวังมีวิชายุทธ์แค่งูๆ ปลาๆ! ข้าย่อมต้องมีน้ำโหเป็นธรรมดา…”

“ถึงอย่างนั้นก็ตาม เจ้าจะพูดว่าข้ายังไม่ดีเท่าเด็กตัวเหม็นคนหนึ่งไม่ได้กระมัง”

“ก็ทรงไม่ดีเท่าเสี่ยวอวี้จริงๆ แล้วเสี่ยวอวี้มิใช่เด็กตัวเหม็นด้วย เสี่ยวอวี้ทั้งฉลาดทั้งรู้จักมารยาท ส่วนองค์หญิงทรงไม่รู้จักว่าอะไรคือให้เกียรติผู้อื่นสักนิด”

“ข้าไม่ให้เกียรติผู้อื่นที่ใดกัน ก็เขามีวิชายุทธ์แค่งูๆ ปลาๆ จริงๆ ยังเทียบองครักษ์ที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำไป เสี่ยวอวี้อะไรๆ ที่เจ้าว่านั่นนะ นางดีกว่าข้าตรงไหนเล่า”

หน้าที่แล้ว1 of 6

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

  • กล่อมเกลาปราชญ์หญิง

    ทดลองอ่าน กล่อมเกลาปราชญ์หญิง บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 มนุษย์เราคุ้นเคยกับสิ่งที่อยู่ในขอบเขตการรับรู้ของตน น้อยนักที่จะออกไปสำรวจสิ่งที่ไม่รู้จัก นี่เป็นข้อเสียที่มนุษย์เรามีกันทุกคน ที่...

  • กล่อมเกลาปราชญ์หญิง

    ทดลองอ่าน กล่อมเกลาปราชญ์หญิง บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 อี้เจียงเพิ่งรู้ว่าที่แท้เขาอยู่ห่างจากตนเองแค่ชั่วผนังกั้น นางถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ศิษย์พี่ไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ฝ่ายตรงข้ามส่ายห...

  • กล่อมเกลาปราชญ์หญิง

    ทดลองอ่าน กล่อมเกลาปราชญ์หญิง บทที่ 3

    By

    บทที่ 3 โรงเตี๊ยมพลันสับสนวุ่นวายขึ้นมา องครักษ์แคว้นฉียืนเรียงเป็นสองแถว สาวใช้รูปร่างหน้าตางดงามยืนประจำที่ นี่สิถึงจะเรียกได้ว่าต้อนรับขั...

  • กล่อมเกลาปราชญ์หญิง

    ทดลองอ่าน กล่อมเกลาปราชญ์หญิง บทที่ 2

    By

    บทที่ 2 เดือนสี่ดำเนินมาถึงช่วงปลาย แสงแดดแรงขึ้นทุกที แม้แต่ลมยังเจือไอร้อน สีสันดอกไม้ใบหญ้าด้านหลังจวนฉางอันจวินก็สดใสขึ้นเป็นลำดับ ต้นไม...

  • กล่อมเกลาปราชญ์หญิง

    ทดลองอ่าน กล่อมเกลาปราชญ์หญิง บทที่ 1

    By

    บทที่ 1 เมืองหานตัน แคว้นจ้าว ผิงหยวนจวิน ในตอนนี้รู้สึกปวดใจยิ่ง เจ้าแคว้นผู้เป็นพี่ชายสิ้นบุญ รัชทายาทที่จะสืบทอดบัลลังก์ต่อไม่ใคร่ชอบหน้า...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ เล่ม 3 บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 หิมะเหมันต์ละลายหายไป วสันต์กลับมาเยือนผืนดินอีกครั้ง ทั้งที่เหยียนตี้มองดูสภาพพืชพรรณแตกหน่องอกงามเปี่ยมด้วยสัญญาณชีวิตทั่วทั้งสวน ...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ เล่ม 3 บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 เสียงนกร้องใสเพราะพริ้งดังมาจากนอกหน้าต่าง ฉินโยวโยวหาวก่อนลืมตาขึ้นช้าๆ ตรงหน้าเป็นม่านมุ้งสีชมพูที่คุ้นเคย หมอนผ้าห่มก็ล้วนเป็นของ...

บทความยอดนิยม

กล่อมเกลาปราชญ์หญิง

ทดลองอ่าน กล่อมเกลาปราชญ์หญิง บทที่ 1

บทที่ 1 เมืองหานตัน แคว้นจ้าว ผิงหยวนจวิน ในตอนนี้รู้สึกปวดใจยิ่ง เจ้าแคว้นผู้เป็นพี่ชายสิ้นบุญ รัชทายาทที่จะสืบทอดบัลลั...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ เล่ม 3 บทที่ 1

บทที่ 1 “โยวโยว ยิ้มหน่อย เจ้าทำหน้าบึ้งเพียงนี้ ข้าเห็นแล้วไม่ชิน” เหยียนตี้ยิ้มพลางบรรจงหอมแก้มนาง ฉินโยวโยวแค่นเสียงพ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ เล่ม 3 บทที่ 2

บทที่ 2 ฮ่องเต้ประหนึ่งกลัวว่าฉินโยวโยวจะเปลี่ยนใจ จึงปล่อยเหยี่ยวส่งสารที่ใช้ติดต่อกับบรรดาผู้อาวุโสที่เขตหวงห้ามหมู่บ้...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ เล่ม 3 บทที่ 3

บทที่ 3 “ข้าตัดชุดใหม่ให้เสี่ยวฮุย ท่านดูซิว่าสวยหรือไม่” ฉินโยวโยวกางชุดตัวน้อยสีชมพูตัวนั้นออกให้เหยียนตี้ดู สีหน้าท่า...

jamsai.com