Connect with us

Jamsai

LOVE

ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 2

หน้าที่แล้ว1 of 6

บทที่ 2

วัยเด็กสดใสเป็นสีชมพู

 เอ็มมานูเอลหัวเราะเสียลั่นบ้านจนคนเป็นตากับยายชักจะหน้าเจื่อนและหงุดหงิดคนเป็นหลานอย่างไรพิกล

สองสามีภรรยาสูงวัยมองหน้ากันไปมา คนเป็นสามีมองภรรยาผู้งดงามตามวัยด้วยสีหน้าที่พร้อมจะยกเท้าถีบหลานชายวัยเบญจเพสได้ทุกวินาที สายตานี่แทบจะพูดออกมาแทนปากได้เลยว่า

ดู๊ดู แม่ฟ้า ดูหลานสุดสวาทของเธอมันหัวเราะเยาะคนแก่อย่างเราสิ

ส่วนคนเป็นภรรยาก็มองคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปีด้วยสีหน้าเหนื่อยใจกับหลายชายไม่แพ้กัน

“แกจะหัวเราะอะไรนักหนาเอ็มมานูเอล บอกไว้ก่อนนะว่าฉันพูดจริง เผื่อแกจะคิดว่าคนแก่อย่างฉันพูดเล่น!”

เออ ได้ผล! ไอ้หลานตัวสูงเป็นเปรตผมยาวรุงรังที่ตอนแรกหัวเราะเสียตัวสั่นตอนนี้กลับหยุดขำราวกับมีใครไปกดปิดสวิตช์หัวเราะในตัวมันเข้า เอ็มมานูเอลเสยผมเป็นลอนสีดำของตัวเองไปด้านหลังศีรษะพลางถอนหายใจออกมาเสียงดังอย่างอารมณ์บูด ดวงตาคมสีน้ำตาลช็อกโกแลตมองไปทางสองตายายสลับกัน สีหน้าพวกท่านก็บ่งบอกอยู่แล้วล่ะว่าไม่อยากให้หลานชายขำขันกับเรื่องแต่งงานที่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ให้ตั้งตัวนี้

ที่เขาหัวเราะนำหน้าไปก่อนก็เผื่อว่าตากับยายจะล้อเล่น แต่ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะว่าจะไม่มีการล้อเล่นกันเกิดขึ้นแน่ๆ

พอเจอแบบนี้คนจะถูกจับแต่งงานกับเด็กที่ไหนไม่รู้ก็เกิดรู้สึกสมองตื้อ คิดอะไรไม่ออกขึ้นมาเสียอย่างนั้น หมดคำจะพูด ได้แต่พยายามเค้นหัวสมองคิดคำถามภาษาไทยที่ควรจะถามออกไปเพื่อเคลียร์ความไม่เข้าใจนี้ให้ได้มากที่สุด แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ทำแค่เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มไว้อย่างเคยชินเท่านั้น

“ตาเอ็ม ยายกับตาไม่ได้จะบังคับให้แต่งกันวันพรุ่งนี้เสียหน่อยนะ อย่าทำหน้าเหมือนจะไปตายอย่างนั้นสิ!” คุณนภาที่ปกติจะเรียบร้อย พูดจาน่าฟัง วันนี้กลับพูดจาห้วนๆ ใส่หลานชายด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธตามสามีไปด้วยอีกคน เล่นเอาคนที่ติดตามรับใช้มานานสะดุ้งไปตามๆ กัน

นภาเป็นคนเรียบร้อย ท่านเป็นคุณหนูคนรองของตระกูลเก่าอย่างตระกูลนพรัตน์ที่มีธุรกิจโรงแรมและสปาอีกหลายแห่งกระจายไปทั่วประเทศไทยตั้งแต่เหนือจรดใต้ แต่ถามหน่อยเถอะ คนที่อยู่กินกับคนปากร้ายอย่างกันต์ กฤติกรมาได้เกือบห้าสิบปีมันจะไม่ซึมซับนิสัยเสียเล็กๆ น้อยๆ ของสามีที่รักมาบ้างเลยหรืออย่างไร

“ฟ้า เธอใจเย็นๆ หน่อย” กันต์เอื้อมไปกุมมือเหี่ยวย่นตามวัยของภรรยาอย่างใจเย็นแทน

“ขอโทษค่ะคุณพี่” นภากล่าวอ้อมแอ้ม พลางกระแอมอย่างวางฟอร์ม

“ตากับยายคิดอะไรเพี้ยนๆ จะให้ผมแต่งงานกับเด็กมัธยมเนี่ยนะ!” ในที่สุดเอ็มมานูเอลก็หาเสียงของตัวเองเจอ

“มัธยมอะไรล่ะ น้องเขาเรียนมหาวิทยาลัยจะขึ้นปีสามอยู่แล้วนะ!” นภารีบแก้ความเข้าใจผิดของหลานชายทันควัน

นี่หลานชายเห็นท่านเป็นคนแบบไหนกัน ไม่ไหวจริงๆ!

หน้าที่แล้ว1 of 6

Comments

comments

Continue Reading

More in LOVE

  • LOVE

    ทดลองอ่าน เพลิงธุลี บทที่ 2

    By

    บทที่ 2 บ้านเรือนส่วนใหญ่สองข้างทางชานเมืองลุคน่ายังคงเป็นบ้านชั้นเดียวทำด้วยดินเหนียว ชาวบ้านจะปั้นขี้วัวเป็นก้อนกลมแปะไว้ตามผนังบ้านด้านนอ...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน เพลิงธุลี บทที่ 1

    By

    บทที่ 1 “สาริน...ทางนี้!” เสียงสดใสดังมาจากหญิงสาวร่างบางสวมแว่นซึ่งกำลังยืนพิงรถยนต์สี่ประตูอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอฉีกยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นโบก แต...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 นางอิจฉา  เอ็มมานูเอลกลับถึงบ้านตอนหกโมงเช้า บอกได้เลยว่าเมื่อคืนเขากินเหล้าจนอ้วกแตก แต่ถึงจะเมาปลิ้นขนาดไหนชายหนุ่มก็ยังมีสติพอที่...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 4

    By

    บทที่ 4 Nothing’s Changed  เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน ประโยคนี้ยังคงใช้ได้จริงไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปกี่ร้อยกี่พันปี ดูเอาเถอะ! ขนาดเด็กน้อยกำส...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 3

    By

    บทที่ 3 เต็มเดือน  เอ็มมานูเอลไม่เคยได้นอนเล่นขี้เกียจอยู่บ้านแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่เข้าวงการมาต่อให้มีเวลาไปปาร์ตี้บ่อยแค่ไหนแต่ตารางงานแล...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทนำ-บทที่ 1

    By

    บทนำ  ยามใดที่มีคนไทยได้ดีไปโกอินเตอร์อยู่ในวงการต่างๆ ทั่วโลก คนไทยทั้งหลายจะภาคภูมิใจในตัวบุคคลเหล่านั้นเป็นพิเศษ เช่น ดาราคนนี้ได้ไปเล่นห...

  • LOVE

    ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 5

    By

    บทที่ 5 “ชายเล็ก...” เสียงกระซิบแผ่วระโหยแรง สากเครือราวเศษไม้เปื่อยยุ่ยหวิวผ่านริมโสตเรียกให้นิรุจผงกศีรษะขึ้นมองตึกหลังใหญ่โดยไม่รู้ตัว กล...

บทความยอดนิยม

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 3-4

บทที่สาม เส้นทางในยามกลางคืนยากจะเดินแล้วก็ยากจะแยกแยะ หลี่หลิงหว่านอาศัยภาพของแผนที่จวนสกุลหลี่ที่เคยวาดขึ้นมาช่วงแรกใน...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 1-2

บทที่หนึ่ง ตลอดเส้นทางที่หลี่หลิงหว่านวิ่งหนีมาเรียกได้ว่าลนลานจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ท่ามกลางความลนลานนางก็วิ่งหนีไปเรื่อย...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 14

บทที่สิบสี่  ระหว่างที่รอเสี่ยวซานกลับมา หลี่หลิงหว่านก็ลุกขึ้นเดินไปมาจนทั่วห้อง เอาแต่นั่งยองๆ อยู่นานจนขารู้สึกชาราวก...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 5-6

บทที่ห้า  ตอนที่หลี่หลิงหว่านฟื้นขึ้นมาเป็นยามพลบค่ำ แสงอาทิตย์อัสดงกำลังลอดเข้ามาภายในห้อง ทั้งตำแหน่งใกล้และไกลต่างก็อ...

jamsai.com