Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Dangerous Pit! ขุดหลุมร้ายให้นายตกหลุมรัก
catcoco
DGP1 // แผน
2
30/03/2556 00:20:31
116
เนื้อเรื่อง
1
แผน? แผนอะไรกันคะ?
 
“เฮ้อ~” ฉันจำได้ว่าฉันถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวัน ไม่ว่าฉันจะพลิก จะแกะ จะแงะ ไม่ว่ายังไงก็ไม่เห็นจะมีวิธีที่จะคว้าหัวจงหัวใจบ้าบอคอแตกอะไรนั่นเลย! นอกจากไอ้ประวัติพื้นๆ อย่างชื่อ วันเกิด ที่อยู่ แค่นั้นเอง รูปถ่ายซักใบไม่เห็นจะมีให้เลย!
แล้วคิดดูถ้าฉันแพ้ฉันก็จะไม่มีเงินอะไรติดตัวเลยซักดอลล่าเดียว นั่นเท่ากับว่าชีวิตของฉันก็จะจบอยู่ตรงนั้น T^T ถ้าฉันไม่มีเงินฉันก็คงต้องร่อนเร่หาข้าวกินตามถังขยะ นอนในกลุ่มสี่เหลี่ยมแคบๆกับหมาขี้เรื้อน แถมยังต้องทนหนาวเหน็บกอดตัวเองตัวสั่นริกๆ
แค่คิดชีวิตก็สุดแสนจะอนาถ YOY
ก๊อกๆ!
“ใครคะ?” ฉันตะโกนออกไป
“เอ่อ... จีน่าเองค่ะ”
ฉันลังเลนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยตอบ “เชิญค่ะ ประตูไม่ได้ล็อก”
ร่างบอบบางในชุดสีชมพูหวานๆ ที่เห็นทีไรฉันก็อ้วกทุกที เธอเข้ามาข้างในแล้วนั่งลงบนเก้าอี้นวม
จีน่าเป็นลูกบุญธรรมของคุณลุง คุณลุงบอกว่าจีน่าเป็นลูกสาวของคนที่เป็นลูกหนี้ของคุณลุง ในวันที่ส่งลูกน้องไปทวงเงินก็เจอจีน่านั่งร้องไห้อยู่ในบ้านคนเดียว ส่วนพ่อแม่ของเธอก็หนีหายไป คุณลุงเลยรับจีน่ามาเลี้ยงดู จีน่าก็เป็นคนเรียบร้อยดีนะ ทั้งพูดเพราะ ทำอาหารเก่ง ร้องเพลงดี เล่นเปียโนใช้ได้ รวมๆ แล้วก็ราวกับเจ้าหญิงกลับชาติมาเกิดนั่นแหละ ไม่รู้จะเรียบร้อยอะไรนักหนาเห็นทีไรโคตรหมั่นไส้ และถึงแม้ฉันกับยัยนี่จะอยู่บ้านเดียวกัน แต่ฉันก็ไม่ค่อยคุยกับเธอนักหรอก หน้าก็ไม่ค่อยจะมองกันด้วยซ้ำ เพราะฉันชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องของตัวเอง ถ้าคุณลุงไม่เรียกให้ไปกินข้าวหรือพาไปบำบัดโรคความจำเสื่อมนะ ก็อย่าหวังเลยที่จะได้เห็นหน้าฉันน่ะ
“มีอะไร” ฉันถาม
“เอ่อ... คือจีน่า...”
“นี่! พูดอะไรให้เป็นภาษาคนหน่อยได้มั้ย พูดติดๆ ขัดๆ อยู่ได้ ฉันฟังไม่รู้เรื่อง”
“เอ่อ... ขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้าลงเหมือนจะสำนึกผิด
อะไรกันว่านิดว่าหน่อยทำเป็นหมาหงอยไปได้ “มีอะไรก็รีบๆ ว่ามา”
“คือจีน่าอยากจะมาคุยกับคุณอริสราเรื่อง...”
“เรียกแค่อลิซก็พอ -_-”
“เอ่อ... ค่ะ คุณอลิซ (. .)”
“ไม่ต้องมีคุณนำหน้าด้วย แล้วหัวน่ะจะก้มให้ฉันดูรังแครึไง เงยหน้าขึ้นมาคุยเหมือนคนอื่นเค้าหน่อยได้มั้ยล่ะ”
เห็นมั้ยล่ะ! บอกแล้วว่ามันน่าหมั่นไส้!
“กะ... ก็ได้ค่ะ” เธอยอมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน ก่อนจะพูดต่อ “คือจีน่ามีแผนว่าจะให้เราสองคนคนใดคนนึง ยอมสละสิทธิ์ เพื่อให้อีกคนได้มรดกแล้วค่อยเอามาแบ่งกันดีมั้ยคะ”
ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จริงสิ! ทำไมฉันคิดไม่ได้นะ
“ตกลง! แล้วเธอจะรออะไรล่ะ รีบไปสละสิทธิ์ซะสิ”
“คะ? จะให้จีน่าสละสิทธิ์หรอคะ? O_o?”
“ก็ใช่น่ะสิ แผนนี้เธอคิดเธอก็ต้องลงมือทำเองสิ”
“เอ่อ... แต่ว่า...”
“ทำไม เธอคิดว่าฉันจะโกงรึไง นี่! ถึงเราจะไม่ค่อยคุยกันเลยก็เถอะแต่รับรองว่าฉันไม่ทางโกงเธอแน่ๆ”
“เอ่อ... แล้วทำไมอลิซถึงไม่...” ไม่ต้องรอให้พูดจบประโยคฉันก็รู้ทันทีว่ายัยนี่จะพูดอะไร
“ก็ฉันไม่ไว้ใจเธอนะสิ!” ฉันขึ้นเสียงเล็กน้อย และนั่นทำให้ยัยจีน่าถึงกับหดหัวอย่างกับเต่าหดเข้ากระดอง
“กะ... ก็ได้ค่ะ”
 
“ไม่ได้!” คุณลุงตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหลังจากที่ยัยจีน่าพูดจบประโยค
“ทำไมล่ะคะ ลุงเอเดน ยัย... เอ่อ... จีน่าก็ยอมสละสิทธิ์แล้วนะคะ ตอนนี้ก็เท่ากับว่าได้ผู้ชนะในเกมแล้วไม่ใช่หรอคะ?”
“ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ คิดว่าฉันไม่รู้ไงว่ามันเป็นแผนน่ะ”
“แผน? แผนอะไรกันคะ?” ฉันยังคงทำเป็นใสซื่อ แต่ยัยจีน่าเนี่ยสิกลัวหัวหดเกาะอยู่หลังฉันจนแทบจะสิงเข้าไปในตัวฉันอยู่แล้ว =_=;;;
“ก็แผนที่ว่าพออีกคนได้มรดกก็จะเอามาแบ่งกันใช่มั้ยล่ะ คิดว่าฉันโง่มากรึไง!”
“ลุงเอเดนพูดอะไร อลิซไม่เห็นรู้เรื่องเลย -3-”
“เอาเถอะ จะยอมรับหรือไม่ยอมก็เรื่องของแก แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าคิดจะทำอะไรอย่างงี้อีกก็อย่าหวังว่าจะได้มรดกของฉันสักอย่างเดียว!”
“คุณลุงอ่ะ!เชอะ!” ฉันสะบัดหน้าทำมุมสี่สิบห้าองศากับสายตาของคุณลุง
“เอ่อ... คุณพ่อคะ?” เสียงหวานใสดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะค่อยๆเอาหัวโผล่ออกมา
“หือ? มีไรหรอจีน่า”
“หนูขอถามจริงๆ เถอะค่ะ คุณพ่อให้พวกเราทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไรคะ”
“เป็นคำถามที่ฉลาดมาก” คนถูกชมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหุบยิ้มในประโยคถัดมา “แต่พ่อไม่บอก”
“งั้นอลิซถามมั่ง”
“ว่ามาสิ”
“ทำไมคุณลุงต้องให้อลิซแข่งกับจีน่าด้วย ทั้งๆ ที่จีน่าเป็นแค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง!อลิซต่างหากที่เป็นหลานแท้ๆ ของคุณลุง!” ฉันเริ่มขึ้นเสียง ก่อนจะส่งสายตาเหยียดหยามไปยังหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง
“อลิซ!” คุณลุงเรียกชื่อฉันเรียบๆ บ่งบอกถึงว่าถ้าฉันยังพูดต่อได้เจอดีแน่!
เหอะ! อย่าคิดว่าแค่นี้จะทำให้ฉันกลัว
“รึว่าไม่จริงล่ะคะ ไม่มีอะไรที่คุณลุงน่าจะไว้ใจได้เลยนะคะ ไม่รู้ว่าพอได้มรดกแล้วจะเอาไปทิ้งๆ ขว้างๆ หรือเปล่า”
“อลิซ! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!”
“ทำไมล่ะคะ อลิซพูดผิดตรงไหน” ฉันกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี แล้วมองใบหน้าจ๋อยๆ เหมือนหมาตกอับข้างถนนของยัยจีน่า
หึ! ทำเพื่อเรียกคะแนนสงสารน่ะสิ
“เธอทั้งสองคนคงยังไม่รู้จักกันมากพอสินะ!”
“หมายความว่าไงคะ?”
“ก็หมายความตามที่พูด เธอสองคนต้องทำความรู้จักกันมากกว่านี้ เอาล่ะ ไปเก็บประเป๋ากันได้แล้ว”
“เก็บกระเป๋า? เก็บทำไมคะ? หรือว่าคุณลุงจะไล่อลิซออกจากบ้าน! O_O” อะไรกัน แค่พูดขึ้นเสียงนิดหน่อยถึงกับไล่ออกจากบ้านเลยหรอ มันจะเกินไปล้วนะ
“อย่าเวอร์ไปหน่อยเลย ลุงแค่ให้เก็บกระเป๋าเพื่อเดินทางต่างหาก”
“ไปไหนคะ?” จีน่าเอ่ยถามหลังจากที่เงียบไปนาน
“หึๆ เดี๋ยวก็รู้ ^^+”
สายตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มแปลก เสียงหัวเรา ‘หึๆ’ ทุกอย่าบ่งบอกว่าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 140 ท่าน

Line PM