Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
The Destiny โชคชะตาสั่งรัก
Blackdress
*-The visitor-*
6
16/01/2555 17:54:25
360
เนื้อเรื่อง
ตานี่ยังไม่กลับอีกเหรอเนี่ย! ฉันกรีดร้องออกมา พร้อมเดินเข้าไปหานายนั่นซึ่งกำลังนอนอย่างมีความสุข บนเตียงนอนลายเป็ดโดนัล แถมบนหัวเตียงนี่เต็มไปด้วยถุงขนมเลย์! และอยากจะบอกว่ามันมีทุกรส!! แก้วน้ำอีก 1 แก้ว เป๊ปซี่อีก 2 ขวด!!
 
                “ถ้ามันเป็นห้องครัวฉันจะไม่ว่าสักคำเลยนะ! นี่! นาย!!”
 
                ฉันเขย่าตัวตานั่นแล้วพยายามลากเขาลงมาจากเตียงนอนให้ได้ ตายละพระเจ้า!! ไม่มีใครสั่งสอนตานี่เลยหรือไงกัน ว่าการที่เอาของขึ้นมากินบนห้องนอนนั้นน่ะมันเสียมารยาทที่สุด! แต่ก็อย่างว่าแหละ คนอย่างตานี่ก็คงจะไม่มีใครสั่งสอนมาจริงๆ ไม่งั้นก็คงไม่มาเคาะประตูชาวบ้านชาวช่องเขาแต่เช้าหรอก หนำซ้ำไม่รู้จักหน้ากันอีก ถ้าเป็นฉันล่ะก็คงจะตรอมใจตายกับยางอายที่มีอยู่น้อยนิดแล้วล่ะ!!
 
                “นี่!...”
 
                “หืมมม.. อ้าว กลับมาแล้วเหรอ ฮ้าววว *O*”
 
                ตานั่นรับคำเนือยๆพร้อมกับหาวหวอดๆต่อหน้าฉัน ในใจก็อยากจะก่นด่าออกมา  ไม่สิ! อยากจะ… อยากจะ..!! ฮึ่ยยย!! Lคิดไม่ออก! ไม่รู้จะอธิบายยังไง!!
 
            “ไม่รู้เหรอไงฮะ ว่าการที่เอาของกินมากินบนห้องนอนนี่มดมันจะขึ้น ที่นี่ไม่ใช่บ้านนายนะ! เพราะฉะนั้นออกไปได้แล้ว!!”
 
                “คำก็ไล่ สองคำก็ไล่ อะไรยัยเพิ้ง? ==^”
 
                หา!? ยัยเพิ้งงง!???
 
                “ยัยเพิ้งงั้นเหรอ!!? เก็บไว้เรียกแฟนนายเถอะ ฮึ่ยย! L”
 
                ตานั่นบ่นอิดออดอย่างหัวเสียก่อนที่จะลุกออกจากเตียงลงไปอย่างว่าง่าย และไม่ลืมที่จะหยิบถุงขนม และเศษซากทั้งหมดที่กินลงไปทิ้งถังขยะด้านล่าง ก็ดี! ที่ยังรู้จักเก็บข้าวของเป็น - -* ฉันเดินตามเขาลงมา ก็พบว่ามีใครบางคนได้รอฉันอยู่นานแล้ว
 
                “พี่นโม…”
 
                “…”
 
                พี่นโมไม่ตอบรับฉัน แต่กลับชายตามองไปที่บุคคลข้างๆฉันแทน - -
 
            “แกเป็นใคร”
 
                พี่นโมเอ่ยถามเป็นคนแรก
 
            “อย่ายุ่ง”
 
                ตานั่นรับคำเนือยแล้วเดินชนไหล่พี่นโมไปอย่างแรง
 
                “พี่นโมไม่เป็นไรนะ - -*”
 
                “มันเป็นใคร”
 
                พี่นโมไม่ตอบคำถามฉัน เอาแต่ถามฉันว่าตานั่นเป็นใคร TT ซวยแล้วว.. อย่าถามฉัน - - ฉันเองยังไม่รู้เลยว่าตานั่นเป็นใคร - -!
 
            “เอ่อ…”
 
                ถ้าตอบไปว่า ไม่รู้จัก พี่นโมคงดุฉันหนักแน่ๆ ว่าถ้าไม่รู้จัก แล้วชวนเข้าบ้านได้ยังไง หรือไม่ก็ถ้าฉันตอบไปว่า เป็นเพื่อนชายที่สนิท ก็คงจะโดนสวนกลับมาอีกว่า สนิทถึงขั้นขึ้นข้างบนเลยเหรอ - -เพราะฉะนั้นก็(น่าจะ)เหลือแค่คำตอบเดียว
 
                “เพื่อนในห้องค่ะ”
 
                ฉันตัดสินใจบอกพี่นโมไปแบบนี้ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะเชื่อหรือเปล่า แต่สีหน้าที่พี่เขาแสดงออกมานั้น ทำให้ฉันก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด
 
                “เพื่อนในห้องพอดีว่า..เขาโดนยึดห้องน่ะ เอ่อ…เขาอยู่บ้านเช่า แต่เดี๋ยวเขาก็กลับแล้วววว! ^^”
 
                ประโยคสุดท้ายฉันรีบพูดจนลิ้นแทบจะพันกัน - -;
 
            “ก็เลยอาสาเป็นคนใจดีให้มาพักที่บ้าน?”
 
                “ไม่ใช่ หมายถึง…คือว่า..”
 
                ก่อนที่ฉันจะพูดอะไรได้มากกว่านี้ ตานั่นที่มาจากไหนก็ไม่รู้พูดแทรกขึ้นเสียก่อน
 
                “ทำไม? คนมันเป็นแฟนกัน จะมาหามานอนด้วย ไม่ได้เหรอไงฮะ?! ว่าแต่แกเถอะ เป็นแค่คนข้างบ้านก็อย่า    สะ-เออะ จะได้มั้ย?”
 
                เห้!!?  --** ใครเป็นแฟนนายกัน = = แทนที่จะช่วยให้เรื่องจบ กลับยิ่งสานต่อให้มันยาวมากกว่าเดิมอีก! L
 
                “ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้ถามนายว่ารู้จักกับยัยนี่มานานเท่าไรนะ - - ตอบทำพระแสงข้อง้าวอะไร - - ”
 
                “นายมันก็แค่เด็กอมมือ..ก็เท่านั้น - -*”
 
                “ว่าใครวะ!!”
 
            “หยุด!หยุดทั้งคู่นั่นแหละ พี่นโมค่ะ พี่ช่วยออกไปก่อนได้มั้ย”
 
                ฉันซึ่งยืนฟังด้วยความหงุดหงิดก็โพล่งขึ้นมาอย่างเอือมระอาฉันอยากจะเอาหัวโขกบันไดจริงๆเลย คนที่ฉันสมควรไล่ ก็ไม่ไล่ ส่วนคนที่ไม่สมควรโดนไล่อย่างพี่นโม ฉันกลับไล่เขาออกไป - - อาจเพราะฉันคิดว่า กับพี่นโมคงเคลียร์ง่ายกว่าตาบ้านั่น เลยเลือกที่จะเคลียร์ปัญหายากก่อนละมั้งฉันหวังว่าพี่นโมคงจะเข้าใจฉันนะ - -
 
            “พิณ..3 ทุ่มพี่จะเข้ามาดูเราอีก หวังว่าคงไม่เจอ’สิ่งมีชีวิตบัดซบ’ล่ะ”
 
                พี่นโมทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินออกจากบ้านไป (ระเบียงมีให้เดินก็ไม่เดินนะ - -*)
 
                “ส่วนนาย..ออกไปจากบ้านฉันได้ละ”
 
                “ไม่ทันละจ๊ะ^^…พอดีฉันโทรเรียกคนของฉันให้ย้ายเสื้อผ้ามาที่นี่หมดแล้วล่ะ^____^”
 
                “!!!”
 
            “^.^”
 
                ฉัน…ไม่ได้หูฝาด ? ใช่หรือไม่ ?? TT^TT
 
            “ในฐานะอะไร? ตอบมา…ถ้าเหตุผลฟังไม่ขึ้น ฉันฆ่านายทิ้งแน่! = =+”
 
                “ฆ่า?? เฮอะ!อย่างเธอเนี่ยนะจะฆ่าฉันได้…แน่ใจเหรอจ๊ะสาวน้อย ^^”
 
                นายนั่นแค่นหัวเราะพร้อมทั้งแกล้งทำท่าหวาดผวาใส่ฉัน แต่ฉันคิดว่าเป็นท่าทางที่แสดงความกวนเส้นอย่างเห็นได้ชัดของนายนั่นมากกว่า
 
                “หน้าไม่อาย!”
 
                ฉันก่นด่าออกไป ต่อหน้าตานั่นที่กำลังมองมาที่ฉันอย่าง..สมเพช = =
 
                “ทำยังไงได้ละ…อืมม ลองคิดไปในแง่บวกสิครับ บ้านของเธออาจจะอยากเปลี่ยนเจ้าของใหม่ก็ได้ J”
 
                “หมายความว่าไง?!”
 
                ฉันเริ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน เพราะฉันคาดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่..ไม่ดีแน่ๆ
 
                “ก็อย่างที่ได้ยินนะคะคนสวย…”
 
                “….”
 
            “ต่อไปนี้บ้านหลังนี้…ฉันครอง :)”
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 295 ท่าน

Line PM