Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
SaY Hi mY bRoTHeR
กอหญ้า
Twin vs Twin
1
16/09/2554 23:01:44
542
เนื้อเรื่อง

 การที่เราไม่ชอบใครบางคนแค่เพียงแรกเห็น รู้สึกไม่ถูกชะตา

หรือเกลียดเข้ากระดูกดำแบบไม่มีสาเหตุ บางคนบอกว่า เพราะ

ชาติที่แล้วเคยเป็นศัตรูกันมาก่อน
 
            มันเป็นคำอธิฐานด้วยความเกลียดชังด้วยใจ

อาฆาตแค้นที่จะตามจองเวรกันทุกชาติ ...
 
แล้วกับคนที่เป็นพี่น้องกันล่ะ?ที่ไม่ถูกกันเพราะชาติที่แล้วเป็น

ศัตรูกันด้วยหรือเปล่านะเนี่ย!?!?
 
“ทำไมต้องซูชิ  ผมอยากกินแกงเนื้อมากกว่า”ชายหนุ่มคนน้อง

นั่งหน้าบึ้ง มองอาหารบนโต๊ะที่เป็นอาหารญี่ปุ่นซะส่วนใหญ่ แค่

เห็นเจ้าพวกอาหารต่างสัญชาติวางหราเต็มโต๊ะ เขาก็หงุดหงิด

จนน้ำย่อยไม่ทำงานแล้ว ไม่ใช่เพราะฝีมือของแม่ไม่อร่อย หรือ

เป็นเพราะเขาเป็นพวกชาตินิยม แต่เพราะคนเดียวในบ้านนี้ที่

ชอบกินอาหารญี่ปุ่นเป็นชีวิตจิตใจ ก็คือ พี่ชายของเขาเอง


“ก็วันเกิดปีที่แล้วทำแกงเนื้อไปแล้วนี่ ปีนี้ก็เปลี่ยนเป็นซูชิบ้าง

สิ”หญิงวัยกลางคนผมซอยสั้นยกอาหารมาวางอีกสองสาม
อย่าง

“เฮ้อ....อยู่ม.ปลายแล้วยังบ่นเป็นเด็กๆอีก น่ารำคาญ!”ชายหนุ่ม

คนพี่ที่หน้าตา แทบจะแยกไม่ออกจากคนน้องบ่นขึ้นพลางหยิบ

ซูชิเข้าปาก

“ก็รสมันจืดชืด ข้าวเหนียวๆ กับสาหร่ายไร้รสชาติแบบนั้นมัน

อร่อยตรงไหนน่ะ ไหนจะพวกปลาคาวๆนั่นอีก”คนน้องปรายตาม

มองเด็กหนุ่มข้างๆที่เคี้ยวอาหารไปอ่านการ์ตูนไปอย่างไม่รู้สึกรู้

สมอะไร ยิ่งทำให้น่าหงุดหงิด

“นี่จะทะเลาะอะไรกันนักหนากับเรื่องแค่นี้เนี่ย ไว้ปีหน้าวันเกิดเรา

สองคนแม่จะซื้อทั้งซูชิทั้งแกงเนื้อให้แล้วกัน”

“แล้วทำไมไม่ทำซะปีนี้เลยละแม่ก็”ชายวัยพอๆกับหญิงผมซอย

สั้น พับหนังสือพิมพ์ลง หลังจากฟังการสนทนาของคนในครอบ

ครัวมาซักพัก เขามักจะทำทุกอย่างที่เป็นการหลีกเลี่ยงการปะทะ

กันของลูกชายเสมอ


“ก็แล้วซูชิกับแกงเนื้อมันเข้ากันตรงไหนหละพ่อ จะให้เอามาจัด

โต๊ะอาหารร่วมกันมันก็รู้สึกแปลกๆ”หญิงกลางคนทำท่าลำบาก


ใจที่จะต้องเอาอาหารที่ตนไม่เคยคิดว่าเข้ากัน มาวางร่วมมื้อกัน

(คนปกติก็คงไม่คิดว่ามันจะเข้ากันหรอกนะ)
 
            บ้านที่มีลูกชายสองคนในวัยเดียวกันที่ไม่ค่อยจะลง

รอยกันนั้นทำให้พ่อและแม่ปวดหัวอยู่ไม่น้อย เพราะมักจะมีเรื่อง

จุกจิกที่ทั้งคู่คอยตั้งหน้าตั้งตาจะมีเรื่องกันอยู่ตลอดเวลา เด็ก

หนุ่มทั้งสองมีหน้าตาไม่ค่อยจะเหมือนพ่อแม่ซักเท่าไหร่แต่กลับ

ไปละม้ายกับญาติลำดับต้นๆเสียมากกว่า จนคนเป็นแม่ต้องติด

รูปถ่ายบรรพบุรุษเอาไว้ เพื่อเอามายืนยันว่าการที่เด็กสองคนนี้

ไม่เหมือนพ่อแม่ก็ไม่ใช่ว่าจะไปเหมือนคนข้างบ้านแต่อย่างใด


“อู้ยยย จริงด้วยสิค่ะ ทีแรกก็ตกใจที่ทำไมศรุ กับรุจิถึงหน้าออก

ญี่ปุ๊นญี่ปุ่นอย่างนั้น ทั้งที่พ่อแม่ก็หน้าไท๊ ไทยนะคะ”ป้านิดที่เพิ่ง

จะย้ายมาอยู่ข้างบ้านไม่กี่ปีแต่กลับสนิทสนมกับบ้านข้างๆ

เหมือนอยู่ร่วมกันมาตั้งแต่สมัยอากงเพิ่งเริ่มจีบอาม่า หล่อนนั่ง

พิจารณารูปถ่ายของบรรพบุรุษทางฝ่ายพ่อของเด็กทั้งสอง


“ก็อย่างที่บอกน่ะค่ะ คุณทวดของสามีเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น”หญิงผม

ซอยสั้นที่อายุอ่อนกว่าหยิบ

รูปลูกชายทั้งสองส่งให้คนที่อายุมากกว่าเพื่อจะได้เอามาเทียบ

ให้เห็นอย่างชัดเจน 


“ถึงแม้รุ่นลูกรุ่นหลานจะไม่เหมือนลูกครึ่งกันเลย แต่ก็มีสองคนนี้

แหละค่ะที่ได้เชื้อมา”


ป้านิดดูรูป เด็กหนุ่มทั้งสองในมือใบหน้าได้รูป ผิวขาวใส จมูก

โด่งรับกับใบหน้าจัดว่าเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีเลยทีเดียว  

ทว่า เรื่องน่าหนักใจของครอบครัวนี้คือ ตั้งแต่ เล็กทั้งคู่ก็ไม่มีที

ท่าจะญาติดีกันได้ เจอหน้ากันต้องมีเรื่องทะเลาะกันตลอด จน

คนเป็นแม่เหนื่อยใจเพราะไม่เห็นว่า โตขึ้นแล้วจะรักกันเองอย่าง

ที่คนเป็นพ่อพูดไว้ ทั้งที่ทั้งคู่เป็นฝาแฝด เวลาเกิดต่างกันเพียง

5นาที !!
..................................................................................................................................................
ศรุพัทธ์....ศรุ

            การที่คุณได้เกิดมาใช้ชีวิตร่วมกัน เกือบ24ชม.ต่อวัน

เป็นเวลา 17ปี แต่ไม่มีวันไหนเลยที่คุณจะรู้สึกชอบขี้หน้าของ

คนคนนั้น โดยที่คุณเองก็ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง คุณว่ามันเป็น

เพราะอะไรกัน!?!

“ศรุ ดูนี่สิ ดิสนีแลนด์ เปิดสาขาในไทยช่วงคริสต์มาส น่าไปจัง

เลยเนอะ”


เงียบ ~~ ~


“เนอะ เนอะ เนอะ ๆๆๆ”หญิงสาวเลื่อนใบปลิวแสดงการเปิดตัวที่

ยิ่งใหญ่อลังการของสวนสนุกชื่อดังไปตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่ง

ท้าวคางอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่เงียบๆ

“นานะ ตั๋วมันแพง ฉันไม่มีเงินหรอก”ตอบโดยไม่เงยขึ้นมอง

หน้า

“ฉันออกให้ก็ได้ เนี่ยเขาว่าสร้างเหมือนในต่างประเทศเลยนะ

วันเปิดตัวก็มีของที่ระลึกขาย

ด้วย มีขายแค่วันเดียวนะถ้าพลาดก็หาที่ไหนไม่ได้แล้ว”

“ไว้ดูก่อนแล้วกันว่าเงินเหลือเปล่าจะมีการ์ตูนออกช่วงปลาย

เดือนน่ะ”หญิงสาวหน้าบูดขึ้นทันที ศรุเป็นผู้ชายที่อาภัพความ

โรแมนติคขั้นรุนแรง แม้ดอกไม้สักช่อเธอก็ไม่เคยได้จากเขา สิ่ง

ที่เธอได้ฟังจนชินชาก็คือ ‘ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความรู้สึก

หรอก’ นานะคิดว่าเขาก็ควรจะใส่ใจความรู้สึกของเธอบ้าง

เหมือนกัน เพราะบางครั้งคนเราก็ต้องการบางสิ่งบางอย่างเป็น

เครื่องยืนยันความรู้สึก อย่างเช่นตอนนี้ เขาก็ยังไม่วายทำให้

เธออารมณ์เสีย

“การ์ตูนงั้นหรอ...นี่เธอ”ลุกเดินหนีไปงอนๆ โดยคนที่นั่งอยู่ไม่

ได้สนใจเท่าไหร่ ทันทีที่หญิงสาวหน้าหวาน ดวงตาปนเศร้านิดๆ

เดินไปถึงรั้วหน้าบ้าน ชายหนุ่มที่อาศัยอยู่ในบ้านนี้อีกคนก็เดิน

มาถึงอีกด้านของประตูพอดี

“อ่าวนานะ จะกลับแล้วหรอ”ชายหนุ่มทักทาย

“ใช่ แล้วก็จะไม่มาอีกแล้วด้วย”ชายหนุ่มฟังแล้วไม่รู้สึกอะไร

เพราะหญิงสาวพูดคำนี้มาเป็นร้อยครั้งแต่ไม่เห็นจะทำอย่างที่

พูดไว้สักที

“ทำไมศรุ ไม่เห็นเป็นเหมือนรุจิเลยนะ”

ก็แล้วทำไมเธอไม่ชอบฉันละ ในเมื่ออยากให้เขาเหมือนฉันนัก

หละก็

“ทะเลาะกันบ่อยขนาดนี้ก็เลิกกันไปดีกว่านะ”ชายหนุ่มเปิดประตู

เข้ามาในบ้าน หญิงสาวเปลี่ยนเป็นหน้างอ

“อะไรน่ะ อยู่ดีๆมาบอกให้คนเขาเลิกกันขอถอนคำพูดเมื่อกี้ เธอ

สองคนนิสัยเหมือนกันเลย”

หญิงสาวพานงอนชายหนุ่มไปอีกคน
           
นี่เธอไม่สังเกตอะไรบ้างหรอไง ไม่ได้มองฉันเลยใช่มั้ย ใช่สิ

สายตาเธอก็คงมีแต่หมอนั่น


คิดแล้วก็ส่งสายตาอาฆาตไปที่ชายหนุ่มอีกคนที่ยังนั่งอ่าน

การ์ตูนอยู่ ที่โต๊ะม้าหิน เขาไม่ชอบใบหน้าที่ยิ้มแย้มของศรุ มันดู

อบอุ่นและเป็นมิตรต่างกับเขา การที่เขาแสดงสีหน้าแบบนั้น

ออกไปไม่ได้ก็เพราะหมอนี่

“ทำไมไม่เลิกๆ กันไปซะที มาทะเลาะกันให้คนอื่นรำคาญอยู่

ได้”พูดขึ้นลอยๆ เมื่อเดินผ่านคนที่นั่งอยู่ก่อน

“อ่าวฉันคิดว่าแกจะดีใจซะอีก ที่เราทะเลาะกัน”ชายหนุ่มเงยหน้า

ขึ้น ชะงักเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของคนที่ยืน

อยู่

“หมายความว่าไง” ทั้งที่รู้ความหมายดีอยู่แล้ว ก็ยังอดถามไม่

ได้

คนนั่งยักไหล่ “ก็หมายความว่า คนอกหักเดี๋ยวนี้เขาเลิกตัดผม

แต่หันไปย้อมหัวแดงกันแล้วหรอ”

คนยืนอยู่หน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์โกรธ ก่อนจะเดินเลย

เข้าบ้านไป จะว่าเรื่องของนานะทำให้เราไม่ชอบหน้ากันก็ไม่ถูก

เรียกว่าทำให้รอยร้าวเปิดกว้างมากขึ้นจะดีกว่า
           
            เด็กสาวหน้าตาน่ารัก รูปร่างสูงเพียวกว่าเด็กสาววัย

เดียวกัน ริมฝีปากเป็นสีชมพูอ่อนอยู่เสมอ ทำให้เราสองคนตก

หลุมรักพร้อมกันทันทีที่ได้เจอ เธอเป็นเด็กสาวที่บ้านอยู่ใกล้ๆ

กัน    นานะมักจะไปไหนมาไหนกับเราสองคน ทั้งที่เราทั้งคู่ไม่

สบอารมณ์เท่าไหร่ เพราะรู้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่ แม้เราสองคน

จะไม่เคยแสดงออกต่อหน้ากันก็ตาม แต่อยู่ๆ วันวาเลนไทน์ ปีที่

แล้วนานะก็มาบอกรักกับผมและเราก็คบกัน รุจิหลบหน้าหลบตา

ผมกับนานะอยู่เป็นเดือน ทำให้เรายิ่งเข้าหน้ากันไม่ติด
 
รุจิพัทธ์...รุจิ

            ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากที่สุดในโลก ทั้งที่อยู่

กับเราทำท่าทางมีความสุข ทั้งที่บอกว่าเรานิสัยดี ทั้งที่บอกว่า

ชอบผู้ชายอย่างเรา แต่กลับไปเลือกคบกับคนที่ตัวเองชอบบ่น

ไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ ทั้งที่หน้าตาเหมือนกัน และพูดเหมือน

ชอบเรามากกว่า แต่ทำไมไม่เลือกเราล่ะ ?
 
            ชายหนุ่มหัวแดงนอนหงายก่ายหน้าผากอยู่ในห้อง

นอน เหลือบมองผ้าพันคอสีฟ้าขาวที่พันล้อมรอบตุ๊กตาหมีตัว

ใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง นึกถึงวันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว....
 
“หน้าหนาวนี่นะทำให้คนอยากจะบอกรักกัน”หญิงสาวในชุดเสื้อ

เชิ้ตแขนกุดติดกับกางเกงขาสั้น สีฟ้าอ่อน ยืนกอดอกถูแขนไป

มาขณะยืนมองตู้ Displayที่จัดเกี่ยวกับเทศกาลแห่งความรัก

ชายหนุ่มมองตามไปที่ Displayตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่รายล้อม

ด้วยกล่องช็อกโกแลตหลายรูปทรง ทั้งวงกลม สี่เหลี่ยม และรูป

หัวใจ มีหุ่นผู้ชายและผู้หญิงประกอบอยู่ในฉาก ในท่านั่งกอดกัน

ใส่ชุดแบรนด์สินค้าที่คนจัดต้องการ present

“ทำไมหน้าหนาวถึงทำให้คนอยากบอกรักกันละ”ชายหนุ่มที่ยืน

ข้างๆ ไม่เข้าใจ เพราะเขาเองก็รู้สึกอยากบอกรักหญิงสาวอยู่ทุก

วัน ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฤดูอะไร

“รุจิ เธอไม่รู้หรอว่าอากาศที่เย็นลงมันทำให้คนเราต้องการความ

อบอุ่นและความอบอุ่นไหนจะดีเท่าความอบอุ่นจากคนที่เรารัก

ล่ะ”หญิงสาวทำท่าเคลิ้มกับสิ่งที่เพิ่งพูด

“งั้นหรอ”ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที มอง Displayที หญิง

สาวหยิบกล่องบางอย่างออกจากถุงที่ถือติดมือมาตั้งแต่เช้าส่ง

ให้

 “Happy Valentine รุจิ”ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอตอนนี้เกือบทำ

ให้ลืมเอื้อมมือไปรับของขวัญ ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ แง้ม

ฝากล่องออกดู ผ้าพันคอถักมือสีฟ้าสลับขาวถูกพับเรียบร้อยอยู่

ในนั้น

“เป็นไง ชอบหรือเปล่า แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ได้ถักเองหะๆ”

เห็นชายหนุ่มนิ่งอึ้งไป เธอจึงยื่นหน้าเข้าไปดูในกล่อง สงสัยว่า

ของขวัญยังอยู่ในสภาพเดิมรึเปล่าหรือมีอะไรแปลกปลอมในนั้น

กันแน่

“เป็นอะไร มันไม่สวยหรอฉันเดินเลือกตั้งนานนะขอบอก”

“กำลังคิดว่าจะเอาไว้ใช้ตอนไหนดีน่ะ คงต้องสอบชิงทุนไป

เรียนเมืองนอกก่อนหละมั้ง”

            หญิงสาวบุ้ยปากเชิงตำหนิ ก็ซีรี่เกาหลี ญี่ปุ่นมัน


อินเทรนนี่นา เดี๋ยวนี้คนก็ฮิตมาทักของพวกนี้มากขึ้นมันก็เลยหา

ง่ายและดูน่ารักดีออก ส่วนจะได้ใช้ในเมืองร้อนอย่างนี้หรือเปล่า

ค่อยไว้คิดดูอีกที

“แล้วทำไมเราต้องมายืนรอไอ้หมอนั่นมันไปซื้อการ์ตูนด้วย

หละ”

“ก็เพราะในร้านคนมันเยอะนี่ ถ้าไม่มายืนรอหน้าร้านเวลาศรุมา

จะหาไม่เจอน่ะ”

Display :การจัดแสดง ตู้จัดแสดงสินค้า

            ว่าแต่...นอกจากเราแล้วมีใครเขามาเที่ยววาเลนไทน์

กันสามคนบ้างเนี่ย ยัยนี่ไม่รู้เลยหรือไงว่าคนอื่นเขาคิดยังไงกับ

ตัวเอง ชายหนุ่มแอบมองหญิงสาวๆข้างๆ เป็นระยะ

“มาแล้ว รอนานหรือเปล่า”ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีน้ำเงิน

กางเกงสีน้ำตาลอ่อนวิ่งเหยาะๆเข้ามาหาคนทั้งคู่ เหล่มองคนที่

ดูหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลานิดนึง

“ไม่รู้จักมารยาทกันเลยรึไง ถึงปล่อยให้คนอื่นต้องรอเกือบครึ่ง

ชั่วโมงกลางลมหนาวขนาดนี้”ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีขาวมี

แจ๊กเกตสีดำคลุมทับสวมคู่กับกางเกงยีนส์ที่ยืนรออยู่ก่อนพูดขึ้น

ในความรู้สึกของเขา ศรุเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญและทำอะไร

ขวางหูขวางตาไปเสียหมด

“โทษทีนะ แล้วใครเขาบอกให้รอไม่ทราบ”ชายหนุ่มเสื้อน้ำเงิน

เหล่ตามอง หญิงสาวรีบบอกให้คนทั้งคู่เข้าไปข้างในร้าน เพื่อ

กินอะไรกันก่อน ก่อนจะไปดูหนังที่จองตั๋วไว้แล้วเรียบร้อย

“เดี๋ยวฉันตามเข้าไป ฝากสั่งอาหารให้ก่อนด้วยนะ”

“จะไปไหนหรอ ไหนบ่นว่าหิวไง”หญิงสาวเลิกคิ้วถาม สงสัยว่า

คนที่ยืนบ่นอยู่เป็นนานว่าหิวระหว่างรอศรุไปทำธุระ ทำไมตอนนี้

อยากจะไปทำอย่างอื่นก่อนการเข้าไปสั่งอาหาร

“พอดีรอนานจนอยากเข้าห้องน้ำน่ะ”ศรุที่ได้ฟัง หัวเราะในลำคอ

ชายหนุ่มในเสื้อแจ๊กเกตเดินหายเข้าไปในห้างใหญ่ ที่มีผู้คนมาก

มายส่วนมากมากันเป็นคู่ เพื่อชมการประดับประดาตกแต่งในวัน

เทศกาล
 
            “อะไรนะคะ”หญิงสาวทำหน้าเหวอๆ หลังได้ยินชาย

หนุ่มบอกความต้องการของเขา

“นะครับพี่ เท่าไหร่บอกมาเลยครับ”ชายหนุ่มอ้อนวอน

“อ่อ..พี่ไม่มีอำนาจในการตัดสินใจน่ะค่ะแล้ว...น้องไม่สนใจ

สินค้าอื่นของทางห้างเราเหรอคะ”

“พี่ครับวันนี้เป็นวันอะไรครับ มันอาจไม่สำคัญสำหรับพี่ แต่มัน

สำคัญสำหรับผมมากเลยครับ”


ชายหนุ่มทำท่าจะร้องไห้ หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกหันรีหันขวาง

เหมือนหาตัวช่วย

น้องคะ ถึงน้องจะหน้าตาดีแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเที่ยวมา

ขออะไรตามใจตัวเองได้อย่างนี้นะคะ


สิ่งที่หญิงสาวอยากจะพูดออกมาตั้งแต่ได้ยินคำขอร้องของชาย

หนุ่ม ต้องถูกเก็บไว้แค่ในความคิด เพราะคงจะดูไม่เหมาะสม

หากต้องตอบลูกค้าไปเช่นนั้น กระนั้นหญิงสาวในชุดเครื่องแบบ

พนักงานห้างก็ต้องใช้ความพยายามต่อสู้กับความใจอ่อนของ

ตัวเอง

“พี่ครับแฟนผมเป็นลูคีเมียระยะสุดท้าย...ผมอยากทำให้ความ

ฝันเธอเป็นจริง ความฝัน..ที่ผมอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำให้เธอ

ได้อีก แล้วถ้าผ่านวันนี้ไป เธออาจมีชีวิตอยู่ไม่ถึงวาเลนไทน์ปี

หน้าก็ได้นะครับ”ชายหนุ่มตาแดงๆ เดินเข้ามาจับแขนสองข้าง

ของหญิงสาว ที่ยืนอึกอักกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล


“น้องคะ เอาไปเลยค่ะ! พี่ยอมน้องแล้ว มีอะไรเกิดขึ้นพี่รับผิด

ชอบเอง  แต่อย่าเล่าเรื่องของน้องต่อเลยนะคะ พี่กลัวจะร้องไห้

จนทำงานต่อไม่ได้น่ะค่ะ น้องเข้าใจใช่มั้ยคะ”ชายหนุ่มชะงักนิด

นึงกับท่าทีของสาวพนักงานห้าง ไม่คิดว่าเธอจะอินขนาดนั้น

“ขอบคุณมากครับ แฟนผมคงดีใจมาก”

“เดี๋ยวพี่ไปต่อรองกับเจ้าของเขาก่อนนะคะเพราะจริงๆ มันไม่ได้

มีไว้ขาย”ชายหนุ่มแทบกระโดดตัวลอย หลังหญิงสาวเดิน

ห่างออกไป ต้องขอบคุณซีรี่เกาหลีของแม่ ที่ทำให้คิดพล็อต

เรื่องได้อย่างรวดเร็ว
 
ชายหนุ่มแบกตุ๊กตาหมีไว้บนหลังเดินยิ้มคนเดียว ไม่สนสายตา

คนที่เดินผ่านไปมาที่ล้วนหันมองเขาและซุบซิบกันก่อนจะ

หัวเราะคิกคัก

            “น่ารักจังเลยนะ สงสัยเอาไปให้แฟน ทำไมฉันไม่มี

อย่างนี้บ้างนะ”

เขายิ้มอารมณ์ดีไปตลอดทาง จนมาหยุดตรงหน้าร้านที่นัดกันไว้

กระจกใสบานใหญ่ของร้านทำให้เห็น สองคนที่นั่งอยู่โต๊ะริม

ติดกระจก หญิงสาวก้มหน้ามองช็อคโกแลตรูปหัวใจในมือ ท่า

ทางเขินอาย ก่อนส่งให้ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้าม ท่าทางชายหนุ่ม

อึ้งๆไป แต่เขาก็ยังยื่นมือออกไปรับช็อคโกแลตมา ริมฝีปาก

ขยับขึ้นลงแสนเชื่องช้าในสายตาของชายหนุ่มที่รับน้ำหนักของ

ตุ๊กตาตัวใหญ่ไว้บนแผ่นหลังแต่คงไม่หนักเท่าความรู้สึกในขณะ


นี้ จนเขานึกตำหนิตัวเองที่อ่านคำง่ายๆ จากปากของหญิงสาว

ในร้านนั้นออก เธอก้มหน้าลงต่ำ เอามือทัดผมไว้กับหูหลายครั้ง

แก้เก้อเหมือนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะหันหลบมองออกมานอก

ร้านแล้วต้องแปลกใจ  ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่นั่งอยู่บนลานกว้าง บัง

ร่างชายหนุ่มที่นั่งหมดแรงอยู่ตรงบันไดถัดลงมาขั้นหนึงจนมิด

            “ไอ้หมอนั่นหลงทางหรือเปล่าเนี่ย ทำไมมันไป

นานอย่างนี้นะ” คำพูดแรกออกจากปากของคนที่นั่งตรงข้าม

หญิงสาว หลังจากเธอได้บอกความในใจไปแล้ว

            นั่นดูเหมือนจะเป็นประโยคแปลกๆ ที่จะมาบ่นหาคนที่

หน้าเหมือนกันอีกคนในตอนนี้ ไม่แน่ใจว่าอยากให้คนคนนั้นมา

อยู่ในสถานการณ์นี้หรือไม่ และหลังจากนี้จะทำยังไงเมื่อหญิง

สาวเพิ่งสารภาพรักกับเขาไป

            หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มทีนึงก่อนหันกลับไปให้

ความสนใจที่ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ แต่ก็ได้เห็นเพียงส่วนบนของมัน

ผลุบๆ โผล่ๆ ตามจังหวะก้าวขาของคน เดินห่างออกไปทุกที ๆ

เสียงข้อความเข้าดังขึ้นทำให้นานะเบือนสายตามาที่โทรศัพท์

“พอดีเจอเพื่อน แล้วโดนลากไปปาร์ตี้ เที่ยวให้สนุกนะ”หญิงสาว

อ่านตัวอักษรที่ปรากฎบนจอ

“อะไรของมันนะ แล้วตั๋วหนังหละจะทำยังไง”ศรุนั่งหงุดหงิดกับ

ตั๋วหนังในมือ ที่ไม่รู้ทำไมนึกอยากให้อีกคนอยู่ด้วย ทั้งที่ก่อน

หน้านี้ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน นี่เป็นเพราะความเกรงใจ

คนน้อง หรือตั้งตัวไม่ทันกับเรื่องเมื่อครู่กันแน่ ส่วนอีกคน

แอบดีใจที่จะได้ไปกับชายหนุ่มตรงหน้าสองคน

คนหน้าเหมือนอีกคนนั่งหลับตาอย่างเหนื่อยล้า มีหมีตัวใหญ่นั่ง

ข้างๆ  ในรสบัสประจำทางค่อนข้างโล่งที่แล่นไปในความมืด

แม้แสงไฟในยามค่ำคืนจะทำให้วันแห่งความรักดูคึกคัก แต่

บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มมันชวนให้น้ำตาไหลจริงๆ แล้ว

หยดน้ำใสๆ ก็รื่นลงมาจากดวงตาข้างหนึ่งที่ปิดอยู่ มันหยดลง

บนตัวของหมีตัวใหญ่จนดูเหมือนมันจะร้องไห้ไปด้วยอย่าง

เงียบๆ....
 


 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 292 ท่าน

Line PM