Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
[Project 1] Hot!! Gossip ล้วงรักปลดล็อกหัวใจนายมาทนิ่ง [UP!!! ตอนที่ 11 100% แล้วจร้าาาา]
Kantida
3
4
28/08/2554 23:31:55
775
เนื้อเรื่อง

3

                 ฉันหยุดยืนอยู่หน้าบ้านอย่างเหนื่อยอ่อน การขึ้นรถเมล์ประหยัดเงินค่าน้ำมันก็จริงอยู่ แต่ต้องเจอกับผู้คนมากหน้าหลายตาสับสนและวุ่นวายไปหมด ฉันมองบ้านหลังใหญ่ของตัวเองอีกครั้งก่อนจะกดกริ่งเรียกคนใช้มาเปิดประตูให้
                “กลับมาแล้วค่ะ~”
                “ข้าวหอมกลับมาแล้วเหรอลูก”
                แม่เดินออกมาจากในครัวพร้อมป้าแช่มหัวหน้าคนใช้ที่ตอนนี้กำลังยกแกงเขียวหวานขึ้นโต๊ะอาหาร พร้อมทั้งเครื่องเคียงอีกหลายอย่าง อ๊า~เห็นแล้วหิว ฉันขอตัวเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่ห้องนอนก่อนจะลงมาทานข้าวกับแม่
               “คุณหนูจะรับน้ำเปล่าหรือน้ำส้มดีคะ”
               “น้ำเปล่าค่ะ ป้าแช่ม ^^” ใครหลายๆคนคงจะงงใช่รึเปล่าว่าคนอย่างฉันเนี่ยนะคุณหนู ก็คนอย่างฉันนี่ล่ะคุณหนู ทุกคนมักจะมองว่าฉันเป็นคนแก่นๆ ขี้โวยวาย แถมยังใจกว้างเหมือนน้ำทะเล(เค็ม) และเห็นคุณค่าของเงิน(งก)
              “แม่คะ พ่อล่ะคะไม่มาทานด้วยกันเหรอ”
              “พ่อยังไม่กลับจากโรงพยาบาลเลยจ๊ะ เห็นบอกว่ามีผ่าตัดด่วนน่ะ ^^”
              “อ้อ!ค่ะ” พอจะรู้แล้วนะว่าพ่อฉันทำงานอะไร = =
แล้วค่ำคืนนี้ก็จบลงอย่างเรียบง่าย
 
              เช้าวันต่อมา
              ฉันเดินลงรถเมล์อย่างทุลักทุเล อ้ากกกก ทำไมวันนี้คนเยอะจังนะ แถมตาลุงที่นั่งข้างหน้ากลิ่นตัวเต่าเรียกทวดก็ยังได้เลย = =;; คิดแล้วอยากอ้วก แหวะ!! กลิ่นตัวตาลุงนั่นจะติดตัวฉันมั้ยเนี่ย T^Tฉันเดินดมเสื้อมาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าโรงเรียน แล้วสายตาของพวกผู้หญิงที่อยู่แถวนี้ก็หันมามองฉันเป็นจุดเดียว
              อะ เอ๋!? ={}=;;
              ยะ ยัยพวกนี้มองฉันทำไมอ่ะ ไม่เคยเห็นคนสวยดมเสื้อรึไงกันยะ รึว่า!! ฉันมีกลิ่นตัวติดมาด้วยไม่นะ ฉันก้มดมเสื้อตัวเองอีกที ก็ไม่มีกลิ่นตัวนี่นา แล้วยัยพวกนี้มองฉันกันทำไมล่ะ = =;;;
             “ยัยนั่นน่ะเหรอที่นั่งกับคอนเน็กในร้านเค้กน่ะ”
             “อื้ม! ยัยนั่นแหละ เห็นเค้าว่าเป็นแฟนคอนเน็กด้วยนะ”
             “กรี๊ดดด ไม่จริงเป็นไปไม่ได้”
             “หล่อนไม่คู่ควรกับคอนเน็กหรอกย่ะ”
             “กล้าดียังกัน ถึงมาฉกตัวคอนเน็กไปหน้าตาเฉย”
             “เบาๆสิแกเดี๋ยวยัยนั่นก็ได้ยินกันพอดี...”
             เอ่อ... ได้ยินหมดเลยล่ะย่ะ ว่าแต่... ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องกลิ่นตัวแฮะ!!!={}=;; มันหนักหนาสากันยิ่งกว่าเรื่องกลิ่นตัวอีก อ้ากกกก ทำไมข่าวมันแพร่เร็วเหมือนไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ไปได้ล่ะ ยิ่งตอนฉันเดินเข้าไปในโรงเรียน นักเรียนคนอื่นๆก็ยิ่งหันมามองฉันมากขึ้น มากขึ้น แถมยังซุบซิบกันด้วย ฉันปิดปากเงียบแล้วรีบเดินไปหาพวกยัยจิ๊กโก๋ที่โต๊ะไม้ข้างเสาธง
             “แก!!! เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่อ่ะ O[]O” จิ๊กโก๋
             “ตกลงแกเป็นแฟนหมอนั่นเหรอ -[]-” ลิเวีย
             “ข้าวหอมมีแฟนแล้วเหรอ *[]*” โฌเซฟีน
             “เอ่อ... ปะ เปล่า ก็ฉันแค่ไปถามข้อมูลของคอนเน็ก เพื่อเอาไปให้เจ๊กิฟซี่ประทานชมรม Gossip ก็เท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นแฟนกันอย่างที่คนอื่นเค้าพูดกันหรอก พี่เค้าพูดกันก็แค่ข่าวลือ ^[]^;;;”
             “พวกฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรแกนิ้”
             “ใช่ๆ ลิเวียพูดถูก อย่าร้อนตัวไปก่อนสิ”
             “ง่ะ!!!”
             “แล้วไปคบกันตอนไหนล่ะข้าวหอม”
             “ก็บอกว่าไม่ได้คบกับอีตาคอนเน็กไง ทำไมโฌเซฟีนไม่เชื่อข้าวหอมล่ะ น้อยใจนะเนี่ย T^T”
             “ง่าๆ เค้าเชื่อข้าวหอมก็ได้ เลิกน้อยใจนะๆ T[]T”
             “โฌเซฟีนคนสวยเชื่อเค้าจริงๆนะ T^T”
             พลั่ก!!!
             “โอ้ย!! จิ๊กโก๋!! แกผลักหัวฉันทำไมอ่ะ เจ็บนะ”
             “มันหมันไส้แกน่ะสิ ข้าวหอม -_-;;”
             “ง่า...”
             “ฉันว่าขึ้นห้องกันเถอะ ใกล้จะเข้าเรียนแล้วด้วย”
             “ว้าว~วันนี้จิ๊กโก๋ชวนขึ้นห้องเรียนล่ะ อเมซิ่งสุดๆ *[]*”
             “อะไรของแกยัยข้าวหอม =_=;;;”
             “เปล่าจ๊ะ!!แหะๆ ^[]^;;”
             ฉันเดินขึ้นห้องอย่างเจี๋ยมเจี้ยมที่สุด ฮื่อๆ ถึงห้องฉันแล้วอ่ะ ยัยเพื่อนรักทั้งสามคนยืนส่งฉันหน้าประตูห้องแล้วพูดว่า ‘ขอให้แกรอดมาเจอพวกฉันตอนเที่ยงให้ได้นะ’ ง่ะ!! พวกแกหมายความว่าไงอ้าาาาา~TT[]TTฉันเดินไปนั่งประจำที่อย่างเงียบๆ แน่นอนว่าแม้แต่พวกสาวๆในห้องฉันก็มองและหันไปซุบซิบกัน
             “เอ่อ...ข้าวหอมจ๊ะ มีคนมาหาแน่ะรออยู่หน้าห้อง ^o^;;”
             “อะ อื้ม” ฉันหันไปมองตามที่ยัยต่ายหัวหน้าห้องบอก ก็เห็นเด็ก ม.ต้น น่าตาน่ารักสี่คนยืนรออยู่ ยัยเด็กพวกนั้นยิ้มให้ฉันอย่างแสนดี แน่นอนว่ามันเฟกสิ้นดี TT[]TT
             “พี่คะพวกหนูมีเรื่องจะคุยด้วย ไปกับพวกหนูหน่อยนะคะ ^[]^” ยัยเด็ก ม.ต้น คนนึงในกลุ่มพูด
             “เออ...”
            “ไปกับพวกหนูหน่อยนะคะ ^[]^” พวกหล่อนต้องการจะพูดว่า ‘ไม่อยากมีเรื่องก็ตามมา’ สินะ
            “จะ จ๊ะ”
            นี่ฉันไม่ได้กลัวเด็ก ม.ต้น หรอกนะแต่พอดีน้องเค้ามากันเยอะกว่า ก็เลยต้องให้เกียรติน้องเค้านิดนึง T^T ตอนนี้พวกเด็กๆ พาฉันมาหยุดอยู่ที่ห้องเก็บโต๊ะเก่าๆหลังโรงเรียน
            “พี่คะ เข้าไปคุยกับพวกหนูข้างในหน่อยนะคะ ^[]^”
            “เอ่อ... อุ๊ย!!” ระหว่างที่ฉันกำลังลังเลอยู่นั้น ใครซักคนในกลุ่มนั่นแหละผลักฉันเข้ามาในห้องอย่างแรงจนฉันล้มลงเข่ากระแทกพื้น แล้วยัยเด็กผีพวกนั้นก็รีบช่วยกันปิดประตู
             แกร็ก!!! ฉันได้ยินเสียงลงกลอนจากด้านนอกพร้อมทั้งเสียงหัวล้อต่อกระซิบอย่างสะใจของยัยเด็ก ม.ต้น พวกนั้น แน่นอนว่าตอนนี้ฉันโดนขัง =_=;;; ฉันรู้ชะตาตัวเองตั้งแต่โดนเรียกตัวแล้วแหละแล้วมีหรือคนอย่างฉันจะไม่เตรียมพร้อม หึๆๆ ฉันยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วต่อสายหายัยจิ๊กโก๋เป็นคนแรก ^[]^
              ‘ขอโทษค่ะ เลขหมายของคุณไม่สามารถใช้บริการได้ในขณะนี้ กรุณาเติมเงินด้วยค่ะ...’
               O[]O;;…หะ หา!!!! ไม่จริ้งไม่จริง!!!!!
               ปึงๆๆ!!!!
               “เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!!!ปล่อยฉันออกไป!!!ฉันบอกให้เปิดประตู!!!ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยยยยย!!!ไม่เอานะฉันไม่อยากอยู่ในนี้!!! TT[]TT”
              “ถ้าเธอเงียบเสียงลงซะตอนนี้...”
              “...” จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลังฉันที่มีแต่โต๊ะ โต๊ะ แล้วก็โต๊ะ ผะ ผีรึเปล่าน่ะ ไม่น่าจะใช่ เพราะตอนนี้ยังเช้าๆอยู่เลย ฉันค่อยๆ รวบรวมความกล้าเพื่อหันไปมองทางต้นเสียง
              “ฉันก็พอจะช่วยเธอได้นะ^---^”
              กรี๊ดดด!!!หล่อใสๆ *{}* ผมสีน้ำตาลแดงตัดสั้นถูกเซตให้ตั้งหน่อยๆ กับนัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนคมสวยฉายแววเจ้าเล่ห์ คิ้วเข้มโค้งได้รูปรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ปากบางได้รูปกระตุกยิ้มบางๆ ไม่ผิดแน่!!! ผู้ชายคนนี้คือหนุ่มหล่ออีกคนในโรงเรียน
              “ดะ เดล เดลต้า...” แล้วเค้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไงกันล่ะ >///<
             “ว้าว~รู้ด้วยว่าฉันเป็นใคร จริงสิฉันออกจะดังนี่นะ ^^”
             “ทำไมนายถึงมาอยู่ในนี้...”
             “ฉันมานอนหลับพักสมองน่ะ”
             “เอ๋!?”
             “ไม่ต้องสงสัยไปหรอก เอ๊ะ!! เธอใช่คนที่เป็นข่าวกับไอ้คอนเน็กรึเปล่าน่ะ *O*”
            “อะ อื้ม”
            “ฮ้าๆๆ น่ารักใช้ได้เหมือนกันนี่!!เธอน่ะ...”
            “แหะๆ ขอบคุณที่ชม _///_” อ้ากกกก เดลต้าชมว่าฉันน่ารัก >///<
            “อยากออกไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย...”
            “อยากสิ!!! *[]*”
            “ฮ้าๆๆ น่ารักจริงๆ~”
            “โฮ้ย!~” เดลต้าดึงแก้มฉันทีนึง แล้วยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครสักคนที่จะช่วยเราได้ คุยเสร็จเดลต้าก็เอาโทรศัพท์มาแกว่งเล่น แล้วก็ถามนู้นถามนี้กับฉันเพื่อฆ่าเวลา
           “เฮ้!!! ไอ้เดลต้า!!!แกอยู่ในห้องไหน!!!” น้ำเสียงทุ้มๆ สบายหูที่เหมือนเคยได้ยินมาจากไหนตะโกนขึ้น
           “ฉันอยู่ในห้องเก็บโต๊ะโว้ย!!!เปิดประตูที” เดลต้าตะโกนกลับ
           “อ้อๆ ห้องนี้เหรอ... รอแป๊บ”
           แกร็ก!!!
           สักพักประตูก็เปิดออก ทำให้ฉันได้เห็นผู้ชายเสียงคุ้นหูที่มาช่วยเปิดประตูให้ได้อย่างถนัดตา ใบหน้าเรียบเฉยที่ดูหล่อลงตัว กับดวงตาสีท้องฟ้าสดใส ของมองมาที่ฉันอย่างสงสัย
           “...” เค้าขมวดคิ้วแล้วมองมาที่ฉัน
           “คอนเน็ก...O-O”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อ้าวเป็นเรื่องมั๊ยเนี่ย
จากคุณ ponkao/(ponkao) อัพเดตเมื่อ 22/09/2554 00:14:17
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 132 ท่าน

Line PM