Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
เขียนถึงคนบนฟ้า
หนูนาก๋ากั่น
ครบรอบ 13 ปี
1
05/08/2554 12:13:17
406
เนื้อเรื่อง
ป็นปีที่ 13 ที่บนโลกนี้ไม่มีเธอ ทำไมเวลามันหมุนไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ก็ไม่รู้สินะ ทุกครั้งที่เข้าสู่ช่วงเวลานี้ ชั้นมักจะเศร้าโดยอัตโนมัติ แม้จะเป็นคนความจำสั้น จำอะไรไม่ค่อยแม่น แต่นั่นเพราะสมองเป็นตัวช่วยจำ

แต่เรื่องของเธอ ชั้นใช้หัวใจในการจดจำ ...

มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะคิดว่า วันนี้ในปีนั้น เป็นวันที่ชั้นเจอหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย
เวลานี้ ในปีนั้น ชั้นได้ยินเสียงเธอเป็นครั้งสุดท้าย
คืนนี้ ในปีนั้น ชั้นหลับลงด้วยความรู้สึกดีใจ มีความสุข เปี่ยมล้น เพราะมันจะเป็นคืนสุดท้ายที่เราจะห่างกัน
และ เช้าต่อมา ตอนได้รับข่าวร้าย ว่าเธอจากไปแล้ว มันเสียใจแค่ไหน

จำทุกวินาทีของวันนั้นได้อย่างแม่นยำ น้ำตาทุกหยด บรรยากาศตอนที่นั่งรอเค้าพาเธอออกมา
วันเผา เปลวไฟที่กำลังลุกโชน และต้องทำใจยอมรับว่าในกองไฟนั้นมีร่างของคนที่เรารักอยู่ในนั้น

 ทุกอย่างเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวาน ...................................

 

รักครั้งแรก สอนอะไรเราบ้าง?

ตอนตกลงว่าจะคบกันเป็นแฟน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีคนมารัก มาชอบ ตอนนั้นหัวใจพองโต
ด้วย ความที่ไม่เคยมีคนรัก เลยเข้าใจแค่ว่า "เค้ารักเราแล้วอ่ะ" ไม่ต้องทำอะไรแล้ว คิดว่าความรู้สึกนี้ แค่มันเกิดขึ้นมา มันก็จะคงอยู่ตลอดไป โดยไม่ต้องดูแลรักษา

เลยเป็นคนรักที่เอาแต่ใจ ขี้โมโห เธอทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ก็พาล

จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งเธอแข่งบาส แล้วแพ้ ซึ่งชั้นก็หงุดหงิดมากที่เธอแพ้ เพราะว่าก็คาดหวังไว้เยอะอ่ะนะ
ตอนแข่งเสร็จ เลยแค่มองหน้าเธอด้วยสายตาหงุดหงิด เหยียดหยาม แล้วก็ออกไปกะเพื่อนไม่สนใจ

พอกลับมาบ้าน เธอก็มาหา แต่ชั้นก็พูดไม่ดีด้วย หงุดหงิดๆๆๆๆ แล้วก็เดินไปนั่งดูทีวีไม่สนใจ
จนได้ยินเสียงรถออกจากบ้านไป ก็เดินมาดู เจอโน้ตที่เธอเขียนไว้ว่า

"ขอโทษนะที่แข่งแพ้ เราเสียใจนะที่ทำให้เธอผิดหวัง"

ตอนนั้นเพิ่งได้เรียนรู้ว่า ชั้นมองแต่ตัวเองมากไป เพราะตอนแข่งแพ้ คนที่เสียใจที่สุดก็คือ "เธอ"
แทนที่ชั้นจะอยู่เคียงข้าง ปลอบใจ แต่กลับซ้ำเติมเธอ

************************************************

เธอเป็นคนแรก และอาจจะเป็นคนเดียว ที่สามารถอยู่กับชั้นได้ ในช่วงที่ชั้นมีโลกส่วนตัว ไม่อยากยุ่งกับใครในโลก

เธอทำเพียงแค่มาหา และ นั่งอยู่เงียบๆ ข้างๆ อ่านหนังสือ ดูทีวี นอนกลิ้งๆๆๆๆ

เคยถามว่า ทำอย่างนี้ทำไม ในเมื่อตอนมาอยู่ด้วยกะชั้นในอารมณ์อย่างนี้ ชั้นก็ไม่พูด ไม่สนใจเธออยู่ดี

เธอบอกว่า "ไม่สนใจ แต่ก็เห็นใช่มั้ยล่ะ ว่าเราอยู่ตรงนี้ แม้จะเงียบๆ แต่เราก็อยู่"

ทุกวันนี้ในเวลาที่อยู่คนเดียว ก็ยังนึกถึง และได้ยินเสียงเธอบอกว่า "เราอยู่ตรงนี้ แม้จะเงียบๆ แต่เราก็อยู่"

************************************************

ชั้นเป็นคนชอบเขียนไดอารี่ใส่สมุด แล้วเธอก็ชอบขโมยอ่าน เพราะฉะนั้น เลยจะมีสมุดบันทึกสองเล่ม เขียนไปเรื่อยๆ แล้วให้เธอขโมยไปอ่าน ระหว่างที่เธออ่านไม่จบ ชั้นก็จะเอาอีกเล่มมาเขียน พอเธอเอาเล่มใหม่ไป ชั้นก็เอาเล่มเก่ามาเขียนต่อ สลับกันไปอย่างนี้

ตอนเธอเสีย ก็ไปเก็บของที่ห้องเธอ... แล้วก็เก็บสมุดบันทึกกลับมาด้วย มาเขียนต่อ.....
เขียนไปเรื่อยๆ และ เรื่อยๆ จนวันหนึ่งก็เขียนไปจนถึงหน้าหนึ่งที่พิเศษมากๆ เพราะเจอตัวหนังสือของเธอ

เธอแอบเขียนข้อความไว้ให้ กะจะเซอร์ไพรส์ โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่า ชั้นจะได้อ่านในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว

ในหน้านั้น....

เธอเริ่มต้นด้วยการขอโทษ ที่ปล่อยให้ชั้นฟังเธอพร่ำเพ้อถึงแฟนเก่าตลอดมา
ตามด้วยคำขอบคุณ เพราะเธอรู้ว่าชั้นเจ็บปวดแต่ก็ยังอยู่เคียงข้างไม่ทิ้งไปไหน

ส่วนท้ายเธอเล่าว่า เธอได้เจอกับรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งรู้จักกับแฟนเก่าของเธอ
เธอ เล่าให้รุ่นน้องฟังว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในชีวิต ณ ตอนนี้ เป็นคนสำคัญ แต่บางทีเธอก็ไม่แน่ใจว่าใช่ความรักไหม กลัวว่าจะมีชั้นเพียงเพราะอยากลืมแฟนเก่า

รุ่นน้องบอกว่า ดูก็รู้ว่าเธอรักผู้หญิงคนนี้มาก เพราะสีหน้าเธอเวลาเล่าถึงชั้น มัน "มีความสุข"
ณ นาทีนั้น เธอเหมือนพึ่งรู้ตัวว่า เธอมัวแต่จมอยู่กับรักครั้งเก่า จนลืมมองความสุขในปัจจุบันที่ชั้นทำเพื่อเธอ
เธออยากให้รู้ว่า เธอรักชั้นมาก ตั้งใจจะเป็นคนดี เพื่อที่ชั้นจะได้อยู่กับเธอไปนานๆ
"อย่างมีความสุข"

และบอกว่า จากที่ไม่ค่อยยอมบอกรักเท่าไหร่เพราะรู้สึกว่าถ้าบอกรักชั้น ก็เหมือนทรยศแฟนเก่า
แต่ต่อไปนี้ จะบอกรักทุกวัน ทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะรอยยิ้มของชั้น เป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่สุดของเธอ

********************************************

น่าเสียดาย ที่กว่าเธอจะคิดได้แบบนี้ เธอก็ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว อยากให้เรื่องนี้เป็นข้อเตือนใจใครหลายๆ คน อย่าผลัดวันประกันพรุ่งที่จะบอกรักกับคนรักของคุณ อย่าโกรธกันจนหนีหายไป และคิดว่า พรุ่งนี้ค่อยง้อ หรือ ค่อยดีกันก็ได้

เพราะถ้ารอถึงพรุ่งนี้... คนคนนั้นอาจจะไม่อยู่รอฟังแล้วก็ได้

สุดท้าย

คิดถึงมากๆ นะ ... มากจริงๆ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 176 ท่าน

Line PM