Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

หน้าที่แล้ว1 of 52

บทที่สาม อวิ๋นเมิ่ง

 

ในที่สุดเชียนโม่ก็ได้กลับมาอยู่ในเพิงที่พักของทาสทั้งหลาย

ตอนเห็นหน้าหมาง เธอซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้ออกมา

แต่หมางเห็นหน้าเธอกลับตะลึงงันไปชั่วขณะ อาจเพราะก่อนหน้านี้รูปร่างหน้าตาของเชียนโม่ดูมอมแมมมาก บรรดาทาสที่เมื่อก่อนเคยคุ้นกับเธอ พอเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอในวันนี้ต่างจำไม่ได้ มีเพียงอาหมู่สองแม่ลูกที่รู้จักเชียนโม่นานกว่าคนอื่นๆ จึงจำได้ก่อนใคร เข้ามาจับมือเธอพูดจีลีจัวลาอยู่พักใหญ่ด้วยความดีใจ

ทุกคนต่างตื่นตะลึง หลังจากจำเชียนโม่ได้ในที่สุดก็พากันเข้ามาห้อมล้อม คำพูดที่พวกเขาพูดออกมา แม้เชียนโม่ไม่อาจฟังเข้าใจทุกคำ แต่ก็รู้ว่าพวกเขาเฝ้าเป็นห่วงตนมาโดยตลอด เพียงรู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจ จิตใจพลันสงบลงมา

แน่นอนว่าเรื่องโรคระบาดกำเริบขึ้นอีกครั้งย่อมไม่ใช่เรื่องจริง สองคนที่นอนอยู่บนเสื่อเพียงเป็นไข้หวัดอย่างหนักเท่านั้น ทหารรักษาการณ์เฝ้ามองดูอยู่ไม่ไกล เชียนโม่ก็ไม่โอ้เอ้ เอาสมุนไพรที่หมางเก็บมาต้มน้ำด้วยท่าทางสมจริงสมจังแล้วให้คนป่วยดื่มลงไป จากนั้นก็เฝ้าอยู่ข้างๆ

 

ดึกแล้ว ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป เชียนโม่นั่งอยู่บนก้อนหิน เห็นหมางยังไม่กลับไป

ก่อนหน้านี้มีคนอยู่มาก พวกเขาไม่สะดวกจะพูดอะไรกัน เวลานี้ประจันหน้ากันอยู่เพียงสองคน ต่างก็แย้มยิ้ม

“โม่ เจ้าเป็นเช่นนี้ดีมาก” หมางกะพริบๆ ตา

เชียนโม่รู้ว่าความหมายของเขาก็คือเธอเนื้อตัวสะอาดสะอ้านเช่นนี้ดูดีมาก จึงอดหัวเราะไม่ได้ ในสถานการณ์เช่นเวลานี้ ต่อให้เธอทาหน้าจนดำเหมือนก้นหม้อก็ไม่มีผลอะไรแล้ว

“หมาง ขอบคุณเจ้ามาก!” เชียนโม่พูดจากใจจริง

“อ้อ…ไม่ต้องขอบคุณ” หมางคล้ายออกจะขัดเขิน เกาๆ ศีรษะ “ข้าก็แค่บอกคนพวกนั้นว่ามีคนล้มป่วยลงอีกแล้ว”

เชียนโม่เม้มๆ ปาก วันนี้ตอนรู้ว่าจะต้องไปปรนนิบัติฉู่หวัง เธอก็รู้สึกไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องดี โชคดีที่เธอเห็นทาสคนหนึ่งไปส่งฟืนให้ห้องครัว เป็นคนที่อยู่ในกลุ่มตัดหญ้าด้วยกัน คนผู้นั้นอยู่ที่ลานบ้าน เชียนโม่เกิดความคิดขึ้นมาท่ามกลางความร้อนใจ อ้างว่าจะไปปลดทุกข์แล้วหลบเข้าไปที่ลานบ้าน หาแผ่นไม้เล็กๆ แผ่นหนึ่งมาได้ จึงใช้ถ่านเขียนตัวอักษรไว้บนแผ่นไม้แล้วให้ทาสคนนั้นนำไปให้หมาง

หมางเหลียวมองไปรอบๆ แล้วหยิบแผ่นไม้ออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นส่งให้เชียนโม่

ภายใต้แสงไฟที่ส่องสะท้อน บนแผ่นไม้มีตัวอักษรเขียนอยู่ไม่กี่ตัว ‘แสร้งมีโรคระบาดช่วยข้า’ เธอกับหมางมักสื่อสารกันด้วยวิธีกึ่งพูดกึ่งเขียนอยู่เสมอ จึงจำลายมือของกันได้ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้ใช้ประโยชน์

เชียนโม่มองดูอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โยนแผ่นไม้เข้าไปในกองไฟทำลายหลักฐานเสีย เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องบรรทมฉู่หวังก่อนหน้านี้ เชียนโม่ยังคงรู้สึกหวาดกลัว หากช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว เธอก็ไม่รู้จะยุติเรื่องอย่างไรจริงๆ

“ดีที่กงอิ่นรับปากเร็ว” เธอเอ่ย

“ไม่ใช่กงอิ่น” หมางสั่นศีรษะ “กงอิ่นไม่รับปาก เป็นอู่ต้าฟูมาพอดี และรีบไปหาเจ้าในทันที”

“อู่ต้าฟู?” เชียนโม่งุนงง นึกถึงคนที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ตนต่อหน้าฉู่หวัง ก่อนหน้านี้ก็เพราะเขาช่วยออกหน้าพูดจา กงอิ่นถึงได้ยอมให้เธอรักษาโรคระบาด คิดไม่ถึงว่าเขาจะช่วยเธออีกครั้งแล้ว เธออดแปลกใจไม่ได้ “อู่ต้าฟูผู้นี้มีชื่อสกุลหรือไม่”

“ไม่รู้” หมางกล่าว หยิบแผ่นไม้ไผ่กว้างสามนิ้วมือแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากด้านข้างแล้วใช้มีดหินสับเล่น “รู้เพียงผู้อื่นเรียกเขาว่าอู่ต้าฟู”

หน้าที่แล้ว1 of 52

Comments

comments

No tags for this post.
Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

JamShop

ช่วงเวลาแห่งการช็อป JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ

JamShop มอบโปรโมชั่นพิเศษเอาใจสายอ่านตัวจริง ‘JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ’ ทุกออเดอร์รับสิทธิ์ลุ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย เงาเพลิงสะท้านปฐพี เล่ม 1 บทนำ – บทที่ 1

บทนำ   กลิ่นคาวเลือด... กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนแรงจนชวนให้คนคลื่นเหียน... ใต้เสาทองแดงต้นใหญ่สองต้นบนลานกว้าง หนึ่งบุรุ...

บทสัมภาษณ์

ที่นี่ที่เดียว!!! เจาะลึกความฟิน ‘School Boy Idol’ กับ ‘แสตมป์เบอรี่’

กลับมาให้ฟินกันอีกครั้งกับนิยายใหม่จาก ‘แสตมป์เบอรี่’ ซึ่งบอกได้เลยว่าคราวนี้ ขนความฟินมาเต็มพิกัด ผู้ชายหล่องานดีเป็นกอ...

everY

ทดลองอ่านนิยายวาย รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ เล่ม 3 บทที่ 1 #นิยายวาย

บทที่ 1   แม้การเลื่อนขั้นของขุนนางทหารกับขุนนางพลเรือนค่อนข้างต่างกัน โดยมากมักขึ้นอยู่กับความโปรดปรานและผลงาน อย่...