Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

หน้าที่แล้ว1 of 17

บทที่ 2 เมธีงามสง่า ล้ำค่าประหนึ่งหยกพิธี

 

กาลเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่ละปีบุปผายังคงโรยราเหมือนเก่า แต่คนกลับไม่เหมือนดังเดิม

ฤดูแล้วฤดูเล่า จากเด็กหญิงใสซื่อบริสุทธิ์ในวันนั้น ยามนี้ย่างเข้าสู่วัยปักปิ่น* แล้ว

 

เรือนพำนักสว่างไสว แม้จะมีเพียงห้องเดียว แต่กลับใหญ่โตกว่าเรือนพำนักของผู้คนทั่วไปหลายเท่าตัว

เพราะมีการสุมไฟไว้ที่ใต้ดิน ดังนั้นแม้ภายนอกอากาศจะยังคงหนาวเหน็บ แต่ภายในเรือนกลับอบอุ่นราวอากาศเดือนสามยามวสันตฤดู

บนหน้าต่างมีม่านโปร่งสีเขียวแขวนประดับ ส่วนภายในห้องก็มีโต๊ะหยกวางตั้งอยู่ ข้างๆ คือโกร่งบดยาหินคราม มีมุกเม็ดสวยจากทะเลตงไห่เรียงรายอยู่ภายใน

เสียงหัวเราะชวนฟังของดรุณีน้อยแว่วดัง

แม้จะได้ยินเสียงคน แต่เมื่อมองผ่านประตูเข้าไปกลับมองไม่เห็นผู้ใด

จะเห็นก็แต่เพียงชั้นไม้จันทน์ที่วางสูงต่ำสลับกันไปมาอย่างน่าสนใจ ด้านบนเต็มไปด้วยไม้กระถางนานาพรรณ

บ้างก็ออกดอกสีแดงอยู่ด้วยกันเป็นกระจุก บ้างก็ออกดอกขาวบานสะพรั่งขนาดเท่าปากชาม บ้างก็มีแต่สีเขียวเพียงสีเดียว ไหลเลื้อยจากบนชั้นลงสู่พื้นราวกับเป็นม่านน้ำตกสีเขียว บ้างก็พันเลื้อยไต่ตามชั้นขึ้นไปจนถึงหลังคา ออกดอกเป็นรูปดาวแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิง

ในความเขียวชอุ่ม ดอกไม้ใบหญ้าแปลกตานานาพรรณต่างพากันอวดโฉมประชันขันแข่ง ท่ามกลางไออุ่น กลิ่นหอมเฉพาะตัวของแมกไม้นานาชนิดอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

แม้จะเป็นเพียงเรือนพำนักชั้นเดียว แต่กลับเหมือนคนละโลกคนละภพ หากผลีผลามเข้าไปอาจหลงคิดไปว่าที่นี่เป็นตำหนักเซียน

เมื่อเดินลึกต่อเข้าไปด้านใน อ้อมผ่านพันธุ์ไม้หอมนานาก็จะพบเตาหินขัดปรากฏขึ้นตรงหน้า ใครที่มองเห็นย่อมไม่แคล้วนึกสงสัยว่าตนเองกำลังตาลายอยู่เป็นแน่

เตาหินขัดนี้แม้จะดูไม่ธรรมดา และไม่ควรปรากฏอยู่กลางเรือนเช่นนี้ แต่ไม่ว่าจะมองเช่นไรที่แห่งนี้ก็ไม่อาจเป็นอื่นนอกจากห้องครัว ยามนี้สตรีชุดดำมีผ้าโปร่งคลุมหน้านางหนึ่งกำลังทำอาหารอยู่

อวิ๋นเกอนั่งเอนกายอยู่บนขอบหน้าต่าง เท้าทั้งสองข้างลอยอยู่เหนือพื้น แกว่งไกวไปมาอย่างสบายอารมณ์

นางขบเมล็ดแตงพลางดูอาจู๋ทำกับข้าว “อาจู๋ เจ้ากำลังทำกับข้าว ไม่ใช่ฝึกกระบี่ เบามือลงอีกหน่อย! ทำอาหารไม่มีกระบวนท่า ไม่มีกฎเกณฑ์ ใช้ก็เพียงใจกับความรู้สึกเท่านั้น”

แต่อาจู๋กลับยังคงจริงจังเต็มที่ ก้มมองดูมีดหั่นผักในมือ ผักที่หั่นออกมาแต่ละใบล้วนมีขนาดเล็กใหญ่หนาบางเท่ากันหมด

อวิ๋นเกอไม่ต้องไปวัดดูก็รู้ว่าคงไม่มีอะไรต่างไปจากครั้งแรกที่นางสาธิตวิธีการหั่นผักให้อาจู๋ดู

พอคิดว่าอีกสักครู่ตอนอาจู๋ลงมือทำกับข้าว ท่าทางการเคลื่อนไหวทุกอย่างของนางจะเหมือนกับตนเองไม่มีผิด แม้แต่จังหวะขยับมือไม้ อาจู๋ก็ยังสามารถเลียนแบบซ้ำได้โดยไม่ผิดเพี้ยน อวิ๋นเกอก็ได้แต่ส่ายหน้าจนใจ

* วัยปักปิ่น หมายถึงสตรีที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไป โดยจะปักปิ่นปักผมเพื่อบอกให้รู้ว่าถึงวัยที่พร้อมจะแต่งงานแล้ว

หน้าที่แล้ว1 of 17

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

JamShop

ช่วงเวลาแห่งการช็อป JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ

JamShop มอบโปรโมชั่นพิเศษเอาใจสายอ่านตัวจริง ‘JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ’ ทุกออเดอร์รับสิทธิ์ลุ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย เงาเพลิงสะท้านปฐพี เล่ม 1 บทนำ – บทที่ 1

บทนำ   กลิ่นคาวเลือด... กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนแรงจนชวนให้คนคลื่นเหียน... ใต้เสาทองแดงต้นใหญ่สองต้นบนลานกว้าง หนึ่งบุรุ...

บทสัมภาษณ์

ที่นี่ที่เดียว!!! เจาะลึกความฟิน ‘School Boy Idol’ กับ ‘แสตมป์เบอรี่’

กลับมาให้ฟินกันอีกครั้งกับนิยายใหม่จาก ‘แสตมป์เบอรี่’ ซึ่งบอกได้เลยว่าคราวนี้ ขนความฟินมาเต็มพิกัด ผู้ชายหล่องานดีเป็นกอ...

everY

ทดลองอ่านนิยายวาย รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ เล่ม 3 บทที่ 1 #นิยายวาย

บทที่ 1   แม้การเลื่อนขั้นของขุนนางทหารกับขุนนางพลเรือนค่อนข้างต่างกัน โดยมากมักขึ้นอยู่กับความโปรดปรานและผลงาน อย่...