Connect with us

Jamsai

กลรักดอกท้อ

ทดลองอ่านนิยาย กลรักดอกท้อ เล่ม 1 บทที่ 3

หน้าที่แล้ว1 of 7

บทที่ 3

 

วันเวลาในปราสาทเขาชิงอวี้มิอาจกล่าวได้ว่าไม่ดี แต่ก็มิได้สุขสำราญ ในเมื่อต้วนฉางยวนไม่โปรดปรานนาง ผู้อยู่ใต้ล่างไฉนเลยจะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้

แน่นอน อาหารการกินเสื้อผ้าแพรพรรณไม่ขาดตกบกพร่อง ทว่าดีไม่ดีนั่นอีกเรื่องหนึ่ง

กับข้าวสามน้ำแกงหนึ่ง ในกับข้าวมีเนื้ออยู่ไม่มาก รสชาติยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง จืดชืดไร้รสขาดการพลิกแพลง ไร้ซึ่งอาภรณ์อันหรูหราหรืออาหารรสดี แต่ไม่ทำให้นางต้องอดตาย กล่าวอย่างชัดแจ้งว่าเลี้ยงนางไว้ดังเลี้ยงคนพิการคนหนึ่ง

จากภายนอกพวกเขาไม่อาจทำอะไรนางได้ ทว่าในทางลับแล้วลูกเล่นในการกลั่นแกล้งผู้อื่นไม่น้อยเลยทีเดียว

อย่างเช่นแอบใส่สลอดในน้ำชา วางเข็มเงินในรองเท้าปักของนาง หรือทาน้ำมันไว้บนบันไดหน้าห้อง ล้วนเป็นลูกเล่นการแกล้งคนเล็กๆ น้อยๆ

นางเชิดจมูกใส่อย่างดูแคลน คนพวกนี้วางมาดว่าเป็นฝ่ายธรรมะ แต่กลับใช้ลูกไม้ตื้นๆ ไม่ได้เรื่องเช่นนี้ นางอยากหัวร่อให้ฟันหลุดเสียจริง

พวกเขาไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นสตรีแสนซุกซน ลูกเล่นของนางมากเสียยิ่งกว่า ย่อมไม่เสียเปรียบไปโดยปริยาย ลูกไม้ที่พวกเขาใช้จึงไม่เคยได้ผลเลย

นอกจากคิดร้ายต่อนางแล้วบ่าวรับใช้พวกนี้ยังจงใจเพิกเฉย อย่างเช่นส่งอาหารให้ช้ามาก ไม่มีใครช่วยเทกระโถนถ่ายให้ ชาก็เย็นเฉียบ เสื้อผ้าที่ส่งซักกลับมาก็มีกลิ่นประหลาด อวี๋เสี่ยวเถายิ้มเย็นให้เรื่องเหล่านี้ นางคร้านจะถือสา มุ่งมั่นตั้งใจโคจรลมปราณเพียงอย่างเดียว รู้ดีว่ามีเพียงฟื้นคืนวรยุทธ์เท่านั้นจึงจะเปลี่ยนแปลงสภาพในตอนนี้ได้ และนางก็ไม่ร้องขอให้ผู้คนในปราสาทเขาชิงอวี้ต้องทำดีกับนาง นางดูแลตนเองได้

ทว่านางก็เข้าใจสัจธรรมอีกประการหนึ่ง การปล่อยปละละเลยเพียงครั้งย่อมทำให้ผู้อื่นคิดว่ารังแกนางได้ง่ายจนปีนขึ้นมาเหยียบอยู่บนศีรษะ ดังนั้นวันหนึ่งบนเตียงนอนของนางจึงปรากฏงูพิษตัวเล็กตัวหนึ่ง นางเพียงเลิกคิ้วสูง จับงูเล็กตัวนั้นไว้ในมือ

ประเสริฐมาก นางไม่สำแดงอำนาจบารมีก็เห็นว่าเป็นแมวป่วย ในเมื่อพวกต่ำทรามนี้ชอบเล่นแผลงๆ นางก็จะเล่นเป็นเพื่อนจนถึงที่สุด

นางไม่เพียงแต่จับงูขึ้นมาเล่นอย่างเพลิดเพลินต่อหน้าทุกคน ให้พวกเขารู้ว่านางไม่กลัวงูแม้แต่นิดเดียว หลังเสร็จเรื่องแล้วยังแอบใช้ขลุ่ยผึ้งล่อผึ้งดำมาอีกฝูงหนึ่ง ต่อให้เป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่งก็หลบผึ้งต่อยไม่พ้น ไม่ว่าผู้ใดถูกต่อยก็จะมีไข้สูงสามวัน เจ็บปวดไปทั้งร่าง ทุกข์ทรมานไม่คลาย

ตั้งแต่เล็กนางฝึกฝนทางยาและทางพิษ ไม่เพียงรู้ซึ้งถึงพิษของพืช แต่ยังรู้ซึ้งถึงพิษของพันแมลงร้อยสัตว์ป่า นางไม่ลงมือก็แล้วไป ถ้าลงมือขึ้นมาก็จะโจมตีจนฝ่ายตรงข้ามร่วงโรยราวกลีบบุปผาปลายฤดูใบไม้ผลิ*

จู่ๆ ก็มีผึ้งดำกลุ่มหนึ่งโผล่ขึ้นมาที่เรือนเซียงสุ่ยอย่างกะทันหัน ไม่ว่าบินไปที่ใด ไม่มีผู้ใดพ้นเคราะห์ บางคนถูกต่อยจนปุ่มปมขึ้นเต็มหน้า บางคนหน้าบวมเป่งผิดรูปไปจนสิ้น ที่ร้องก็ร้อง ที่หนีก็หนี พริบตาเดียวก็มีคนถูกต่อยจนล้มป่วยถึงสามสิบกว่าคน

เรื่องนี้ทำให้ต้วนฉางยวนตระหนก รีบรวบรวมกำลังพลล้อมกันเรือนเซียงสุ่ยไว้ทันที แต่ละคนถือคบเพลิงเร่งรุดมายังเรือนเซียงสุ่ยทั้งกลางวันแสกๆ

* กลีบบุปผาปลายฤดูใบไม้ผลิ เป็นสำนวน ใช้บรรยายถึงสภาพความเปลี่ยนแปลงของดอกไม้ที่เริ่มร่วงโรยในปลายฤดูใบไม้ผลิ ในที่นี้ใช้อุปมาว่าพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

หน้าที่แล้ว1 of 7

Comments

comments

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

More in กลรักดอกท้อ

บทความยอดนิยม

JamShop

ช่วงเวลาแห่งการช็อป JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ

JamShop มอบโปรโมชั่นพิเศษเอาใจสายอ่านตัวจริง ‘JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ’ ทุกออเดอร์รับสิทธิ์ลุ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย เงาเพลิงสะท้านปฐพี เล่ม 1 บทนำ – บทที่ 1

บทนำ   กลิ่นคาวเลือด... กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนแรงจนชวนให้คนคลื่นเหียน... ใต้เสาทองแดงต้นใหญ่สองต้นบนลานกว้าง หนึ่งบุรุ...

บทสัมภาษณ์

ที่นี่ที่เดียว!!! เจาะลึกความฟิน ‘School Boy Idol’ กับ ‘แสตมป์เบอรี่’

กลับมาให้ฟินกันอีกครั้งกับนิยายใหม่จาก ‘แสตมป์เบอรี่’ ซึ่งบอกได้เลยว่าคราวนี้ ขนความฟินมาเต็มพิกัด ผู้ชายหล่องานดีเป็นกอ...

everY

ทดลองอ่านนิยายวาย รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ เล่ม 3 บทที่ 1 #นิยายวาย

บทที่ 1   แม้การเลื่อนขั้นของขุนนางทหารกับขุนนางพลเรือนค่อนข้างต่างกัน โดยมากมักขึ้นอยู่กับความโปรดปรานและผลงาน อย่...