Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

หน้าที่แล้ว1 of 22

บทที่ห้า

 

ใบไม้โรยดอกไม้ผลิกุหลาบพันปี หาใช่มีสิ่งใดเหลือบนโลกหล้า

เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ในสระน้ำไม่มีเงาของดอกบัวอยู่แล้ว ใบเฟิง* สีแดงเพลิงลอยอยู่เหนือผิวน้ำ หมุนวนไปตามระลอกน้ำ นับเป็นภาพความงามอันพิเศษภาพหนึ่ง เมื่อคืนหากไม่รู้ว่าดอกไม้ร่วง วันนี้คงไม่มีทุกข์ในใจ

สิ่งที่ตนเองทำคงเป็นสิ่งถูกต้องกระมัง เขาเป็นศัตรูของแคว้นฉี่หลิง ถ้าปล่อยเสือกลับภูเขา ต่อไปจะมีคนต้องเสียสละชีวิตมากยิ่งกว่า นางไม่ได้ทำผิดอะไร กุยหวั่นบอกตนเองเช่นนี้มาตลอด ทำให้ความกังวลใจสงบลงได้

“กุยหวั่น” น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นไม่ไกล น้ำเสียงอบอุ่นใจคนเช่นนี้ นอกจากสามีของนางแล้วก็ไม่มีใครอีก

นางค่อยๆ หันหน้าไปมองดูโหลวเช่อเดินมาจากระเบียงทางเดิน เหมือนอยู่ในม่านหมอก กุยหวั่นย้อนคิดในทันใดว่าสองสามวันนี้ช่างเหมือนกับความฝัน ได้แต่ยกมุมปากยิ้มให้เขา “เลิกประชุมแล้วหรือ”

โหลวเช่อเห็นรอยยิ้มของนางแล้วก็นึกถึงกุยหวั่นที่เพิ่งกลับมาเมื่อคืนตอนฟ้าใกล้สาง ประโยคแรกที่พูดตอนเจอเขาแฝงความเศร้าใจและเหนื่อยล้า ‘ข้ากลับมาแล้ว เหนื่อยมากเลย’ เขาไม่รู้ว่าสองสามวันมานี้นางเจอกับเรื่องอะไรกันแน่ แต่นางไม่พูด เขาก็ไม่ถาม แม้จะรู้ดีแก่ใจว่านางใช้สายสืบและองครักษ์ในจวน แต่เขาเคยให้สัญญาไว้ว่าการกระทำทุกอย่างของนาง เขาจะไม่สอบถามมากความ แค่ยกโทษให้ก็พอ

โหลวเช่อหยิบชามที่วางบนระเบียงทางเดินด้วยท่าทีอ่อนโยน เห็นมันยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับจึงสอบถามว่า “ไยไม่กินโจ๊กนี้เล่า ไม่ถูกปากหรือ”

“เพราะข้าไม่หิวเอง” กุยหวั่นยิ้มน้อยๆ แววตามีประกายประหลาด นางเผยอปากเล็กน้อยเหมือนกำลังชั่งใจอะไรอยู่ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยปากพูด “ระยะนี้ในราชสำนักมีเรื่องใหญ่อะไรหรือไม่”

โหลวเช่อมองหน้ากุยหวั่นอย่างตกใจ ในดวงตาแฝงความประหลาดใจและสงสัย “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าก็สนใจงานในราชสำนักเช่นกัน”

กุยหวั่นได้ฟังคำของโหลวเช่อก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ส่วนโหลวเช่อก็มองหน้านาง รู้สึกว่านางในวันนี้มีคำพูดมากมายไม่ได้พูดออกมา ดูเหมือนเศร้าใจและสับสนใจอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังมีความรู้สึกซึมเศร้าบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ด้วยทนไม่ไหวเขาจึงเอ่ยปากพูดขึ้น “ในราชสำนักเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ” สังเกตเห็นว่ากุยหวั่นให้ความสนใจกับคำพูดนี้ เขาจึงพูดต่อไป “เมื่อวานแม่ทัพหลินตามจับองค์ชายเผ่าหนู่ ผลปรากฏว่าปล่อยให้เขาหนีไปได้”

กุยหวั่นเงยหน้าขึ้นแล้วถามอย่างไม่มั่นใจ “หนีไปได้?”

“อืม เดิมทีเป็นนกติดบ่วงแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าระหว่างทางจะมีคนเผ่าหนู่โผล่ออกมาช่วย ดังนั้นจึงจำต้องปล่อยให้เขาหนีไปได้” ในน้ำเสียงแฝงความเสียดายเอาไว้อย่างยิ่ง

* ใบเฟิง หมายถึงใบเมเปิ้ล

หน้าที่แล้ว1 of 22

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

บทความยอดนิยม

JamShop

ช่วงเวลาแห่งการช็อป JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ

JamShop มอบโปรโมชั่นพิเศษเอาใจสายอ่านตัวจริง ‘JamShop Mid Year Fair ช็อปกลางปี ลุ้นอ่านฟรีดีต่อใจ’ ทุกออเดอร์รับสิทธิ์ลุ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่านนิยาย เงาเพลิงสะท้านปฐพี เล่ม 1 บทนำ – บทที่ 1

บทนำ   กลิ่นคาวเลือด... กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนแรงจนชวนให้คนคลื่นเหียน... ใต้เสาทองแดงต้นใหญ่สองต้นบนลานกว้าง หนึ่งบุรุ...

บทสัมภาษณ์

ที่นี่ที่เดียว!!! เจาะลึกความฟิน ‘School Boy Idol’ กับ ‘แสตมป์เบอรี่’

กลับมาให้ฟินกันอีกครั้งกับนิยายใหม่จาก ‘แสตมป์เบอรี่’ ซึ่งบอกได้เลยว่าคราวนี้ ขนความฟินมาเต็มพิกัด ผู้ชายหล่องานดีเป็นกอ...

everY

ทดลองอ่านนิยายวาย รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ เล่ม 3 บทที่ 1 #นิยายวาย

บทที่ 1   แม้การเลื่อนขั้นของขุนนางทหารกับขุนนางพลเรือนค่อนข้างต่างกัน โดยมากมักขึ้นอยู่กับความโปรดปรานและผลงาน อย่...