|
" แดดส่องฟ้า เป็นสัญญาณวันใหม่ พวกเราแจ่มใส เหมือนนกที่ออกจากรัง "
แม้นาฬิกาที่ตัวเองเป็นคนอัดเสียงไว้เอง ด้วยพลังเสียง 180 เดซิเบลจะดังลั่นห้องขนาดไหน ก็ไม่ได้ทำให้เจ้าของห้องที่นอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มจะเดือดร้อน หรือรู้สึกรำคาญมันขึ้นมาเลย กลับนอนหลับพริ้มอย่างสบายอกสบายใจ แต่ต้องมาสะดุดกับเสียง
All I want to do is find a way back into love
I can't make it through without a way back into love
And if I open my heart to you
I'm hoping you'll show me what to do
And if you help me to start again
You know that I'll be there for you in the end
oh, oh, oh, oh, oh
( เนื้อเพลง: Way Back into Love )
" โอ๊ย! ใครมันช่างกล้าโทรมาเวลานี้นะ " แม้ปากจะบ่นแต่มือก็ทำหน้าที่ควานหา
เจ้าต้นตอของเสียงอย่างรวดเร็ว
" โหล กานต์พูด " เจ้าตัวกรอกเสียงลงไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก
" นี่ยัยกานต์ ใครสอนให้หล่อนรับโทรศัพท์อย่างนี้ยะ " อ้อ! คุณแม่เลี้ยงสุดสวยโทรมานี่เอง แค่เธอพูดไปไม่กี่คำ คุณแม่เลี้ยงยังหาเรื่องว่าเธอได้เลย
" ขอโทษค่ะ แล้วคุณน้ามีธุระอะไรกับกานต์คะ โทรมาแต่เช้าเลย " พีรกานต์ถาม
อย่างนึกสงสัยว่าแม่เลี้ยงจะมีธุระอะไรกับเธอ
" นี่ยัยกานต์ อย่าบอกนะว่าลืมเรื่องที่ชั้นโทรมาสั่งไว้แล้วน่ะ แล้วตอนนี้มันก็เก้าโมงแล้วด้วย ไม่เช้าแล้วนะยะ ชั้นกะแล้วว่าเธอต้องลืม วันๆก็ได้แต่เที่ยวเล่น ดีที่ชั้นโทรมาไม่งั้น
เวลานัดเที่ยงวันจะกลายเป็นเที่ยงคืนไปซะก่อนน่ะซี่ " อ๊าก! จำได้แล้ว เธอนัดกับแม่เลี้ยง
ไว้ตอนเที่ยงตรงนี่หน่า
" ได้ยินแล้ว ก็รีบเข้านะยัยกานต์ เที่ยงตรงที่สนามบินนะอย่าช้าล่ะ เดี๋ยวชั้นไปคุมงานพวกเด็กๆก่อน เท่านี้นะยะ "
" ค่ะคุณน้า แล้วกานต์จะรีบไป " หญิงสาวรีบวางสาย เก็บที่นอนแล้วรีบลุกพรวดพราดไปยังห้องน้ำ พร้อมกับนึกก่นด่าตัวเองในใจว่ามัวแต่นอนอุตุ ไม่สนใจเสียงปลุกของ
นาฬิกา เธอรีบสาระวนในห้องน้ำอยู่เป็นเวลา 10 นาที แล้วรีบออกมาเปิดตู้เสื้อผ้า หาชุดที่คิดว่าใส่ง่ายที่สุด หวีผมพอเป็นพิธี หันมาตรวจดูความเรียบร้อยภายในห้อง ก่อนจะปิดห้องวิ่งลงบันไดบ้าน ปากก็ตะโกนหายายไปด้วย
" ยายจ๋า ยายจ๋า อยู่ไหนเอ่ย " ตะโกนโหวกเหวกไปทั่วบ้าน
" ทำไปก่อนนะจ๊ะแม่สร้อย เดี๋ยวชั้นจะมาช่วยอีกแรง ท่าทางยัยตัวยุ่งจะตื่นซะแล้ว "
หญิงวัยหกสิบปลายๆ พูดกับผู้ช่วยวัยใกล้เคียงกัน รีบเดินออกจากครัวไปหาต้นตอของเสียง
" ว่ายังไงยัยตัวยุ่ง ตะโกนโหวกเหวกไปสามบ้านแปดบ้าน "
" ขอโทษค่ะคุณยาย หนูต้องรีบเข้ากรุงเทพตามใบสั่งของคุณนายเค้า " คุณนาย คือฉายาที่รู้กันของยายหลาน และเหล่าเพื่อนฝูงของพีรกานต์ เพราะเธอชอบเอาไว้เรียก
เวลาไม่สบอารมณ์แม่เลี้ยง
" แล้วหนูจะไปไหวเหรอลูก เมื่อคืนกว่าจะกลับออกมาจากไร่ก็ดึกมากแล้ว " คุณยายพูดอย่างเป็นห่วงสุขภาพของหลานสาว ที่ชอบทำงานหามรุ่งหามค่ำโดยไม่ห่วงสุขภาพตัวเอง
" ไม่ไหวก็ต้องไหวค่ะคุณยาย คราวนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองกับตำแหน่ง พล.ต.ท. " หลาน
สาวตอบอย่างเบื่อๆ
" อื้อหือ คราวนี้เป็นถึงตำแหน่งพลตำรวจโท แล้วเหรอลูก " คนเป็นยายก็เห็นใจหลานสาว ที่ขนาดหนีมาอยู่บ้านไร่ของตายายแล้ว ไม่วายพ่อกับแม่เลี้ยงใจร้ายจะโทรมาตามให้ไปงานโน้นงานนี้บ่อยๆ นี่คงเห็นว่าหลานสาวเธอกำลังว่างงานอยู่ล่ะสิ เพราะตั้งแต่
หลานเธอเรียนจบคณะนิติศาสตร์ ตามคำบัญชาของคุณแม่เลี้ยงอีกนั่นแหละ
หลานเธอมุมานะ ตั้งใจเรียนจนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เหรียญทองจาก
รั้วธรรมศาสตร์ ก็ขอพ่อย้ายมาอยู่บ้านไร่ศิวกรของตายาย เป็นการถาวร แม้จะมีหลายๆ หน่วยงานจะมาดึงตัวหลานของเธอไปอยู่ด้วย หลานเธอก็ปฎิเสธหมด
|